نام کتاب : عاشقی کن محیا

نویسنده : elnaz 90 کاربر انجمن نودهشتیا

« کتابخانه ی مجازی نودهشتیا »

wWw.98iA.Com

مقدمه:

از اون روزی که خندیدی دلم بی تاب و آشوبه

تو آرومی نمی دونی چقدر دلبستگی خوبه

تو آرزومی نمیتونم بهت اینو بفهمونم

چقدر سخته جدا بودن از اونی که شده جونم

بذار احساست آروم شه که باشم هم نفس با تو

تو هم با من زمین بگذار تمام بی کسی هاتو

رها کن شک و تردیدی که با عشق فاصله داره

بذار باور کنه دستت که داره عشقو می کاره

دلیل عاشقی کردن جدا از عقل و احساسه

به دنبال دلیلی باش که قلبت اونو بشناسه

هوای بغضو ابری کن که من باور کنم داری

برای عاشقی کردن همه دنیاتو میذاری

***

- محیا، محیا... صبر کن

صدای سامان بود، ایستادم، برای اولین بار توی لحنش خواهش بود

- بر می گردی خونه؟

برگشتمو با نفرت نگاش کردم با چه رویی این حرفو می زد؟! هیچی نگفتم، باز پرسید

- فقط به خاطر بچه؟!

همچین می گفت بچه که انگار داره درمورد یه شی بی ارزش حرف می زنه عصبی بودم خیلی وقت بود نمی تونستم عصبانیتمو کنترل کنم خیلی وقت بود که دیگه محیای چند سال پیش مرده بود ، فریاد زدم

-فقط بچه؟ انقدر بی اهمیته؟ عوضی تو باعث شدی بچه ی من بمیره، یادت میاد باهامون چی کار کردی؟ اگه نه یادآوردی کنم؟ تا حد مرگ منو زدی، بعدم بچه ی سه سالمو توی اتاقش حبس کردی، تقصیر توی کثافت بود که بچه ی من مرد می فهمی؟ تقصیر تو

بغض داشت خفم می کرد اما نمی تونستم گریه کنم، دستام باز شروع کرد به لرزیدن،اینم از اثرات زندگی با سامان بود. با بغض ادامه دادم

-همش دو ماه گذشته، به این زودی یادت رفت که با سحابم چی کار کردی؟ توقع داری بازم با یه آشغالی مثل تو زندگی کنم؟ تا الانم اگر تحملت کردم به خاطر بچم بوده دیگه هیچ وقت نمی خوام ببینمت...

نمی دونم چه جوری اونهمه حرف زدم، بعد از دو ماه سکوت، اما راضی بودم. حرفای دلم بود

دوباره صدای سامان اومد

-اون یه اتفاق بود، اون روز کارام دست خودم نبود محیا، ما می تونیم بازم بچه دار شیم

پوزخند زدم چی می گفت؟! بازم بچه ی سامان، بازم زندگی با سامان، امکان نداشت؛ دیگه محلش ندادم بس بود، رفتم سمت بابا که بریم مثلا" اومده بودم به سحابم سر بزنم که سامان نذاشت

***

دکتر خوشحال بود از اینکه حرف زدم، بابا براش جریان بهش زهرا رو گفته بود در واقع از خوشحالیش برای همه تعریف کرده بود. حواسم رفت به دکتر، دوست علیرضا بود به مرد حدود سی و یکی دو ساله و فوق العاده خوشتیپ، ناخوداگاه نگام رفت سمت دستاش بعد از دو ماه تازه دقت کرده بودم حلقه دستش نبود؛ با تکون دستاش به خودم اومدمو و نگاهم کم کم اومد بالا و روی صورتش

- کجایی محیا؟

سرمو دوباره انداختم پایین و چیزی نگفتم. با یه لحن شوخ گفت:

-دیگه بسه ما رو دو ماه گذاشتی سر کار می دونم که حرف زدی پس حالا وقتشه که با منم حرف بزنی

ناخوداگاه از دهنم پرید

- چی باید بگم؟

با لبخند نگام کرد لبخندش آدمو آروم می کرد

- هر چی دوست داری، هرچی که به نظرت لازمه من بدونم، من تا آخر وقتم در اختیار توام

بازم ساکت نگاهش کردم نمی دونستم باید از کجا شروع کنم

-ببین محیا من نمی خوام قرص و دارو بهت بدم که صبح تا شب بخوابی، باید لرزش دستاتو، کابوساتو، بی خوابیاتو با حرف درمان کرد پس حرف بزن

سرمو انداختم پایینو شروع کردم، از اول... 

بیست و سه سالم بود ترم سه عمران، دانشجوی ارشد. همیشه یه بچه درسخون بودم تمام فکر و ذکرم درس بود. هیچ وقت به ازدواج فکر نمی کردم حداقل نه تو اون زمان...

با سامان توی نامزدی سعید، پسر عموم آشنا شدم سمیرا معرفیش کرد، سمیرا خواهر سعید، معلوم بود دوستش داره نشونم داد و بعدم شروع کرد ازش تعریف کردن گفت پسر یه کارخونه دار کله گندس می گفت خیلی پولدارن خیلی پولدارتر از ما، بعدم به زور دست منو کشید و برد طرفش، از نگاهش بدم اومد یه جور بدی بود نمی دونم سمیرا از چیه اون خوشش میومد! خوشتیپ بود اما خوشگل اصلا"، تیپشم به خاطر پول زیادی بود که خرج لباساش کرده بود؛ به نظرم سمیرا بیش تر عاشق پولشو بود تا خودش

سامان ما رو که دید با یه لحن مسخره ای به سمیرا گفت:

-سمیرا جون نمی خوای خانومو معرفی کنی؟

سمیرام یه خنده ی لوس تحویلش داد و دست منو گرفت

-ایشون محیاس، دختر عموم

دستشو دراز کرد طرفم، به دستاش نگاه کردم یه دستبند طلا دستش بود با دو تا انگشتر اجق وجق توی انگشت اشاره و انگشت دومیش، سرمو آوردم بالا و یه قدم رفتم عقب، دستش بیکار روی هوا مونده بود سمیرا مثلا" برای اینکه سامان جونش ضایع نشه دستشو گرفت

- این محیا یکمی از دنیا عقبه این چیزا رو بد می دونه، از ظاهرش معلومه دیگه

ظاهرم بد نبود اما نسبت به اون دخترای جلف با صدقلم آرایشو لباسایی که هیچ جاشونو نمی پوشوند من مثبته بودم. یه کت شلوار شیک قهوه ای تنم بود زیرشم یه تاپ یقه بسته ی کرم پوشیده بودم با یه آرایش ملایم،موهامم ساده ریخته بودم دورم اگه بابام می ذاشت روسری یا شالم سرم میکردم اما متاسفانه بابام بدش میومد می گفت آبرومو می بری سر همون لباس پوشیدنمم اوایل کلی ایراد می گرفت...

بعد از حرف سمیرا، سامان با یه لبخند تمسخرآمیز گوشه ی لبش گفت:

- سمیرا جان همه که مثل تو ظاهر و باطنشون یکی نیست

یعنی اینکه تو هزار جور کثافت کاری می کنی بعد ظاهرتو خوب و ساده نشون می دی. ازش که بدم میومد با اون حرفش دیگه ازش متنفر شدم اما ظاهرمو با یه لبخند حفظ کردمو گفتم:

-خوبه که من بلدم با ظاهر سازی بقیه رو گول بزنم شمام یاد بگیرین ضرر نداره

بعدم با تمسخر یه با اجازه گفتم و رفتم

گفتم بذار یه آدم عوضیم فکر اشتباه بکنه چه اهمیتی داشت منکه دیگه نمی خواستم ببینمش. اون شب سامان خیلی دور و برم می پلکید اما تا میومد طرفم که حرف بزنه با یه بهونه ای می رفتم جای دیگه، سمیرام فهمیده بود و از توجه سامان به من حرص می خورد می خواست با کم محلیاش حالیم کنه که ناراحته، واسم مهم نبود هیچوقت با سمیرا صمیمی نبودم چهار سال از من کوچیکتر بود و دقیقا" مثل دخترای جلف همون مهمونی

آخر شب که می خواستیم بریم سامان مثل آدمای خودشیرین اومدجلوی بابا و کلی تعارف تیکه پاره کرد، مامانشم نمی دونم از کجا پیداش شد و یهویی ما رو برای جمعه ی هفته ی بعد دعوت کرد خونشون، بابا که تو رودربایسی گیر کرده بود و نمی دونست چی بگه به جاش مریم از خدا خواسته سریع قبول کرد و بابا رو توی عمل انجام شده قرار داد.

مریم نامادریمه، چهارده سالم که بود مامانم فوت کرد دو سال بعدش بابام با مریم ازدواج کرد، در ظاهر مریم با من خوب بود اما فقط و فقط ظاهرا"، می دونستم که ته دلش دوست داره هرچه زودتر از شر من خلاص شه. بعد از ازدواجشون بچه دار شد، یه پسر که اسمشو گذاشتن متین، رابطم باهاش عالی بود برعکس مریم خیلی منو دوست داشت و خیلیم پسر مهربونی بود...

من درگیر امتحانای ترمم بودم و اصلا" یادم نبود که قراره بریم خونه ی سامان اینا. جمعه داشتم درس می خوندم که مریم اومد توی اتاقم، بر و بر نگام کرد و بعد با طلبکاری گفت:

-پس چرا آماده نیستی؟

- آماده برای چی؟

- یادت رفته قراره بریم منزل آقای پرند؟ زود باش حاضر شو

اصلا" حوصله رفتن نداشتم درواقع اصلا" نمی تونستم سامانو تحمل کنم با بی حوصلگی گفتم:

- من نمیام، درس دارم یکشنبه امتحان دارم

با حرص گفت:

- نگو درس دارم، بگو می خوام حرص تو رو دربیارم، زود باش حاضرشو بهونه ی الکیم نیار

سعی می کردم خونسرد باشم. هیچ وقت دلم نمی خواست با مریم دعوا کنم، معمولا" تو هر شرایطی کوتاه میومدم که دعوامون نشه درواقع فقط به خاطر بابا بود اصلا" نمی خواستم ناراحتش کنم.

- باشه تو برو الان آماده می شم

مریم با تردید نگام کرد و رفت بیرون، بلند شدمو دم دست ترین لباسمو برداشتم،آرایشم نکردم نه می خواستمو نه حوصله شو داشتم جلو سامان همون بهتر که ساده تر باشم. قبل از رفتن مریم اومد توی اتاقم، لباسمو که دید خشکش زد

- این چیه پوشیدی؟ می خوای آبرو منو باباتو ببری؟

تو دلم گفتم بتوچه که آبروت بره آخه اما به مریم گفتم

- مگه چشه؟

- چش نیست برو کنار ببینم

در کمدو باز کرد و یه تاپ یقه باز با دامنش که تا زیر زانو بود داد بهم، یه ذره خیره نگاش کردمو بعد با حرص گفتم:

-آخه اینا چیه؟ جمع کن می دونی که من اینارو نمی پوشم، نمی دونی؟

بعدم تند تند لباسامو درآوردمو گفتم:

- اصلا" من مهمونی نمیام درس دارم، بیکار نیستم بیام قیافه نحس اون پسره ایکبیریو تماشا کنم

مریم بدون اینکه جواب منو بده دوباره کلشو کرد تو کمدم و یه کت سفید با یه بوت بلند مجلسی درآورد

-با اینا بپوش، جاییتم معلوم نیست، دیگه مشکلی نیست؟

- چرا هست، مشکل قیافه نحس اون پسرس

- حرف بیخود نزن زودباش دیر شد

همونجور وایستاده بود منو نگاه می کرد

-خوب برو بیرون دیگه

- زود باش بپوش با هم میریم

دیگه جوابشو ندادم، رفتم یه تاپ یقه بسته ی مشکی برداشتمو زیر کتم پوشیدم با اینکه قیافه ی مریم ناراضی بود ولی چیزی نگفت حالا یا از ترس نرفتنم یا اینکه زیاد اهمیت نداشت...

وقتی رسیدیم تقریبا" دوازده بود. از خونه و وسایلو چهار پنج تا خدمتکاری که داشتن معلوم بود خیلی پولدارن اما من این چیزا واسم مهم نبود. از اول نشستم پیش بابا و حرف نزدم، اصلا" حوصله نداشتم مریم هی اشاره می کرد که کنار سامان بشینم و باهاش حرف بزنم اما من محل نمی دادم با خودم میگفتم همین مونده بود پیششم بشینم اون پسره همینجوریش پررو بود. سامان یه برادر داشت به اسم سهیل، هم سن و سال معین بود برای همین از همون اول که رسیدیم جفتشون غیب شدن. حوصلم حسابی سر رفته بود اما سنگرمو ول نمی کردم یه سره داشت به در و دیوار نگاه می کردم گفتم الان اینا می گن این دختره ندید بدیده اما کار دیگه ای نداشتم بکنم، یه بار خانوم پرند گفت پاشو با سامان برو گلخونه رو ببین با اینکه از خدام بود اما چون قرار بود سامان همراهم بیاد گفتم باشه یه وقت دیگه همش کنار بابا بودم تابعد از نهار که رفتم دستشویی، داشتم دستامو می شستم که یهو سامان اومد تو و در و بست.

- اااااا... من نمی دونستم تو اینجایی

تو دلم گفتم آره منم گوشام درازه پسره ی عوضی. با نفرت نگاش کردم اما چیزی نگفتم، در و باز کردم که برم دستمو گرفت، درو بست و تکیه داد بهش. سریع دستمو از دستش کشیدم بیرونو با حرص گفتم:

- چی می خوای؟

- چرا هی ازم فرار می کنی؟

- خوبه که می دونی فرار می کنم ،پس ولم کن

مثل بچه ها پاشو کوبید زمین

- خوب چرا؟

- چون تو انقدر لیاقت نداری که من باهات هم صحبت بشم

کاملا" معلوم بود عصبانیش کردم ازینکه حرصشو دربیارم لذت می بردم، سعی می کرد خودشو کنترل کنه

- من ازت خوشم اومده

با بی حوصلگی گفتم:

- خوب که چی؟

بهش برخورد، انگار توقع داشت تا میگه ازت خوشم اومده ذوق کنم و بپرم بغلش، با همون نگاهی که ازش متنفر بودم سر تا پامو نگاه کرد و گفت:

- می خوام با هم باشیم

چشمام گرد شد فکر نمی کردم انقدر وقیح باشه، با تمام قدرتم از جلوی در هولش دادم کنار و در و باز کردم اما دلم نیومد جوابشو ندمو برم، برگشتمو و بهش گفتم:

- تو حتی لیلقت نداری اسم منو به زبون بیاری چه برسه به اینکه باهات باشم، در ضمن من با اون کثافتایی که دور و ورتن فرق دارم

بعدم درو محکم زدم به هم، از پشت سرم صداشو شنیدم که می گفت من به دستت میارم مطمئن باش

توی دلم گفتم عمرا" ، رفتم پیش بابا و به بهانه ی امتحان بلندش کردم که بریم دیگه حوصله اونجا موندنو نداشتم راستش از سامان ترسیده بودم دلم نمی خواست دیگه ببینمش، تا نشستیم توی ماشین مریم شروع کرد

- آخه این چه رفتاری بود؟ چرا مثل دخترای عهد بوق چسبیده بودی به بابات تکون نمی خوردی؟

حوصله نداشتم، جوابشو ندادم اما ول کن نبود

- آبرومو بردی جلو خانوم پرند، الان می گه این چه بچه ایه تربیت کرده خودت خجالت نکشیدی؟ دو کلمه با اون پسر بیچاره حرف نزدی که سرش گرم باشه

حرصم گرفت

- اولا" که تو منو تربیت نکردی مامانم تربیتم کرده، چیزیم واسم کم نذاشته تو لازم نیست انقدر خودتو قاطیه منو زندگیم کنی، خیلیم ناراحت اون پسره ی مزخرف بودی خودت سرشو گرم می کردی

شاید اولین بار بود که با مریم اینجوری حرف می زدم اما هر حرفی و هر چیزی که مربوط به سامان می شد به شدت عصبیم می کرد، برای اینکه مریم ادامه نده هندزفیریمو گذاشتم تو گوشم و تا خونه هیچ حرفی نزدم.

***

دو هفته بعد مریم به بهونه ی اینکه زشته ما رفتیم خونشونو اونام باید بیان خانواده ی پرند و دعوت کرد، تمام مدت غصه می خوردم که چه جوری یه روز دیگه ریخت نحس سامانو تحمل کنم، هیچ وقت یادم نمیومد از یه آدمی تا اون اندازه بدم بیاد اما نمی دونم چرا انقدر از سامان متنفر بودم، درواقع بالاتر از متنفر ازش منزجر بودم.

روز جمعه یه بلوز ساتن آستین بلند با دامن بلند پوشیدم، جلوی آیینه بودم که زنگ خونه رو زدن یه نگاه به خودم کردم آرایش نکرده بودم موهامم با گیره بالای سرم جمع کردم مثلا" می خواستم ساده باشم ، هم ساده که توجه سامانو جلب نکنه هم شیک که مریم از لباسام ایراد نگیره...

بیرون که رفتم از دیدن قیافه ی سامان خندم گرفت؛ کت شلوارپوشیده بود با کراوات یه سبد گل خیلی بزرگم دستش بود، دقیقا" شده بود شبیه دامادا همینجوری داشتم نگاهش می کردمو ناخوداگاه یه لبخندم اومده بود رو لبام، سامان همون لحظه برگشت و منو دید فکر کرد مثلا" از دیدینش خوشحالم اونم با یه لبخند جوابمو داد، زیر لب گفتم خاک تو سرت کنن دختره ی خنگ نمی خندیدی می مردی، سریع لبخندمو جمع و جور کردمو جاش اخم اومد تو صورتم؛ سامان اومد جلو و سبد گلو داد دست من

- می خندی خوشگل تر میشی

اه پسره ی مزخرف، چون جلوی خانوم و آقای پرند بود زشت بود که محلش ندم سبد و گرفتم و گذاشتم یه گوشه ی سالن وقتی نشستن مریم یک سره با چشم و ابرو اشاره می کرد که یعنی پاشو چایی بیار منم اصلا" به روی خودم نمیاوردم همینم مونده بود واسه اون تحفه چایی ببرم، زیر لب گفتم به من چه انگار اومدن خاستگاری، آخر مریم با یه چشم غره پاشد و رفت توی آشپزخونه، حواسم به مریم بود که با صدای خانوم پرند به خودم اومدم

- ببخشید چی فرمودین؟

- گفتم که درست تموم می شه عزیزم؟

- یک ترم دیگه دارم

- خوب تصمیمت برای بعدش چیه؟

- می خوام ادامه بدم برای دکترا اگرم قبول نشدم که برم سر کار

خانوم پرند متعجب گفت:

- پس ازدواج چی؟

فرصت نشد جوابشو بدم چون مریم صدام می کرد با یه ببخشید رفتم توی آشپزخونه

- بله؟

- بیا چایی رو ببر

- اه اگه می خواستم چایی ببرم همون اول پامیشدم ریختنش کار سختی نبود، من از اون پسره ی هیز پذیرایی نمی کنم خودت ببر

بعدم رفتم بیرونو و طبق معمول چسبیدم به بابا، حداقل اونجا از شر نگاهای سامان راحت میشدم. بعد از نهار نشسته بودیم که یهو بی مقدمه خانوم پرند بلند رو به بابا گفت

- آقای سهرابی اگه اجازه بدین من یه حرفی باهاتون دارم

- خواهش میکنم بفرمائید

- راستش می دونم الان شاید جالب نباشه اما می خواستم از محیا جون واسه سامانم خاستگاری کنم

چشمام گرد شد و سیخ نشستم، این خانواده چرا اینجوری بودن همه غیر قابل پیش بینی، یهو بدون مقدمه زرتی حرفشو زد. داشتم از عصبانیت منفجر می شدم اما چیزی نگفتم و نگاهمو دوختم به بابا، بعد از چند لحظه مکث که اونم نشون از تعجبش داشت گفت:

- راستش خیلی غیر منتظره بود خانوم پرند... ما شناخت زیادی از آقا پسر شما نداریم

خانوم پرند با غرور گفت:

- شما که ما رو میشناسین یعنی پرند انقدر سرشناس هست که همه بشناسنش

اه حالم از لحن پر از غرورش به هم خورد فکر می کنم بابام همین حسو داشت چون با لحنی که یکم ناراحت می زد گفت:

- البته آقای پرندو همه میشناسن اما شما دختر منو برای آقا پسرتون خاستگاری کردین نه آقای پرند، محیا و سامان جان فقط 2 3 بار همدیگرو دیدین

از جواب بابا ذوق کردم گفتم حالشون گرفته شد اما زهی خیال باطل خانوم پرند دوباره گفت:

- خوب اگه اجازه بدین از همین الان شرع کنن برای شناخت همدیگه، برن صحبتاشونو بکنن هرچند که پسر من بدون صحبت دختر شمام رو پسندیده

بابا چند لحظه ساکت شد من توی اون چند ثانیه فقط دعا می کردم بابا موافقت نکنه اما کرد، روشو کرد به منو با مهربونی گفت:

- پاشو باباجون، با آقاا سامان برید تو حیاط صحبت کنید

داشتم از حرص خفه می شدم دلم می خواست برم تو اتاقمو درو محکم بکوبم به هم و بگم که من ناراضیم، نگاهای موذیه مریم بیشتر از همه عصبیم می کرد امام مثل احمقا نشستمو هیچی نگفتم فقط با تمام حرصم دسته ی مبل و فشار می دادم، سامان سریع پاشد اما من همونجور نشسته بودم که آقای پرند گفت:

-پاشو دختر خوب حرف بزنید ببینید به نتیجه می رسید یا نه

بلند شدم و رفتم بیرون سامانم پشت سرم میومد، دلم می خواست خفش کنم رو چه حسابی با دو سه تا برخورد می خواست با من ازدواج کنه! اصلا" فکر نمی کردم انقدر کم عقل باشه.نشستم روی پله ها اونم نشست کنارمو و گفت:

-بالاخره یه فرصت پیش اومد که من با تو حرف بزنم، خوبه دیگه نمی تونی از دستم فرار کنی

خودمو کشیدم کنارتر و با حرص نگاش کردم

- این مسخره بازیا چیه؟

- کدوم مسخره بازی؟

- همین خواستگاریه مسخره

- گفته بودم که به دستت میارم

پس دردش این بود، به دست آوردن من

- دیوونه حرف یه عمر زندگیه، من یه وسیله نیستم که هوس کنی داشته باشیش بعده یه مدتم ازش خسته شی بندازش کنار می فهمی؟

با بیخیالی گفت:

-حالا هرچی، منکه گفتم تو رو بدست میارم و مطمئن باش می تونم، درضمن خیلیا از خداشونه زن من شن

- نفسمو با حرص دادم بیرون اینا خانوادگی خودخواه و مغرور بودن، دیگه در حال انفجار بودم با تمام تلاشی که برای آروم بودنم کردم اما بازم صدام یکم بلند شد

-مگه اینکه تو خواب ببینی منو به دست بیاری، من زن آدم عوضی مثل تو نمیشم برو یکی از همون کشته مرده هاتو بگیر

بعدم رفتم و در سالونو محکم کوبیدم به هم، همه برگشتن و با تعجب به من نگاه کردن...

سعی می کردم آرامش خودمو حفظ کنم و لحنم مودبانه باشه، رومو کردم به آقا و خانوم پرند و گفتم:

- معذرت می خوام اما من الان به هیج وجه قصد ازدواج ندارم، هنوز برای زندگیم خیلی برنامه های مهم تر از ازدواج دارم

بعدم با یه ببخشید رفتم توی اتاقم. حدود نیم ساعت بعد خانواده ی پرند رفتن اما من از جام تکون نخوردم.

مریم اومد توی اتاقم درو محکم بست و گقت:

- این مسخره بازیا چیه؟ چرا لگد به بخت خودت می زنی؟

محلش ندادم و یه رمان برداشتم که بخونم، اومد رمانو ازدستم کشید و پرت کرد روی تخت

- دختره ی احمق دیگه وقت ازدواجته تا کی می خوای مجرد بمونی؟ از سامان بهتر گیرت نمیاد

اونم فقط می خواست منو از سر خودش باز کنه

- اگه قراره شوهرم یه آشغالی مثل سامان باشه ترجیح می دم اصلا" ازدواج نکنم، درضمن وقتی بابا چیزی نمیگه توام بهتره دخالت نکنی حالا لطفا" از اتاقم برو بیرون امروز به اندازه ی کافی حرص خوردم.

***

خیلی خوش خیال بودم که فکر می کردم جریان سامان دیگه تموم شده... سه هفته بعد یه روز بابا اومد توی اتاقم، داشتم درس می خوندم

- محیا جان یه دقیقه کتابتو بذار کنار باهات حرف دارم

کتابمو بستمو صاف نشستم

- بله بابا؟

- تو هنوزم تصمیمی برای ازدواج نداری؟

- باز خاستگار اومده؟

- باز که نه، خانم پرند هنوز توی این مدت ول نکرده

با تعجب نگاش کردم

- فکر می کردم شما هم نظر منو دارین. به نظرتون اون پسر به درد زندگی می خوره؟

- چرا وقتی مردمو نمی شناسی قضاوت می کنی؟ اون پسر مطمئنا" بعد از ازدواج همه ی کاراشو می ذاره کنار، خانواده ی خوبین، نمی گم سامان بی عیب و نقصه اما همه ی پسرا تو دوران مجردیشون یه سری اشتباه داشتن که بعد از ازدواج خوب شدن

دهنم باز مونده بود، من خاستگارای خیلی بهتر از سامان داشتم که قبول نکرده بودم البته از نظر شخصیتی بالاتر بودن نه پولی اما به هر حال بابا هیچ وقت اصراری نداشت، باورم نمی شد پول باعث بشه بابا اونهمه تغییر کنه. اما من هنوز سر حرفم بودم محکم گفتم:

- بابا اصلا" اگه شما درستم بگین و اون پسر بعد از ازدواج تغییر کنه بازم من نمی خوام چون هیچ علاقه ای بهش ندارم.

- علاقه بعد از ازدواج به وجود میاد

- علاقه نسبت به کسی که ازش متنفرم؟ به هر حال من دوست دارم اول یکیو دوست داشته باشم بعد ازدواج کنم

بابا یه ذره ساکت نگاهم کرد بعدم همونجوری که پامیشد بره گفت:

-یکم بیشتر فکر کن...

تموم شدنی نبود بابا بعدش چندبار باهام حرف زد اما من راضی نمی شدم اواخر دیگه اون لحن مهربونو نداشت، باهام سرسنگین بود. می دیدیم که مریم یه سره تو گوشش پچ پچ می کنه اما کاری نمی تونستم بکنم. تا عید همونجوری گذشت با دعواهای منو مریم و سرسنگین بودن بابا باهام...

خسته شده بودم یه وقتایی می زد به سرم که قبول کنم و خودمو راحت کنم اما باز پشیمون می شدم می دونستم که ازدواج با سامان یعنی دستی دستی بدبخت کردن خودم.

بابا حتی سال تحویلم باهام سرسنگین بود... رفم جلو و صورتشو بوسیدم اما هیچ عکس العملی نشون نداد؛ دلم شکست ولی به روی خودم نیاوردم. بعد از سال تحویل قرار بود مثل هر سال بریم خونه ی بابابزرگم، توی اتاقم می خواستم لباس بپوشم که بابا اومد، عصبانی نبود اما اخم داشت حتی بهم نگاه نمی کرد، همون جلوی در ایستاد و گفت:

- حرف آخر من اینه که باید با سامان ازدواج کنی در غیر این صورت دیگه دختر من نیستی، اجازه ی درس خوندنو کار کردنم نداری

دهنم باز مونده بود یعنی چی؟! نمی فهمیدم چرا بابا اینهمه عوض شده، اما می دونستم امکان نداره به حرفی که می زنه عمل نکنه. قبل از اینکه بره صداش کردم

-بابا

برگشتو تو سکوت نگاهم کرد ... رفتم جلوش، زل زدم توی چشماش و گفتم:

- من قبول می کنم اما بابت خراب کردن زندگیم هیچ وقت نمی بخشمتون

عکس العملش غافلگیر کرد... صدای سیلی که زد هنوز تو گوشمه، اولین بار بود از بابا کتک می خوردم چشمامو که باز کردم دیدیم رفته... اون رفت و من تا صبح اشک ریختم تو صبح از نبودن مامانم غصه خوردم تا صبح از خدا گله کردم که چرا مامانمو ازم گرفت... خونه ی بابابزرگ نرفتم کسیم اصراری واسه رفتنم نکرد، می دونستم همش زیر سر مریمه، دو ماه تمام تو گوش بابا پچ پچ کرد تا آخر به مقصودش رسید دو ماه تمام سامان ول نکرد مامانش یک سره زنگ می زد خونمون اینارو می دیدیم اما بابامو محکم تر از این حرف می دونستم...

بعدالظهر روز بعدش مریم اومد توی اتاقم، اصلا" نگاش نمی کردم

- پاشو، پاشو خودتو لوس نکن. از اول باید قبول می کردی که بابات اینجوری نکنه، اون صلاح تو رو می خواد... حالام پاشو که امشب بله برونته، قرار بابا بزرگ اینا هم بیان، یه حموم برو که شبیه آدمیزاد بشی

بازم محلش ندادم، اومد بازومو گرفتو از روی تخت بلندم کرد

- می گم پاشو دیگه دیر شد

تمام نفرتمو ریختم توی نگاهم و زل زدم توی چشماش

- تو یه کثافتی... ازت متنفرم

همونجور خشک شده بود. انگار نفرتمو درک کرد، بازومو از دستش کشیدم بیرونو رفتم حموم. یک ساعت تمام زیر دوش اشک ریختم و از خدا گله کردم، وقتی حس کردم یکم آروم شدم اومدم بیرون، حوله رو پیچیدم دورمو ایستادم جلوی آیینه. چشمام سرخ شده بود اما هنوزم خوشگل بودم... زیباترین چیز توی صورتم چشمام بود چشمای درشت مشکی با مژه های بلند، موهام تا کمرم بود مشکی و لخت. باز چشمم افتاد به صورتم تو آیینه؛ یه لحظه حس کردم حیف منکه نصیب سامان بشم. بقیه اجزای صورتم معمولی بود یه بینیه بدون عیب و لبایی که میشه گفت یکمی نازکن. یه هیکل متناسب که همه بابتش غبطه می خوردن... دوباره اشکام سرازیر شد وایستاده بودم جلو آیینه و به اشکام نگاه می کردم، نگاه می کردمو حسرت می خوردم... همیشه فکر می کردم زودتر از بیست و پنج سالگی امکان نداره ازدواج کنم. می خوستم برم سر کار بعد عاشق بشم، می خواستم با عشق ازدواج کنم، هه چه فکرای محالی...

یه بلوز دامن ساده از کمدم درآوردمو پوشیدم، سعی کردم با آرایش یکمی وضعیت چشمامو از بین ببرم. داشتم آماده می شدم که صدای بابابزرگو شنیدم. یه دفعه همه ی ناراحتیامو فراموش کردم، دوییدم بیرونو خودمو انداختم تو بغل بابابزرگ، موهامو نوازش کرد بعد از چند دقیقه یکم کشیدتم عقب و با لبخند مهربون همیشگیش گفت:

-سلامت کو عروس خانم؟

سرمو انداختم پایینو سلام کرد. دستشو گذاشت زیر چونم، سرمو آورد بالا ... کم کم لبخندش محو شد

- چی شده دخترم؟ گریه کردی؟

به زور لبخند زدمو گفتم:

- نه بابایی، سرم یکمی درد می کنه

با ناراحتی و حالتی که نشون می داد حرفمو باور نکرده گفت

- مطمئنی؟

چه فایده داشت که اونم ناراحت کنم می دونستم کاری از دستش برنمیاد، با رفتاری که از بابا دیده بودم از دست هیچ کس کاری برنمی اومد. تمام تلاشمو کردم که یکم لحنم شاد باشه

- آره بابایی خیالتون راحت تازه الان قرص خوردم خوب می شه

سمیرا نیومده بود. زن عموم ناراحت بود گفت سمیرا سردرد داره و نیومده همشم با من با طعنه و کنایه حرف می زد. فکر می کرد چه تحفه ایو از دست داده... 

بعد از شام خانواده ی پرند اومدن؛ دو تا خانوم و یه آقام همراهشون بودن که بعدا" فهمیدم خاله، دایی و زنداییه سامان هستن. از همون اول که وارد شدن من وایستادم کنار پدربزرگ و تا آخرم کنارش نشستم. اکرم خانوم که هفته ای سه روز میومد خونه برای تمیز کردن اونروزم اومده بود مریم ازش خواسته بود باشه که کمکش کنه وقتی سامان دست گلو گرفت طرفم ازش نگرفتم و گفتم اکرم خانوم بگیره، به وضوح دیدم که قیافه هاشون رفت تو هم "به درک" مهم نبود؛ دلم می خواست یه جوری نشون بدم که از این ازدواج ناراضیم، بابا بهم چشم غره رفت بازم اهمیت ندادم ، نشستم کنار بابا بزرگ و تا آخر سرمو بلند نکردم. خودشون تصمیماتشونو گرفتن مهرم شد هزار و سیصد و شصت و سه تا سکه و سند خونه ای که قرار بود توش زندگی کنیم. اینو بابای سامان گفت، وقتی شنیدم تنها عکس العملم یه پوزخند بود... اونا فکر می کردن این چیزا آرزوم بوده یا خوشحالم می کنه اما من همیشه دلم می خواست مهریه م چهارده تا سکه باشه...

با صدای مامان سامان به خودم اومدم سرمو بلند کردم، انقدر تو فکر بودم که حتی نفهمیدم کی سامان اومده و جلوم وایستاده! پاشدم... میخواست انگشتر دستم کنه، دستمو که گرفت همه ی وجودم لرزید نه از عشق... از تنفر، از تماس دستش با دستم چندشم شد، تا انگشترو توی انگشتم کرد سریع دستمو از تو دستش کشیدم بیرون و نشستم اونم نشست کنارم. بازم رفتم تو فکر نیم ساعت بعدش رفتن حتی نفهمیدم تاریخ عقد و عروسی چی شد...

شب قرار شده بود بابابزرگ بمونه و عمو اینا برن، اتاق مهمونو واسه بابا بزرگ مرتب کردم اومد که بخوابه خواستم از اتاق برم بیرون که صدام کرد

- بله بابایی؟

- بیا اینجا پیشم بشین ببینم

لبه ی تخت نشستمو سرمو انداختم پایین، می ترسیدم از نگاهم همه چیزو بفهه. دستمو گرفتو گفت:

- امشب چیزی شده بود دختر گلم؟

- نه بابایی

- نگو نه... معلوم بود ناراحتی، راضی نیستی؟

- راضی بودن یا نبودن من خیلی مهم نیست، مهم رضایت و اصرار باباس برای این ازدواج

بابا بزرگ با مهربونی گفت:

- اون صلاحتو می خواد عزیزم

دیگه چیزی نگفتم اینم از بابابزرگ، حقم داشت اون جز اون شب سامانو ندیده بود... لباس پوشیدن مسخره شو ندیده بود، رفتارشو ندیده بود، نگاه ناپاکشو روی دخترا ندیده بود پس حق داشت طرف بابا باشه

- محیا، چرا تو فکری انقدر؟

یهو از دهنم پرید

- عقد و عروسی چی شد؟

خندید و گفت:

- یعنی انقدر تو فکر بودی که نفهمیدی؟!روز دهم عید یه عقد محضری می گیرین ایشالا بعد از امتحانای پایان ترمتم عروسی. البته اونا اصرار داشتن عقد و عروسی یه جا باشه و سریع تر اما بابات قبول نکرد گفت ترم آخریو حواست باید به درست باشه

با خودم گفتم خوبه بابا حداقل هواسش به درسم بود، باز بغض کرده بودم دلم می خواست تنها باشم و یه دل سیر گریه کنم. می ترسیدم اگه یکم دیگه پیش بابایی بمونم بغضو بترکه و من اینو نمی خواستم. بلند شدمو گفتم:

- اگه اجازه بدین من برم، خوابم میاد

- برو عزیزم برقم خاموش کن، خوب بخوابی

تمام عیدو توی خونه نشسته بودمو غصه می خوردم. هیچ جا نرفتم حتی خونه ی آقای پرند، هرچی مریم اصرار کرد، بابا دعوا کرد که تو عروس خانواده شدی دیگه زشته اما از جام تکون نخوردم تحمل سامانو نداشتم حتی تحمل صداشم نداشتم هر وقت زنگ می زد به هزار تا بهانه باهاش صحبت نمی کردم...

بالاخره روز عقدم رسید... صبحش مریم اومد توی اتاقمو و یه مانتو و شال سفید انداخت روی تختم

- اینارو سامان خریده؛ برای امروز بپوشش

چیزی نگفتم اما می دونستم که امکان نداره لباسی که سامان خریده بپوشم. بعد از نهار رفتم یه دوش گرفتم، حالم بد بود، خیلی بد... انگار می خواستن دارم بزنن

یه مانتو و شال کرم پوشیدم با شلوار جین آبی روشن، بدون اینکه آرایش کنم رفتم بیرون، مریم تا منو دید اخماش رفت تو هم

- این چیه پوشیدی؟ این چه قیافه ایه؟ مثلا" روز عقدته؛ چرا لباسایی که سامان خریده نپوشیدی؟

حوصله حرف زدن نداشتم جوابشو ندادم، کیفمو برداشتمو رفتم توی حیاط، مریم دنبالم اومد

- هی با تو حرف می زنما، چرا خفه خون گرفتی؟ زود برو اون لباسا که دادمو بپوش سامان ناراحت میشه یه ذره ام آرایش کن قیافت شبیه مرده های از گور دراومده شده

بازم چیزی نگفتم و پشتمو کردم بهش. اومد دستمو گرفت و دنبالش کشیدتم. محکم دستمو از دستش کشیدم بیرونو وایستادم، با فریادو گریه گفتم:

- ولم کن... دیوونم کردین... من همینم که هستم. آرایش نمی کنم... لباسای اون آشغالم نمی پوشم. دست از سرم بردار، تو که کار خودتو کردی می ترسی منو اینجوری ببینن پشیمون بشن؟ نترس نظرشون عوض نمیشه اگر می خواستن پشیمونشن با اون همه بی محلی تا حالا می شدن

نشستم لبه ی استخرو گریه کردم. مریم خفه خون گرفت و بابارو صدا کرد که بریم. نمی دونم چرا بابام مثل سنگ شده بود؛ منو میدید اشکامو، غصه هامو، می دید تو ده روز چقدر لاغر شدم اما به روی خودش نمیاورد فکر می کرد من نمی فهمم صلاحمو نمی دونم...

توی محضر همه ی کسایی که روز بله برون اومده بودن منتظر بودن. سامانو مامانش منو که دیدن اخماشون رفت تو هم اما چیزی نگفتن. اونجا تازه یاد خاله جون افتادم. یه دور نگاهو رو همه ی آدمای توی محضر چرخوندم اما خاله نبود. مطمئن بودم کسی بهش چیزی نگفته بعد از فوت مامانم رفت و آمدمون با فامیلاش کم شده بود؛ فقط خاله و علیرضا بودن که میومدن خونمون، اونام بعد از ازدواج بابا و مریم به خاطر برخورد بد مریم دیگه نیومدن فقط من هر ماه بهشون سر می زدم. خاله جونو واقعا"دوست داشتم برام مثل مامانم بود حاج آقارم مثل بابا دوست داشتم، از اون بازاریای قدیمی بود یه جورایی به نظرم چهرش نورانی میومد، همیشه با حرف زدن باهاش آرامش پیدا می کردم.

من تا عید جریان سامانو بهشون نگفته بود فکر نمی کردم اونجوری بشه تو عیدم انقدر غم و غصه داشتم که اصلا" یادم رفته بود بهشون یه زنگ بزنم ؛ با اینکه یه ازدواج اجباری بود اما دلم می خواست خاله و حاج آقا باشن اما دیگه دیر بود. انقدر تو فکرشون بودم که نفهمیدم عاقد کی برای سومین بار خطبه رو خوند، با تکونای مریم به خودم اومدمو مثل گیجا نگاش کردم. سعی می کرد صداش بلند نشه با حرص گفت:

-چه مرگته؟ بله رو بگو دیگه

سرمو انداختم پایین

- بله

همین! حتی نگفتم با اجازه ی پدرم، چه اهمیتی داشت باید می گفتم به اجبار پدرم بله.

سامان دستمو گرفت، برگشتمو نگاش کردم. از نگاهش متنفر بودم پر از هوس بود. حلقه رو دستم کرد مریمم حلقه ی سامانو دادکه دستش کنم؛ بدون اینکه دستشو بگیرم حلقه رو توی انگشتش کردم.

بابابزرگ اومدو پیشونیمو بوسید، یه زنجیر با پلاک ا... انداخت گردنم

-مبارک باشه عروسکم، ایشالا که خوشبخت شی

اشک تو چشمام جمع شد، با سامان حتما" خوشبخت می شدم!

بقیه کادوهاشونو دادن و بعد از امضا کردن دفتر رفتیم بیرون، سامان ماشینو آورده بود جلوی در محضر و در جلو رو برام باز کرد. خواستم محلش ندمو برم سمت ماشین بابا که مریم دستمو محکم گرفت و فشار داد، آروم گفت:

- آبروریزی نکن عین آدم برو بشین تو ماشین سامان

جوری که کسی نفهمه کشوندم سمت ماشینو یه لبخند رو به بقیه زد یعنی که چیزی نیست. نشستمو از حرصم درو محکم کوبیدم به هم.

سامان نشست و با یه لبخند مسخره منو نگاه کرد، محلش ندادم، رومو کردمو سمت خیابونو طبق معمول رفتم تو فکر، سامان دستشو گذاشت رو دستمو من مثل برق گرفته ها به خودم اومدم، دستمو از زیر دستش کیدم بیرونو و با اخم نگاش کردم

- چیه عزیزم؟ چرا هر چی صدات می کنم جواب نمی دی؟

گفتم حوصله ندارم و چشمامو بستم، می دونم کارم درست نبود اما واقعا" نمی تونستم تحملش کنم. قرار بود شام همه خونه ی ما باشن بعد از اینکه همه رفتن داشتم یکم سالنو مرتب می کردم که دیدم سامان با مریم و بابا برگشتن تو، با تعجب نگاش کردم یعنی می خواست شب بمونه! وقتی دید همینجوری بهش خیره شدم بهم چشمک زد. همه چیزش به نظرم بد میومد حالا شوهرم بود اما هنوزم همهی حالاتش و کاراش انگار که از روی هوس بود. برای اینکه باهاش هم صحبت نشم کارمو ادامه دادم هرچقدرم مریمو گفت ول کن برو پیش سامان گوش ندادم تا آخر شب سر خودمو گرم کردم بعدم رفتم بخوابم؛ درو که باز کردم تعجب کردم مریم یه تشک و دو تا بالش با یه پتوی دو نفره پهن کرده بود. حتی فکر اینکه شب پیش سامان بخوابم عصبیم می کرد. دست یه نفر دور کمرم حلقه شد و بغلم کرد. برگشتم دیدم سامانه با نفرت خودمو از بغلش کشیدم بیرون

- چیه عسلم؟ بریم بخوابیم که باهات خیلی کار دارم

لحن حرف زدنش حالمو بد کرد یه هوس باز به تمام معنا بود، رفتم توی سالنو رو به مریم با فریاد گفتم:

- با اجازه ی کی جای اینو انداختی تو اتاق من؟ ها؟

- این چه حرفیه؟ شوهرته پس کجا بخوابه؟

رفتمو با حرص رختخوابارو از اتاق پرت کردم بیرونو و گفتم:

- ما هنوز عروسی نکردیم می تونه بره تو اتاق بالا بخوابه که تختم داره

رفتم تو اتاقو درو قفل کردم. سامان خواست بیاد تو وقتی دید در قفله چندبار صدام کرد، دید جوابشو نمی دم آروم گفت:

- بالاخره که با هم تنها می شیم، نشونت می دم

نمی دونم چه مرگم شده بود سامان شوهرم بود شاید اگه لحن حرف زدنش انقدر بد نبود اینجوری نمی کردم اون شوهرم بودو حق داشت که پیشم بخوابه اما من واقعا" تحملش نداشتم... 

عید که تموم شد یه روز بعد از دانشگاه تصمیم گرفتم برم خونه ی خاله، سر راه یه دسته گل گرفتم که مثلا" معذرت خواهی کنم برای اینکه عید حتی یه تماسم نگرفته بودم. ساعت شش بود که رسیدم یا اینکه خیلی پولدار بودن اما خونشون هنوزم توی خیابون ایران بود یه خونه ی با صفا و قدیمی که من عاشقش بودم، عاشق حوض کوچیک وسط حیاط... عاشق اینکه رو تخت تو حیاط بشینیمو هندونه بخوریم...

خاله کلی از دیدینم خوشحال شد و البته یه ذره گله کرد چرا زودتر نرفتم. جلوی در عاطفه رو دیدم، دختر بزرگ خاله با دختر کوچولوش داشتن می رفتن خونشون منو که دید اومد یکمی نشست و بعد رفت. خاله به جز عاطفه و علیرضا یه پسر دیگه ام به اسم عادل داشت که دانشجوی پزشکی بود و اصفهان درس می خوند.

بعد از رفتن عاطفه خاله تازه حلقه مو دید با تعجب دستمو گرفت و با اشاره به حلقم گفت:

- این چیه خاله؟!

سرمو انداختم پایین

- عقد کردم... معذرت می خوام که خبرتون نکردم اما واقعا" حالم خوب نبود

خاله از تعجب دهنش باز مونده بود بعد از چند دقیقه به خودش اومد و گفت:

- مبارکه عزیزم، چه بی خبرو با عجله؟ تو اسفند اینجا بودی خبری نبود، اصلا" تو فکر ازدواج نبودی که؟

همه چیزو واسه خاله تعریف کردم از اولش؛ خاله پا به پای من اشک ریخت، برام غصه خورد، دلداریم داد، نصیحتم کرد، می گفت تو باهاش راه بیا شاید بعد از ازدواج درست بشه بی محلیای تو بدترش می کنه. واسه خاله که تعریف کردم یکم آروم شدم تو اون مدت به هیچکی از غصه هام نگفته بودم...

هوا تاریک شده بود اما می خواستم بمونم حاجی و علیرضارو ببینم.

- خاله ساعت هشت شد، حاجی و علیرضا کی میان؟

یه دفعه خالم یاد ساعت افتاد زد توی صورتشو گفت:

- خاک بر سرم شام درست نکردم، بعد از مدت ها اومدی خونمونا

دستمو گذاشتم رو دستش

- خدا نکنه خاله جون، من شام نمی مونم باید برم خونه امروز ماشین نیاوردم دیر می شه بدون وسیله سخته، فقط کاش حاجی زودتر بیاد دلم براشون تنگ شده

- کجا بری؟ بعد از مدت ها اومدی خونه ی خالت شام نخورده بری؟ زنگ بزن خونه بگو شام اینجایی شبم می گم علیرضا برسونتت، دیگه حرفم نباشه، حاجی و علیرضام الانا میان باشه؟

- چشم

زنگ زدم خونه خدارو شکر متین جواب داد بهش گفتم به بابا بگه شام خونه خاله ام و دیر میام بعدم رفتم توی آشپزخانه کمک خاله، داشت کتلت درست می کرد

- علیرضا همیشه تا این وقع شرکت می مونه؟

یه وقتایی که کارشون زیاد باشه آره اما دیگه تا نه خونس

همون موقع صدای ماشین اومد رفتم تو حیاط، حاجی بود پشت سرشم علیرضا ماشینشو آورد تو

- سلام حاج آقا

- به به! ببین کی اومده، سلام دخترم، چه عجب یه سری به ما پیرمرد پیرزن زدی؟

- شرمنده به خدا خیلی درگیر بودم

حاج آقا همونجور که دستو صورتشو لب حوض می شست با لبخند همیشگیش گفت:

- دشمنت شرمنده باشه دخترم، خوش اومدی... دلمون واست تنگ شده بود

علیرضا ماشینشو که پارک کرد اومد جلو

- سلا محیا خانوم! چه عجب! به جون خودم نمیومدی دیگه تصمیم داشتم بیام دم دانشگاهتون، موبایلتم که چند بار گرفتم خاموش بود

- تو از من بی معرفت تری چرا تا الان نیومدی؟ موبایلمو دو هفته ای هست خاموش کردم

- چرا دختر جون؟ نمیگی کسی کار واجب داشته باشه؟

- یه جورایی مزاحم داشتم، واسه خاله گفت حالا بیا بریم تو شام بخوریم شبم باید زحمت بکشی منو ببری خونمونا

- اوه اوه چه لفظ قلم! زحمت بکشم؟ از این حرفا نمی زدی همیشه می گفتی وظیفه تو انجام بده منو برسون

بعدم همونجور که پشت سرم میومد با صدای آروم تر گفت:

- تو رحمتی دختر خاله...

از خاله خواهش کردم سفره ی شامو تو حیاط روی تخت بندازه. علیرضا اومده بود تو آشپزخونه و وسایلو می برد وقتی نشستیم رو به خاله گفتم:

- خاله جون وقتشه پسرتو زنش بدیا، باید واسش یه دختر خوب پیدا کنید

خاله خیره شد به منو قیافش رفت توهم، داشتم با تعجب نگاش می کردم که علیرضا گفت:

- تو غصه ی منو نخور خودم دخترشو پیدا کردم منتظرم آمادگی ازدواج پیدا کنه، تو خودت...

یه دفعه ساکت شد، سرومو آوردم بالا که ببینم چرا ادامه حرفشو نمی زنه دیدم به دستم که دراز کرده بودم پارچ آبو بردارم خیره شده و ماتش برده، چندبار دستامو جلوش تکون دادم تا به خودش اومد. با ناراحتی و بهت گفت:

- ازدواج کردی؟

حالا حاج آقام داشت با تعجب نگام می کرد. از نگاهاشون خجالت کشیدم فکر می کردم برای اینکه اونارو با خبر نکردم اینجوری شدن، سرمو انداختم پایینو تند تند مثل کسی که می خواد خودشو تبرئه کنه گفتم:

- شرمنده ام که دعوتتون نکردم به خدا فقط یه عقد محضری ساده بود منم وضعیتم اصلا" خوب نبود واسه خاله توضیح دادم

بعدم آروم تر ادامه دادم

- اونجوری نگام می کنین دلم می خواد از خجالت آب شم برم تو زمین

علیرضا که هنوز همونجور خشکش زده بود اما حاج آقا سریع به خودش اومد و گفت:

- این چه حرفیه دخترم، خجالت واسه چی؟ مبارکت باشه... ما فقط یکم تعجب کردیم از اینکه ناگهانی ازدواج کردی آخه همیشه مخالف صد در صد ازدواج تو این سن بودی ما گفتیم حالاحالاها می خوای درس بخونی، کار کنی. تعجبمون از این بود

- حاج آقا هنوزم مخالفم. این ازدواج به میل من نبود. یه ازدواج اجباری...

برای اینکه از ریزش اشکام جلوگیری کنم یه نفس عمیق کشیدمو ادامه دادم

- من هنوزم نظرم همونه دلم می خواستم تا دکترا بخونم بعدم کار کنم، از خدام بود برم شرکت علیرضا کار کنم اما نشد.

حاج آقا دیگه چیزی نگفت و خاله ام شروع کرد هرچی که من واسش گفتمو تعریف کردن. منم ظرفارو جمع کردم بردم تو آشپزخونه و سرمو با شستنشون گرم کردن بعدم چایی دم کردمو همونجا نشستم تا حرفاشون تموم شه. حدود نیم ساعت بعد خاله اومد تو آشپزخونه، سرمو بوسید و گفت:

- چرا اینجا نشستی خوشگل خاله؟ پاشو برو پیش حاجی تا من چایی بریزم بیام

حاج آقا مثل همیشه با لبخند دعوتم کرد کنارش بشینم اما علیرضا اخماش تو هم بود. نمی دونستم از چی انقدر ناراحته

- علیرضا چی شده انقدر ناراحتی؟

جوابمو نداد، پاشد رفت توی اتاقش. بغض کردم علیرضارو خیلی دوست داشتم خیلی بیش تر از یه پسرخاله ی معمولی، همیشه برام یه حامی بود دوست نداشتم ناراحتش کنم. رومو کردم به حاجی

- کار من انقدر بد بود حاج آقا؟

با مهربونی نگام کرد و گفت:

- نه دختر گلم. اون باید با دلش کنار بیاد

خاله با چایی اومد اما علیرضا از اتاقش بیرون نیومد. بعد از چایی پاشدم

- با اجازتون من برم دیگه، دیرم شده

- صبر کن علیرضا رو صدا کنم ببرتت عزیزم

- نه خاله، علیرضا انگار خیلی ازدستم ناراحته، خودم الان می رم ازش خداحافظی می کنم، اما فکر نمی کنم حوصله ی بردنمو داشته باشه

- این چه حرفیه؟ بشین خاله جون می برتت، ناراحتیشم از تو نیست از کوتاهیه خودشه...

علیرضا اومدو بدون هیچ حرفی ماشینو برد بیرون از خاله و حاج آقا خداحافظی کردم و سوار شدم، علیرضا چیزی نمی گفت منم ساکت بودم و به حرفای خاله و حاج آقا فکر می کردم. حرفاشون یه چیزاییو برام روشن می کرد، حس می کردم علیرضا دوستم داره... چیزی که هیچ وقت بهش فکر نکرده بودم. از بچه گی همیشه پشتیبانم بود، همیشه برام یه حامی بود. رفتم تو دوران بچگی... اونوقتا داییم تهران زندگی می کرد. علیرضا پنج سال از من بزرگتر بود. منو علیرضا و عادل که یک سال ازم کوچیک تر بود با دو تا پسرای داییم اسم یکیشون شهاب بود و دو سال ازم بزگتر بود و اون یکی شاهین که هم سنم بود، با هم بازی می کردیم. شهاب و شاهین همیشه منو اذیت می کردن والبته گاهیم عادل همراهشون می شد اما علیرضا همیشه پشت من بود، هرکس اذیتم می کرد علیرضا همیشه از من دفاع می کرد حتی بزرگترم که شدیم همونجور بود، رو کتاباش حساس بود به هیچ کس نمی دادشون جز من، کسی حق نداشت بدون اجازش تو اتاقش بره اما من می رفتم و اونم چیزی نمی گفت حتی بعد از اینکه مامان فوت کرد علیرضا بود که همیشه با خاله میومد و به من سر می زد همیشه م برام یه چیزی میاورد که اکثرشم کتاب بود... یه چیزی تو قلبم شکست، همه می دونستن علیرضا برام با بقیه فرق داره کاش زودتر می گفتن... کاش زودتر می فهمیدم... راضی بودم تو هفده سالگی ازدواج کنم اما شوهرم یکی باشه مثل علیرضا نه یه احمقی مثل سامان...

اون بغضی که از محل ندادن علیرضا تو گلوم بود شکست و اشکام ریخت رو گونه هام، علیرضا هول شدو یه گوشه پارک کرد

- محیا، محیا جان... چی شد یهو؟

شده بودم مثل بچه ها با گریه گفتم

- تو از دست من ناراحتی؟ ازم بدت میاد؟

- این حرفا چیه محیا؟ واسه چی از تو بدم بیاد؟ به خاطر این گریه می کنی؟

خودمو کنترل کردم، نمی دونم واسه چی مثل بچه ها اون حرفو زده بودم اما دیگه نباید چیزی می گفتم، اگه احساسی بهم داشت نباید بفهمه که من فهمیدم. گفتم بذار فکر کنه دلیلش همون بی محلیاشه، نمی خواستم از احساسش به خودم مطمئن شم من دیگه ازدواج کرده بودم و اینکه بدونم علیرضا دوستم داره فقط اوضاعو بدتر می کرد

-پس چرا باهام حرف نمی زنی؟

- دختره ی لوس این گریه کردن داره؟

بعدم با شوخی اضافه کرد

- از بچگیم همینجوری زرزرو بودی

لبخند زدم

- آفرین دختر خوب من ارزش ندارم که به خاطرم اونجوری اشک بریزی... یکم فکرم مشغول بود معذرت می خوام

دوباره زد به شوخی

- من باید این آقا داماد خوش شانسو ببینم و بهش تبریک بگم برای اینکه خانوم خوشگل لوسی مثل تو بهش بله گفته

رومو کردم سمت پنجره و آروم گفتم:

- یه بله ی اجباری، حتی یه درصدم دلم راضی نیست

- می دونم سخته، خیلی سخته با کسی ازدواج کنی که هیچ احساسی بهش نداری، اما تو اون شرایط قبول کردنت بهتر از قبول نکردنت بود

- علیرضا فقط دوست نداشتن نیست، من می دونم که سامان مرد زندگی نیست. همه ی نگاهاش به من از روی هوسه... من این چیزارو می فهمم... اون یه پسر خودخواه و لوسه که تا حالا هرچی خواسته بهش دادن. بیست و هشت سالشه اما از یه بچه ی ده ساله ام کمتر می فهمه. لباس پوشیدنش، اداهاش، قیافش، من از همه چیش متنفرم.

دوباره گریم گرفت با گریه ادامه دادم

- اما نتونستم به بابام بگم فکر کنه دیگه دختر نداره، من مادر ندارم دلم نمی خواست محبت پدرمم از دست بدم. با این حال ازش دلخورم خیلی زیاد... نمی دونم مریم چی تو گوشش خوند که اینجوری شد

- حالا که قبول کردی پس سعی کن زندگیو واسه خودت سخت نکنی، با مهر و محبت سامانو به راه بیار

- من وقتی می تونم سامانو به راه بیارم که اون واقعا" دوستم داشته باشه که من مطمئنم نداره، فقط یه هوسه. مثل همسه یه ماشین جدید که باید داشته باشدش. اگه من با سامان دوست می شدمو خودمو در اختیارش می ذاشتم اصلا" دیگه بعدش منو نمی شناخت چه برسه به اینکه بخواد بگه دوستم داره

علیرضا دم خونه نگه داشتو گفت:

- سعی کن بتونی باهاش کنا بیای

- مجبورم کنار بیام، ببخشید بهت زحمت دادم. نمیای خونه؟ هرچند می دونم که نمیای

یه لبخند زد و گفت:

- به بابات سلام برسون

- حتما"، بازم ممنون خداحافظ

- خداحافظ

***

- بله؟

- سلام

- سلام خانوم پرند خوب هستین؟

- از احوالپرسیای شما

لحنش مثل همیشه پر از غرورو طعنه بود البته یکمیم حق داشت من تو دو ماهو نیمی که از عقدمون گذشته بود فقط یه بار صبح تا ظهر رفته بودم خونشون، از ترس سامان هیچ وقت نمی رفتم اونجا... اون یه بار چون دعوت کرده بودن مجبور شدم برم. همیشه سامان میومد خونمون که اونم نمی ذاشتم شبا بمونه...

به روی خودم نیاوردمو گفتم:

- امری داشتین؟

- آره، پنجشنبه برادر شوهرم با زن و بچه هاش دارن از انگلیس میان واسه عروسیه شما می خوام توام حتما" باشی، ظهر بیا اینجا که بریم فرودگاه از اونورم میایم خونه

با اینکه ته دلم اصلا" راضی نبود اما بالاجبار گفتم:

- چشم حتما"، فقط اگه اجازه بدین خودم میام فرودگاه، ظهر اونجا نمیام یه مقدار کار دارم

- باشه سامانو می فرستم دنبالت... مامان باباتو سلام برسون. خداحافظ

- بزرگیتونو می رسونم، خداحافظ...

روز پنجشنبه یه شلوار جین پوشیدم یه بلوز آستین بلندم گذاشتم توی کیفم که اونجا بپوشم. بعد از نهار سامان اومد دنبالم، مانتومو پوشیدمو رفتم بیرون، داشت با مریم حرف می زد

- سلام، من آماده ام بریم تا دیر نشده

- سلام خوشگله

اومد جلو و خواست ببوستم سریع رفتم عقب؛ مریم با اخم نگام کرد محلش ندادمو رفتم بیرون

- رفتارت خیلی بده، دلم نمی خواد جلوی عموم اینا اینجوری باشی

- اگه نمی خوای جلوی عموت اینا اینجوری باشم بهتره کاراییو که دوست ندارم انجام ندی

- تو زنمی، حق ندارم ببوسمت؟

ساکت شدم... چی باید می گفتم؟ می گفتم من حتی از تماس دستام با دستت چندشم میشه چه برسه به بوسیدن؟ دید چیزی نمی گم، نگام کرد... نکاهش مثل نگاه کردن به یه کالا بود. با یه لحن چندش آور گفت:

- عزیزم می دونی چقدر خوشگلی؟ دلم می خواد بخورمت

دیگه نزدیک بود گریم بگیره دلم می خواست همونجا پیاده شم و برگردم خونه. مثلا" شوهرم بود اما حرفاش عوض اینکه بوی عشق بده بوی هوس می داد... لحن حرف زدنش حالمو بد می کرد. تا رسیدیم فرودگاه چیزی نگفتم. خانوم و آقای پرند و سهیل اونجا بودن. نیم ساعت بعد عمو اینا اومدن منکه نمی شناختمشون وقتی سامان گفت اوناهاشن دیدم، یه مرد حدود پنجاه و چهار پنج ساله و خیلی خوش پوش که یه خانوم زیبا و شیکم دستشو گرفته بود دو تا پسر و یه دخترم همراهشون بودن.

اومدن جلو بعد از سلام علیک با عمو اینا آقای پرند دست منو گرفت گفت:

- منوچهر ایشون محیا عروسمه

بعدم با شوخی اضافه کرد:

- عروس تو به پای عروس من می رسه؟

عمو- ماشالا ، ماشالا نه بابا دخترای خارجی انگشت کوچیکه ی دخترای ایرانیم نمی شن. خوبی عموجان؟

از چهرش خوشم اومد اونم مثل آقای پرند دوست داشتنی بود و خوش برخورد، لبخند زدمو گفتم:

- سلام عمو جون ممنون، خوش اومدین

آقای پرند بقیه رم معرفی کرد

- ایشون زن داداشم هستن مهتاب خانوم

بدون لبخند دستمو که سمتش دراز کرده بودم گرفت. عین خانوم پرند خودخواه بود و از نگاهش غرور می بارید. سعی کردم لبخند بزنم

- خوش بختم

آقای پرند به دوتا پسرا اشاره کرد و گفت:

- این گل پسرام بابک و بردیا هستن، البته عمو یه پسر دیگه ام داره به اسم بهرام که ازدواج کرده و کانادا زندگی می کنه... اینم باران جون ته تغاریه خونواده

با باران دست دادم عین باباش مهربون و دوست داشتنی بود بغلم کرد و بوسیدم

- خیلی خوشحال شدم دیدمت محیا جون

به روش لبخند زدمو و به بابک نگاه کردم، با احترام سرشو خم کرد و گفت:

- خوشبختم خانوم

- همچنین

اما بردیا یه آدمی بود لنگه ی سامان و البته خودخواه. دستشو دراز کرد

- سلام، فکر نمی کردم سامان از این سلیقه ها داشته باشه که بتونه با یه دختری به خوشگلیه تو ازدواج کنه

به دستش نگاه کردم و اونم با تعجب منو نگاه می کرد که یعنی چرا دست نمی دی... بقیه حواسشون به ما نبود و داشتن حرف می زدن، آروم طوری که فقط خودش و بابک که کنارش بود شنیدن گفتم:

- اولا" که اینجا ایرانه و منم به یه سری مسائل معتقدم، درضمن بهتره وقتی یه خانومو برای بار اول می بینین یکم مودب تر باشین

موقع برگشتن باران و بابک و بردیا با ما اومدن و عمو و خانومش با آقای پرند. توی خونه از اول با باران صحبت می کردیم، واقعا" دوست داشتنی بود. بیست و دو سالش بود و طراحی صحنه می خوند. از بقیه ام گفت؛ بهرام سی و دو سالش بود و متخصص قلب، بابک بیست و نه ساله و مدیریت خونده بود و مدیر کارخونه ی پدرش، بردیام بیست و پنج سالش بود و توی همون کارخونه کار می کرد البته درسشم ادامه نداده بود و باران می گفت عوض کار بیش تر ولگردی می کنه...

بعد از شام می خواستم برم خونه، رفتم پیش سامانو آروم گفتم:

- منو می بری خونه یا زنگ بزنم آژانس بیاد؟

برگشت و با تعجب نگام کرد

- مگه شب نمی مونی؟!

- نه مگه باید بمونم؟

- مامان بهت نگفت؟

همون موقع خانوم پرند اومد کنارمون، سامان رو کرد بهشو گفت:

- مامان مگه نگفتین محیا امشب می مونه؟

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

- آره می مونه

- ولی شما چیزی به من نگفته بودین، من به بابا اینا خبر ندادم

سامان- من ظهر که اومده بودم دنبالت به مریم گفتم

قیافم رفت تو هم،اصلا" دلم نمی خواست بمونم اما بهانه ایم واسه رفتن نداشتم. خانوم پرند با طعنه گفت:

- حالا یه شب بد بگذرونی چیزی نمیشه، آبروی منو جلوی مهتاب نبر

چیزی نگفتم و رفتم سمت باران و با خودم فکر می کردم به خاطر همین اخلاقشه که هنوز نتونستم مامان صداش کنم. وقت خواب قرار بود من توی اتاق سامان بخوابم. دلم به این خوش بود که تختش دو نفرستو مجبور نیستم بچسبم بهش. تا جایی که می تونستم معطل کردم و با باران حرف زدم. کم کم صدای سامان دراومد نیم ساعتی بود که رفته بود توی اتاقش، توقع داشتم خوابش برده باشه اما انگار من از این شانسا نداشتم

- محیا، پاشو بخوابیم دیگه

یه جوری حرف می زد انگار هر شب من پیشش بودم که مثلا" اون شب از نبود من خوابش نمی بره. باران با شیطنت گفت:

- پاشو که آقاتون بهت احتیاج داره، بدون تو خوابش نمی بره

پوزخند زدم اما نتونستم چیزی بگم خانوم پرند و مهتاب خانوم هنوز توی سالن بودن و من نمی خواستم آبروریزی کنم.

پاشدم... قیافه ی سامان شبیه آدمایی بود که یه چنگ و پیروز شدن، از لبخندش چندشم شد،جلوی در اتاق وایستاده بود از کنارش که رد می شدم آروم گفت:

- دیدی بالاخره ما با هم تنها شدیم

همش خودمو دلداری می دادم که شوهرته چرا اینجوری می کنی نهایتش بوس و این چیزاس کار دیگه ای نمی کنه... اما دلداریام یه ذره ام توم اثر نمی کرد. از شدت استرس حالت تهوع گرفته بودم واقعا" از سامان می ترسیدم.

هیچ لباسی با خودم نبرده بودم، مسواکم نداشتم. رفتم توی دستشویی که تو اتاق سامان بودو با خمیر دندون بدون مسواک دندونامو شستم و اومدم بیرون. سامان تی شرتشو درآورده بود و با شلوارک دراز کشیده بود، سرمو انداختم پایین و تا اونجایی که می شد لبه ی تخت دراز کشیدم. یهو یادم افتاد هنوز نمازمو نخوندم؛ سریع وضو گرفتم چادر که نداشتم می دونستم توی اون خونه امکان نداره چادر پیدا کنم. یه مهر از تو کیفم درآوردمو مانتو وشالمو پوشیدم. سامان پاشد نشست و با تعجب نگام می کرد

- کجا میری؟!

- جایی نمی رم. قبله کدوم طرفه؟

همونجور خیره داشت نگام می کرد. سوال مسخره ای بود معلوم بود سامان نمیدونه اما در کمال ناباوری گفت:

- مستقیم یکم متمایل به راست

فکر می کردم همینجوری الکی یه چیزی گفته، مشکوک نگاهش کردمو گفتم:

- مگه تو این خونه کسی نماز می خونه؟

با بیخیالی سرشو گذاشت رو بالشت و گفت:

- نه، اما یکی از دوستای بابا می خونه یه بار اومده بودن اینجا به این سمت خوند، قبله نما داشت انگاری

خیالم راحت شد. نمازمو خوندمو و دوباره مانتو و شالمو درآوردم و لبه ی تخت دراز کشیدم. پنج دقیقه گذشت. دیدم سامان کاریم نداره خوشحال شدم فکر کردم خوابش برده، آروم پتویی که روش بود یکم کشیدم روی خودم که یهو سامان از پشت بغلم کرد. چون ناگهانی بود ترسیدم، یه جیغ کوچیک کشیدم. سامان سریع دستشو گذاشت روی دهنم و دم گوشم گفت:

- هیسسسس آروم خوشگله کاریت ندارم

از نفساش که به گردنم می خورد چندشم می شد، از گرمیه بدنش. دوباره گفت:

- با این لباسا خسته نمی شی؟ پاشو دربیار، کی با شلوار جین می خوابه؟

- من راحتم

- اما من ناراحتم عسلم

تکون خوردمو از تو بغلش اومدم بیرون، اونم چون فکر می کرد می خوام لباسامو دربیارم دستاشو شل کرد. خواستم از اتاق برم بیرون که سریع پرید جلوی در و نذاشت

- تو نمی ذاری بخوابم

- حق نداری بری بیرون، من مثلا" شوهرتم

سعی می کردم صدام بلند نشه با حرص گفتم:

- ولم کن می خوام برم پیش باران

- قول میدم کاریت نداشته باشم بیا بخواب

با اینکه به حرفش اطمینان نداشتم اما کاریم نمی تونستم بکنم.رفت درو قفل کرد و کلیدشو برداشت

- چرا درو قفل می کنی؟

- برای اینکه تو دوباره نخوای فرار کنی

- مگه زندانی آوردی؟ شاید من خوابم نبرد بخوام برم تو حیاط

- این در تا صبح باز نمیشه، کاری می کنم توام خوابت ببره

عصبی بودم از نگاهاش می ترسیدم دوباره لبه ی تخت دراز کشیدم اونم خودشو چسبوند به منو با لحن پر از هوس گفت:

- فکر می کنی بری لبه ی تخت بخوابی من نمی تونم بهت نزدیک شم؟

منو به سمت خودش برگردوند و لبمو بوسید، چندشم شد هلش دادم عقب

- ولم کن

لحنم کاملا" واضح بود که بدم اومده، آدم از کسی که بدش میاد ناخوداگاه همه ی حرکاتو کاراش به چشمش بد میاد، منم همون احساسو نسبت به سامان داشتم هرچیم که می گذشت عوض اینکه بهش عادت کنم تنفر و انزجارم بیش تر می شد، واقعا" از تماس هر قسمت بدنش باهام چندشم می شد. 

- چته؟ از من بدت میاد؟

جوابشو ندادم... وحشی شده بود، منکه نشسته بودم گرفت و پرت کرد روی تخت... بلوزمو درآورد بعدم شلوارمو، شروع به بوسیدنم کرد... از صورتم شروع کرد و رفت پایین یه دستشم گذاشته بود جلوی دهنم که مثلا" جیغ نزنم هرچند که اگه دستشم نمی ذاشت بازم صدام در نمیومد، جیغ می زدم می گفتم چی؟! شوهرم بود و من هیچ کار نمی تونستم بکنم فقط اشکام بی صدا می ریخت گونم، اوایل از ترس و بعدشم از درد... بعد از اینکه کارش تموم شد منو ول کرد و بی حال خودشو انداخت روی تخت و خیلی سریع خوابش برد اما من تا نزدیک صبح گریه کردم...

صبح با صدای باران چشمامو باز کردم نشسته بود کنارم

- چه عجب پاشدی؟ می دونی ساعت چنده؟

با صدایی که به زور درمیومد گفتم:

- چند؟

- یازده خانومی، دیشب کی خوابیدی مگه؟ سامان که صبح زود بیدار شد.

- نزدیک صبح بود، اون کجاست؟

- با بردیا تو حیاطه تخته بازی می کنن، مامان اینام رفتن بیرون نهارم خونه پسر عموی بابان، بابکم رفته پیش یکی از دوستای دوران دبستانش، منم وقتی شنیدم تو هنوز خوابی نرفتم راستش حوصلشم نداشتم. خوب خانوم همه ی اطلاعاتو دادم دیگه پاشو

پتو رو زدم کنار که پاشم تازه حواسم اومده بود سرجاش یادم اومد هیچی تنم نیست، سریع دوبار پتورو کشیدم روم؛ باران با شیطنت خندید و گفت:

- دیشب کارتون زیاد بوده ها، نه؟

لباسامو از روی زمین جمع کرد و داد دستم

- پاشو بپوش دختر خوب

پتو رو یه ذره آوردم پایین که بلوزمو بپوشم باران با تعجب نگام کرد و گفت:

- محیا ، شونه و گردنت چی شده؟!

دست زدم بهش درد می کرد، باران یه آیینه از تو حموم آورد و داد دستم، گردنم کبود بود شونمم انگار گاز گرفته باشن زخم شده بود. دوباره اشکام ریخت رو گونه هام و تو دلم به سامان فحش می دادم که اون بلا رو سرم آورده بود. خواستم پاشم لباسامو بپوشم که یه درد وحشتناک زیر شکمم پیچید؛ دوباره نشستمو گریم شدت گرفت. باران با ناراحتی گفت:

- چته عزیزم؟ کار سامانه؟

جوابشو ندادم و همونجور گریه می کردم

- محیا جان ایراد نداره، شونت که زیر لباسه گردنتم با کرم می پوشونیم

دستمو گرفت که بلندم کنه تا تکونم داد از درد صدام دراومد، درد شکمم وحشتناک بود علاوه بر اون حس می کردم همه ی بدنم کوفته شده. باران هول شد و ولم کرد

- چی شده؟ جاییت درد می کنه؟

همون موقع سامان اومد توی اتاق

- باران تو اومدی محیا رو بیدار کنی خودتم موندی اینجا؟ زود باش می خوایم بریم بیرون دور بزنیم

باران- محیا یکم حالش خوب نیست

سامان با بیخیالی نگام کرد و گفت:

- چته؟

حرصم گرفته بود. پسره ی دیوونه وحشی بازیای دیشبش یادش رفته بود تازه می گفت چته!

- وحشی گمشو برو بیرون، دیگه نمی خوام ببینمت

خواست بیاد طرفم که داد زدم:

- گفتم گمشو بیرون

باران سریع بلند شد دست سامانو گرفت که ببرتش بیرونو و تند تند می گفت:

- سامان مگه نمی بینی حالش بده؟ تو برو بیرون فعلا"، زود باش

بعدم درو پشت سرش بست و اومد کنارم

- چت شده محیا جان؟ اتفاقی افتاده؟

با گریه همه چیزو واسش گفتم… از ازدواج اجباریم و اتفاقات دیشب… باران ساکت نشست و تا آخر گوش داد. بغلم کرد و گفت:

- الهی بمیرم واست. خیلی سخته می فهمم… حالا دیگه بسه ، گریه نکن پدر چشماتو درآوردی. پاشو یه دوش بگیر بریم دکتر

کمکم کرد رفتم حموم و یه دوش سریع گرفتم؛ دوباره همون لباسامو تنم کردم، داشتم مانتومو می پوشیدم که باران آماده اومد تو

- زود باش بریم که تا قبل از اومدن مامان اینا برگردیم، به اونا که نمی خوای چیزی بگی؟

- نه، اصلا" دلم نمی خواد کسی چیزی بدونه

دنبالش رفتم بیرون سامانو بردیا تو استخر توی حیاط داشتن شنا می کردن، من همونجا وایستادم و باران رفت سمت استخر

- سامان

-ها؟

- سوئیچ ماشینتو بده

بردیا مثل فضولا پرید وسط و گفت:

- مگه قرار نبود نهار بریم بیرون؟ می خواید برید من و سامانم میایم

- جایی نمی ریم که به درد شما بخوره، سامان سوئیچ؟

- همینجا روی میزه، کجا میرین؟

باران صبر کرد تا بردیا بره اون سمت استخر بعد به سامان گفت:

- می دونی چه بلایی سرش آوردی؟ فکر نمی کردم انقدر وحشی باشی

- اه تقصیر خودش بود، من شوهرشم هرکار بخوام حق دارم بکنم؛ خودش هی مقاومت می کرد

تو دلم یه سره فحشش می دادم، عوضی خجالتم نمی کشید! انگار منو خریده بود که می گفت هر کار بخواد می تونه بکنه. حرف دل منو باران زد، همونجور که می رفت سوئیچو برداره گفت:

- جنس نخریدی که هرکار بخوای باهاش بکنی، خجالتم خوب چیزیه

اومد سمت من که باز سامان بلند پرسید

- حالا کجا می رین؟

- همونجا که وقتی مردم حالشون بد میشه می رن، اگه مامان اینا اومدن بگو رفتیم دور بزنیم

بعدم نشست تو ماشینو درو محکم کوبید به هم….

دکتر یه سری قرص و مسکن بهم داد و گفت بهت فشار اومده چند روزی استراحت کن و به همسرتم بگو مراعات کنه. هه! فکر می کرد من بازم می رم پیش سامان بخوابم که بخوام بگم مراعات کنه.

از باران خواستم منو برسونه خونه و به بقیه ام بگه برای یکی از دوستام مشکلی پیش اومده و مجبور شدم برم پیشش. اصلا" حوصله ی اینکه دوباره ریخت نحس سامانو ببینم نداشتم…

***

روز بعد با صدای مریم بیدار شدم

- محیا پاشو باران جون اومده دیدنت

همون موقع باران در زد و اومد توی اتاق

- سلام تنبل خانوم چقدر می خوابی؟

مریم که فکر می کرد من با باران رودربایسی دارم سریع گفت:

- باران جان اینجا یکم به هم ریختس، می موندی تو سالن اینجوری زشته

- مریم ول کن، بیا تو باران چرا جلوی در وایستادی؟

مریم با حرص نگام کرد و رفت بیرون.نشستمو ساعتو نگاه کردم ، ده بود

- تو کی بیدار شدی که الان اینجایی؟

- جنابعالی تنبلین، من هشت پاشدم. شمارتو از سامان گرفتم زنگ زدم به گوشیت جواب ندادی زنگ زدم خونه مریم خانوم گفت خوابی منم یکم صبر کردم بعد گفتم بذار بیام بیدارت کنم وگرنه تو حالا حالاها می خوابی

- خوب کردی، اصلا" حوصله ی هیچ کاریو ندارم. دو روز دیگه ام امتحانای پایان ترممه، حوصله ی درس خوندنم ندارم

- از بس بیخودی فکر و خیال می کنی، هی هرچی خودتو بندازی بدتره... پاشو تنبل نشو باید بریم خونه عمو اینا

- اونجا چرا؟

- من داشتم میومدم زن عمو گفت برای نهار ببرمت اونجا کارت داره، راستشو بخوای فکر کنم می خواد لباس عروستو نشونت بده

- لباس عروس؟!! کی خریده؟!

- به مامان من گفته بود از انگلیس بیاره، به قول خودش می خواست دوخت لباسه عروسش انگلیسی باشه

اخمام رفت تو هم، باران فهمید ناراحت شدم سریع گفت:

- الهی بمیرم، به خدا من همون موقع به مامان گفتم که هر عروسی دوست داره خودش لباس عریسیشو انتخاب کنه اما مامان گفت زن عمو حتما" اخلاق دختره رو می دونسته که گفته بخرید

- مهم نیست... وقتی خود داماد انتخاب یکی دیگس چه اهمیتی داره لباس عروسم انتخاب یکی دیگه باشه؟

- عزیزم باید سعی کنی با این وضعیت کنار بیای. باید بتونی زندگی کنی، انقدر به خودت سخت نگیر

- دارم تمام سعیمو می کنم

باران برای اینکه حال و هوای منو عوض کنه با شوخی گفت:

- پاشو دیگه تنبل خانوم، خسته نشدی از این تخت؟ برم به زن عمو بگم یه عروس تنبل گیرت اومده که یه قرون نمی ارزه، بیان پسش بدن به مامان باباش

- از خداشونم باشه

- اونکه حتما" هست

- زنگ بزن بگو نهار اینجاییم بعد از نهار بریم، حوصله ی سامانو ندارم

- فعلا" که کارخونس اما برای نهار میره خونه بعد از نهارم که ما بریم خونس دیگه

- عیب نداره همون یه نهار و نبینمش خودش کلیه

با باران کلی حرف زدیم... آلبومارو نشونش دادم. واقعا" یه دوست خوب بود. من هیچ وقت آدمی نبودم که با کسی سریع صمیمی شم روابطم با دوستام همه در حد دانشگاه بود اما باران انقدر دوست داشتنی بود که من در عرض دو روز حس می کردم مثل خواهر می مونه برام

بعد از نهار رفتیم خونه ی سامان اینا همشون توی سالن نشسته بودن خانوم پرند قیافه گرفت و بدون اینکه جواب سلاممو بده گفت:

-میزاشتی دم شام میومدی؟

بابا- ولش کن خانوم چی کار داری دختر گلمو، حتما" دوست داشتن با باران تنها باشن، بیا بشین عزیزم

من بعد از حرف بابا دیگه جواب خانوم پرندو ندادم با باران روی یه مبل دو نفره نشستیم سامانم اومد روی دسته ی مبل نشست و دم گوشم گفت:

-دکتر چی گفت؟ چیزیت که نشده؟

جوابشو ندادم و رومو کردم سمت باران

-قهر نکن توام مگه چی کارت کردم حالا؟ زنمی دوست داشتم! این ادا اصولا چیه؟

-همه ی مردا انقدر وحشی بازی در میارن یعنی؟ اصلا" اگه کاری نکردی چرا اومدی نشستی اینجا؟ پاشو برو حوصلتو ندارم

-هرچی از دیروز از باران پرسیدم چی شده جواب نداد حالا توام شدی مثل اون؟

-جواب نمی دیم چون تو به فکر خودتی نه به فکر من، حالا پاشو برو

سامان که دید جوابشو نمی دیم بیخیال شد و بلند گفت:

-مامان اونی که می خواستی به محیا نشون بدی چی شد؟

مهتاب خانوم-الان من می رم میارم سامان جان

چند دقیقه بعد مهتاب خانوم با یه جعبه ی بزرگ برگشت و دادش دست من، منم مثلا" نمی دونستم چیه باران با ذوق گفت:

-زود باش بازش کن، سلیقه ی منه ها

در جعبه رو برداشتم می دونستم که لباس عروسه، آوردمش بیرون با اینکه اصلا" از کار خانوم پرند خوشم نیومده بود اما لباس واقعا" زیبا بود ازش خوشم اومد دکلته بود و روی سینه تا شکمش سنگ دوزی داشت، پشتشم بند داشت که به صورت ضربدری بسته می شد تورشم از حریر بود؛ سامان سریع گفت:

-بلند شو برو بپوشش ببینیم چه جوریه

مهتاب خانوم-آره پاشو بپوش ببینیم اندازش خوبه

بلند شدم برم توی اتاق بارانم همراهم اومد که کمکم کنه، توی اتاق همونجور که لباسامو درمیاوردم گفت:

-قشنگ معلوم بود راضی نیستی، از مدلش خوت نیومد؟

-چرا اتفاقا" خیلی قشنگه اما چیزی نگفتم که زن عمو جونت بفهمه از کارش خوشم نیومده. حالا جدی سلیقه ی توا؟

باران دوباره با ذوق گفت:

-آره خوبه؟ به خدا کلی ژورنال گشتم تا این به نظرم قشنگ اومد

- واقعا" قشنگه عزیزم، شانس آوردم که سلیقه هامون یکیه

بنداشو برام بست و موهامو با گیره ای که سر خودش بود جمع کرد بالا

-وای محیا ماه شدی خوش به حالت چه پوستی داری

همونجور که دستمو می کشید ادامه داد:

-بیا بریم بیرون بقیه ام ببینن

-وایسا، کجا همینجوری منو می کشی؟ من که اینجوری جلوی بابات اینا نمیام، این لباسه شنل نداره؟

-آخ اصلا" یادم نبود ، شنلم نداره اونجا که کسی شنل نمی پوشه

-پس باید برم یه شنل براش بخرم، اینجوری که نمی تونم تو خیابون بپوشم

-باشه می ریم، بذار برم مامان اینارو صدا کنم بیان ببینن

بعد از چند دقیقه صدای خانوم پرند که معلوم بود نزدیک اتاقه میومد داشت غر می زد

-یکی نیست بگه این ادا اصولا چیه خوب بیا بیرون همه ببینن دیگه حالا چهارتا به قول خودش نامحرم ببینن چی می شه انگار

باران-زن عمو جون اون اینجوری راحت تره چرا انقدر غر می زنید؟ بیاید ببینید چه ماه شده

همون موقع باران در و باز کرد و اومدن تو، اول خانوم پرند بعد مهتاب خانوم و پشت سرشونم سامان، خانوم پرند قشنگ معلوم بود جا خورده شاید فکر نمی کرد اون لباس اینهمه به من بیاد اما با این حال هیچی نگفت عوضش سامان گفت:

-مامان فکر می کردی عروس به این خوشگلی برات پیدا کنم؟

خانوم پرند یه قری به سرو گردنش داد و گفت:

-خوشگلیو که همه می تونن به دست بیارن هزار جور عمل هست مهم اخلاقه پسرم

یعنی اینکه تو اخلاق درست حسابی نداری، می خواستم بهش بگم خوبه که من اگه اخلاق ندارم حداقل قیافه دارم تو که هیچ کدومو نداری چی، اما به موقع جلوی دهنمو گرفتم حال و حوصله ی بحث و دعوا نداشتم دلمم نمی خواست از همون اول بی ادب باشم. مهتاب خانوم اومد کنارم وایستاد و گفت:

-شونت چی شده؟

چیزی نگفتم درواقع روم نمی شد حرفی بزنم فقط نگاهمو دوختم به سامان، مهتاب خانوم انگار خودش فهمید و با لبخند به سامان نگاه کرد و بعد رو به من گفت:

-اندازه هاش خوبه؟

-آره ممنون

-خواهش می کنم... سلیقه ی باران بود انقدر ژورنالارو بالا و پایین کرد تا به این راضی شد، باران کمکش کن فقط حواستون باشه پارش نکنید

بعد از حرفش با خانوم پرند رفتن بیرون اما سامان موند و همونجور داشت نگاهم می کرد ؛ در واقع بیش تر نگاهش به سینه و بازوهام بود از نگاهاش بدم میومد پر از هوس بود اومد جلو و دست کشید به بازوهام وبا ولع انگار که داره به یه غذای خوشمزه نگاه می کنه گفت:

-چه پوست نرم و صافی داری

باران با طعنه گفت:

-همچین حرف می زنی انگار بار اولته می بینیش

سامانم با پررویی تمام جوابشو داد

-پریشب که حواسم به این چیزا نبود اصلا"، اون یه مزه ی دیگه ای داشت

دیگه حالم داشت به هم می خورد دستشو زدم کنار و گفتم:

-برو بیرون می خوام لباسمو عوض کنم

-خوب عوض کن من کاریت ندارم

باران زودتر از من جواب داد:

-تو جنبه نداری می ترسم تو گلوت گیر کنه

بعدم در و باز کرد و ادامه داد:

-زود باش حوصلم سر رفت

سامان با حرص منو نگاه کرد و با صدایی که یکم بلند شده بود گفت:

-این کارارو می کنی من جایی دیگه تلافی می کنما

-هر کاری دوست داری بکن دیگه بدتر از کاری که پریشب کردی نیست، حالا برو بیرون

وقتی رفت بیرون باران در وبست و گفت:

-ببخشید من دخالت می کنما

-کار خوبی می کنی اون انقدر پررو هست که صد نفرم جوابشو بدن روش کم نمیشه، اصلا" ولش کن راستی اندازه های منو از کجا داشتین؟

-زن عمو داد، فکر کنم اونم از مریم خانوم گرفته بود

-مریمم قاطیه اینا شده پس

لباسمو گذاشتم توی جعبه و رفتیم بیرون تا نشستیم خانوم پرند گفت:

-حالا تو الان با این لباس نیومدی بیرون تو باغ می خوای چی کار کنی؟

سعی کردم لحنم مودبانه باشه

-من دلم نمی خواد عروسیم توی باغ باشه

خانوم پرند-یعنی چی؟ پس کجا باشه؟

-می تونید یه تالار بگیرید که خانمها و آقایون جدا باشن

-نمیشه ما همه ی عروسیام تو باغ بوده

-پس من این لباسو نمی پوشم بعدم ازم توقع رقص نداشته باشین

قیافه ی خانوم پرند واقعا" دیدنی بود اگه جلو دستش بودم حتما" موهامو می کند ، بابا برای اینکه بحثمون بیش تر نشه گفت:

-خوب خانوم حالا ایندفعه استثنا باشه عروسیو تو تالار می گیریم آخر شبم یه چند ساعتی می ریم باغ خوبه؟

قیافه ی خانوم پرند بیش تر رفت تو هم شاید توقع نداشت شوهرش طرف منو بگیره راضی نبود اما حرفی نزد... رفت تو اتاق و ناراحتیشو اینجوری نشون داد. بابا رو به من با لبخند گفت:

-تو نگران نباش من باهاش صحبت می کنم. یه آشنا دارم تالار داره به اونم می گم یه روزم برید ببینید چه جوریه خوبه دخترم؟

-عالیه، واقعا" ممنون

***

خیلی زود روز عروسیم رسید روزی که هیچ وقت دوست نداشتم بیاد فکر اینکه باید تمام مدت سامانو تحمل کنم دیوونم می کرد. بدترین روز زندگیم همون روز بود حتی بدتر از روز عقدم. پانزدهم تیر بود من تا دهم امتحان داشتم، همه ی امتحانامو فقط در حد قبولی داده بودم بعد از امتحاناتم هر روز با باران بیرون بودیم تقریبا" همه جا برده بودمش تنها کاری که نمی کردم خرید عروسی بود حتی برای خرید جهیزیه ام نرفتم، می دونستم مریم به خاطر آبروی بابا و کم نیاوردن خودش جلوی خانوم پرند بهترین چیزارو می خره.

روز قبل از عروسیم بارانو بردم امامزاده صالح، همیشه اونجا یه آرامش خاصی بهم می داد. قبل از عقدم حداقل هفته ای یه بار می رفتم اما بعد از عقد اصلا" نرفته بودم. بارانم خوشش اومده بود و گله کرد که چرا زودتر نبردمش اونجا...

روز عروسی ساعت نه صبح سامان همراه باران اومد دنبالم. قرار بود باران همراهم باشه.

چون آرایش گر آشنا بود اجازه دا باران باهام بیاد تو اتاقی که مخصوص آماده کردن عروسا بود. منکه نمی دیدم چی کار می کنه اما هرکار جدیدی که آرایشگره می کرد باران با دقت نگاه می کرد که مثلا" عیب و ایراد پیدا کنه وقتی موفق نمی شد هر دفعه می گفت خیلی خوشگل شده منم با یه لبخند جوابشو می دادم اما اصلا" خوشحال نمی شدم، ذوق نداشتم، اون استرسی که همه ی عروسا دارن و نداشتم. منم مثل هر دختری دلم می خواست داماد کسی باشه که عاشقشم، که از دیدنش دلم بلرزه، که اون استرس شیرینو داشته باشم، اما نبود... هیچی اونیکه من می خواستم نبود...

ساعت دو کارم تموم شده بود قرار بود اول بریم آتلیه و بعدم برای اینکه جشن عقد نداشتیم یه عقد ظاهری بگیریم. وقتی با کمک باران لباسمو پوشیدم اجازه دادن خودمو ببینم. خوشگل شده بودم شاید بشه گفت فوق العاده، اما اصلا" خوشحال نشدم ترجیح می دادم زشت بشم. آرایشگر توقع داشت با ذوق و شوق ازش تشکر کنم اما چیزی نگفتم، باران به جای من با هیجان گفت:

-خیلی خوشگل شده رعنا خانوم، دستتون درد نکنه

-من کار زیادی نکردم. ماشالا عروسمون خودش خوشگل بود

سعی کردم با یه لبخند ازش تشکر کنم اما لبخندم بیش تر شبیه یه پوزخند بود...

باران با آژانس رفت خونه و سامانم اومد دنبال من که بریم آتلیه. اعصابم از دست عکاسه خورد شده بود انقدر که می گفت ژستای مزخرف بگیریم. شاید اگه سامان اونی بود که می خواستم همه ی اون ژستا به نظرم جالب میومد اما من از سامان متنفر بودم. انقدر اخمام تو هم بود که عکاس چندبار بهم تدکر داد، همش می گفت عروس انقدر بداخلاق نمی شه یا مگه زوری شوهرت دادن که انقدر اخم داری. اما هرکار کرد به لبخندم رو لبم نیومد مگه آدم به خراب شدن زندگیش می خنده که من بخندم.انقدر اون شب برام زجرآور بود که اصلا" دلم نمی خواد جزء به جزشو تعریف کنم... اون شب یکی دیگه از حسنای آقا سامانو فهمیدم اونم مشروب خوردن بود. درواقع مشروب خوردن تو اون فامیل چیز عجیبی نبود اما سامان انقدر خورد و خورد که آخر شب نمی تونست رانندگی کنه...

آخر شب تو باغ خانوم پرند هرکاری کرد شنلمو درنیاوردم هی می گفت آبروی منو نبر امل بازی درنیار اما من اهمیتی ندادم شایدکار بدی بود که از اول زندگی داشتم با مادرشوهرم بحث می کردم اما اعتقاداتم برام مهمتر از یه آدمی مثل خانوم پرند بود.

سامانو از اول که رسیدیم باغ ندیدمش یا اون وسط داشت می رقصید یا گم و گور می شد و می رفت به مشروب خوردنش برسه البته اینو بعدا" فهمیدم وقتی به بار به زور باباش اومد بشینه کنارم از بوی دهنش متوجه شدم ولی اهمیت ندادم تو دلم می گفتم بذار هر غلطی دلش می خواد بکنه اما وقتی آخر شب با اون وضعیت دیدمش که حتی نمی تونست رانندگی بکنه ترسیدم. به خاطر وضعیت سامان پسرخالش ماشین عروسو می روند تمام طول راه داشتم صلوات می فرستادم که سالم برسیم، درسته پسرخالش تعادل داشت اما اونم معلوم بود که زیاده روی کرده.

وقتی رسیدیمو همه رفتن ترسم از سامان بیش تر شد واقعا" هیچی حالیش نبود از ترسم به هیچ جای خونه ای که برای بار اول میومدم توش نگاه نکردم و سریع رفتم توی اولین اتاقی که نزدیکم بود، شانس آوردم که اتاق خودمون بود و لباسام اونجا بود. سامان همون توی هال روی مبل ولو شده بود منم وقتی در اتاقو قفل کردم خیالم راحت شد و تازه یه نگاهی به دور و برم انداختم. یه اتاق تقریبا" بیست و چهار متری بود یه تخت دو نفره گوشه ی اتاق بود که بغلاش چوبهای بلند داشتو یه حریر سفید از بالا اطرافو پوشونده بود . روتختیشم سفید بود یه لحظه از ذهنم گذشت که مثل تخت شاهزاده های تو فیلما می مونه.کنار در تقریبا" گوشه ی دیوار میز توالت بود که اونم سفید بود و انواع و اقسام لوازم آرایشو لاک با سلیقه روش چیده شده بود. کف اتاق سرامیک سفید بود که یه فرش دست باف سه متری با زمینه ی کرم انداخته بودن وسطش. کنار تختم یه پنجره ی خیلی بزرگ بود که نصف دیوارو گرفته بود و به پرده ی کرم و سفید جلوش آویزون بود. نمی دونم چرا از رنگ اتاق خوشم نیومد آخه یکی نبود به مریم بگه مگه اتاق تازه عروسو یه دست سفید می کنن! از سلیقه س مریم بعید بود این کار! بعد از اینکه کل اتاق نگاه کردم سریع لباسامو درآوردمو رفتم حموم بعدشم وضو گرفتم و کل کشوها رو گشتم تا تونستم قرآنمو پیدا کنم. روز قبل وسایل شخصیمو داده بودم که مریم بیاره. یکمی قران خوندم که صدای سامان اومد. چند بار دست گیره رو بالا پایین کرد وقتی دید در قفله لگد زد به در، انقدر محکم که من یک متر از جام پریدم

-چرا در این بی صاحابو بستی؟ باز کن ببینم

ازش می ترسیدم، انقدر مشروب خورده بود که هیچی حالیش نبود. جوابشو ندادم که فکر کنه خوابم برده، اما سامان دست بر نمی داشت همونجور لگد می زد به در و فحش می داد. حس می کردم هر لحظه امکان داره دربشکنه اما همون لحظه که من فکر می کردم الانه که در بشکنه سامان ساکت شد، وقتی دیدم چند دقیقه س صداش نمیاد خوشحال شدم گفتم حتما" خسته شده و ول کرده. با خیال راحت قرآنو بستم . دیگه وقت نماز صبح بود. خواستم نماز بخونم که در باز شد و سامان اومد تو. با نیشخند همونجور که کلیدارو گرفته بود بالا و تکون می داد گفت:

-خوبه بدونی که من از کلیدای این خونه دو تا دارم

کم کم میومد جلو و منم از ترس خشکم زده بود. چشماش قرمز بود.

-حالا درو روی من قفل می کنی؟ یادته تو عقد چقدر ازم دوری می کردی؟

موهامو از پشت گرفتو محکم کشید. از درد اشک تو چشمام جمع شد. با حرص ادامه داد:

-فکر کردی کشته مردتم؟ یادته بهت گفتم تلافی می کنم؟

موهامو ول کرد و یه سیلی زد توی گوشم. پرده ی حریر تختو با حرص زد کنار، بازوی منو گرفتو محکم پرتم کرد رو تخت و شروع کرد به درآوردن لباساش. از فرصت استفاده کردم و از تخت پریدم پایین که برم بیرون. ازش می ترسیدم. نمی خواستم باهاش باشم می دونستم خیلی وحشی تر از بار اوله. سریع با دو تا قدم بلند خودشو رسوند بهم، از پشت موهامو کشیدو مجبورم کرد که وایستم. پرتم کرد روی زمین و یه لگد زد به پهلوم

-فکر کردی به این راحتی می ذارم بری؟

خم شد. یقه ی تی شرتمو گرفت و کشید، انقدر محکم که تا پایین پاره شد بعدم دوباره پرتم کرد روی تخت. دیگه گریم گرفته بود. یه دختر شب اول عروسی از شوهرش کتک بخوره! سامان با زور کاریو که می خواست کرد، خیلی وحشیانه تر از بار اول. شاید از مستی بود شایدم از عصبانیت که اونجوری وحشی شده بود...

هوا تقریبا" روشن شده بود که خوابید. من از درد و خستگی روی پام بند نبودم به زور رفتم حموم و سریع دوش گرفتم. بعدم یه بالشت و پتو از توی کمد برداشتم و رفتم تو یکی از اتاقا که برای مهمون بود خوابیدم.

***

فردای روز عروسی بعداز ظهر بود که باران بهم زنگ زد با گریه همه چیزو براش تعریف کردم. سامان خونه نبود از ظهر که بیدار شده بودم نبود، واسمم اهمیت نداشت. باران یک ساعت بعد از تماسش خونمون بود همون جلوی در بغلم کرد ومنم دوباره زدم زیر گریه، بعد از چند دقیقه که آروم تر شدم باران با مهربونی گفت:

-بسه دیگه انقدر گریه نکن محیا جان؛ کشتی خودتو بس که گریه کردی این روزا

چیزی نگفتم و سعی کردمح که حخودحمو کنترل کنم، باران چه گناهی داشت که همیشه همه ی اشکام مال اون بود. یکم منو از خودش دور کرد و گفت:

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

-اگه لازمه بریم دکتر؟

-نه نمی خواد، خوبم

همونجور که شال و مانتوشو درمی آورد پرسید:

-حالا آقازاده کجا تشریف دارن؟

-چمیدونم خبر مرگش بیاد، از ظهر که پاشدم نبود

-بهتر... دوربینو آوردم بیا عکساییو که گرفتم بریزیم تو کامپیوتر ببینیم

قیافم رفت تو هم

-آیینه دق آوردی واسم؟

-آیینه دق چیه؟ اون تحفه اصلا" تو عکسا نیست فقط خودمونیم. پاشو تا نیومده...

بعد از دیدن عکسا زنگ زدیم برامون پیتزا آوردن؛ داشتیم می خوردیم که سامان اومد، مثل همیشه لباساش شیک بود یه پیرهن جذب سفید پوشیده بود با یه جین آبی روشن، با نفرت بدون اینکه سلام کنم رومو ازش برگردوندم

-سلام

با نفرت بدون اینکه جواب سلامشو بدم رومو ازش برگردوندم

باران-علیک سلام آقا سامان، خوش میگذره؟

-جای شما خالی

از حالت حرف زدنش معلوم بود که بازم مشروب خورده، با یه لحن مسخره ادامه داد:

-نه تروخدا، تعارف نکنید من شام نمی خورم

-تو جای شام یه کوفت دیگه خوردی همون بسه برات

سامان صاف ایستاد، جدی شدو گفت:

-اینکه چی خوردم اصلا" به تو مربوط نیست. حرف زیادیم بزنی بلای دیشبو سرت میارم... مزه ی کتکا که هنوز یادته؟

عوضی حتی یه ذره ام از کاری که کرده بود پشیمون نبود

-تو غلط می کنی، مگه من حیوونم که هر وقت بخوای منو بزنی؟

داشت می رفت سمت اتاق اما با حرف من ایستاد و برگشت طرفم، همونجور که میومد جلو گفت:

-می خوای الان نشونت بدم که هر وقت بخوام می تونم بزنم؟

-من بی صاحاب نیستم که تو هر کار دوست داری بکنی

باران که از قیافه ی سامان ترسیده بود هی دست منو فشار می داد که بس کنم اما من ول کن نبودم. تو تمام عمرم کتک نخورده بودم. کتک خوردن از سامان برام خیلی سنگین بود.باران که دید من ول نمی کنم اومد بینمونو رو به من آروم گفت:

-محیا تروخدا ول کن، به خاطر من باشه؟

به خاطره باران ساکت شدم، بالاخره اون مهمون بود. سامانم دیگه چیزی نگفت و رفت حموم. اون شب هر کاری کردم باران نموند، می گفت مامانش باهاش دعوا می کنه اگه بمونه. راستم می گفت کسی که از رابطه ی ما خبر نداشت مثلا" تازه عروس و داماد بودیم و موندن باران شب بعد زا عروسی جالب نبود...

دلم نمی خواست پیش سامان بخوابم اما حال و حوصله ی دعوارم نداشتم برای همین رفتم توی اتاق و گوشه ی تخت خوابیدم. کلی دعا کردم که سامان کاری باهام نداشته باشه. وقتی اومد پشتشو به من کرد و خوابید تازه خیالم راحت شد و خوابم برد...

دو سه روزی بود که سامان اصلا" با من کاری نداشت. حرف نمی زدیم. انگار اصلا" همدیگه رو نمی دیدیم منم از خدام بود. اما ناراحت بودم، از رفتن باران. اون تنها کسی بود که همه چیزو می دونست و من می تونستم باهاش درد و دل کنم. اگه اونم می رفت خیلی تنها می شدم. خیلی تنها...

شبی که فرداش عمو اینا پرواز داشتن سامان باز مست اومد خونه. می دونستم تو اون حالت هیچی حالیش نیست، تصمیم گرفتم دور و برش نباشم. میز شامو چیدم و قبل از اینکه بیاد بیرون رفتم که درس بخونم. چند دقیقه بعد یه صدای وحشتناکی اومد. سریع رفتم تو آشپزخونه. سامان همه ی ظرفای روی میزو با هم ریخته بود پایین. تا منو دید پرید بهم و با فریاد گفت:

-کدوم گوری بودی؟ این غذا چرا بی نمکه؟

سعی می کردم آروم اما محکم حرف بزنم

-چرا مثل مردای عصر حجر سر غذا دعوا می کنی؟ خوب نمکدون که جلوته

دوباره با فریاد گفت:

-من هر چی هستم از سر توام زیادم، چرا با این سنت غذا درست کردن بلد نیستی؟

دیگه داشتم عصبانی می شدم. صدام یکم رفت بالا

-چرا دنبال بهانه ای؟ تو این چند روز مگه غذای بد بهت دادم؟ یه روز بی نمکه، ازت کم میشه بهش نمک بزنی؟

بلند شد و یه سیلی به صورتم زد.شوکه شده بودم حرکتش انقدر ناگهانی بود که حتی وقت نکردم از جام تکون بخورم. باز دیوونه شده بود. هنوز از شک درنیومده بودم که هولم داد و یه لگد زد تو شکمم.

-تو اصلا" غلط می کنی هی دهن به دهن من می ذاری، وقتی می گم بی نمکه بگو چشم

همونجور خیره داشتم نگاهش می کردم که دوباره بهم سیلی زد.

- مگه کری؟ اونجوی به من نگاه نکن

سیلیش انقدر محکم بود که یه طرف صورتم بی حس شد. دیگه نتونستم تحمل کنم و زدم زیر گریه

-چه مرگته؟ مگه مرض داری؟ دیوونه ی روانی تو رو باید ببرن تیمارستان

با پشت دست محکم زد تو دهنم

-خفه شو، خیلی زر میزنی... گمشو از جلوی چشمام

یه روانیه به تمام معنا بود. وقتی مست می شد دیگه هیچی حالیش نبود. تو ایینه به خودم نگاه کردم، یه سمت صورتم قرمز بود، لبمم پاره شده بود و خون میومد. انقدر به سامان فحش دادم و حرص خوردم که نفهمیدم کی خوابم برد...

با صدای تلفن بیدار شدم. مریم بود که می پرسید عمو اینا چه ساعتی پرواز دارن. مثل کسایی که از خواب می پرن یهو به ساعت نگاه کردم، نه بود. هنوز دیر نشده بود. یه نفس راحت کشیدم و به مریم گفتم که پروازشون ساعت یازده و نیمه. سریع آماده شدم و راه افتادم. سامان که طبق معمول خونه نبود، دعا می کردم حداقل فرودگاه بیاد و آبروریزی نشه. به موقع رسیدم باران تا از دور منو دید اومد سمتم اما هرچی نزدیک تر می شد قیافش بیش تر می رفت توهم. نزدیکم که رسید با بهت نگام کرد

-چی کار کردی با خودت؟

-مگه چی شده؟

از تو کیفش آیینه درآورد و داد دستم. حق داشت اونهمه تعجب کنه. یه سمت صورتم کامل کبود شده بود، لبمم باد کرده بود و روی ان قسمتی که پاره شده بود خون خشک شده بود. صبح انقدر عجله داشتم که اصلا" خودمو تو آیینه نگاه نکردم. اگه می دیدم حداقل با لوازم آرایش یکم روشو می پوشوندم. دست بارانو گرفتم و دنبال خودم کشیدم سمت دستشویی. باران با ناراحتی گفت:

-کار سامانه؟

-مگه آدم دیوونه ی دیگه ایم داریم که از این کارا بکنه؟ زود باش کیف لوام آرایشتو بده من هیچی همراهم نیست

-چرا می خوای بپوشونیش؟ بذار بقیه ام ببیننو بفهمن اون چقدر عوضیه

-از ترحم خوشم نمیاد. زود باش تادیرت نشده

-آخه دیوونه ترحم چیه؟ حداقل به بابات بگو

-اون خودش باعث شد این بلا سرم بیاد

-تو هنوز یه هفته یک هفته از عروسیت نگدشته این بلا سرت اومده، یک عمر چه جوری می خوای تحمل کنی؟

-تحمل نمی کنم، طلاق می گیرم

بان چشماش گرد شد

-چی؟! محیا می خوای بعد از یک هفته طلاق بگیری؟!

-من نگفتم همین فردا می خوام طلاق بگیرم. تا جایی که بتونم تحمل می کنم اما اگه نتونستم طلاق می گیرم. مثل روز برام روشنه که سامان آدم بشو نیست، اماسعیمو می کنم که تحمل کنم، فقط تحمل، چون می دونم با تمام تلاشم هیچ حس خوبی نمی تونم به سامان پیدا کنم؛ اونم که تکلیفش معلومه از اولم دردش فقط به دست آوردن من بود.

-آخه فکر کی کنی الکی الکی می تونی طلاق بگیری؟ مگه سامان به این راحتی طلاقت می ده؟

-به این راحتی؟! راحته؟! صورتمو ببین، کدوم عروسی چهار روز بعد از عروسیش این شکلی شده؟

یکم سکوت کردمو با آرامش ادامه دادم

-الان از اینجا می رم کلانتری و پزشک قانونی، بازم کتک زد می رم. حتی شده دو سال تو دادگاه برمو بیام طلاق می گیرم. بیا بریم دیرت میشه

-فکر خوبیه، تو کی به این نتیجه رسیدی؟

-دیشب، خیلی فکر کردم . به نظرم این بهترین کاریه که می تونم بکنم. خونه ام که به نام منه بعدش دیگه مجبور نیستم برم پیش بابا

-اوه تو تا تهشم فکر کردیا

-آره، زندگیمو خراب کردن یه آپارتمان چیز زیادیه؟

-نه دیوونه، من کی همچین حرفی زدم؟ خیلی بیش تر از اینا حقته. تازه مهریه تم می تونی بگیری

-هنوز که هیچ اتفاقی نیفتاده اما اگه ام بیفته من احتیاجی به مهریم ندارم همین که سامان راضی بشه طلاقم بده از سرمم زیاده…

همون موقع بابک اومد جلومون

-سلام

رو به باران کرد و ادامه داد

-تو کجایی غیب شدی یهو؟ باید بریم

-حالا دیر نشده که…

با اینکه سعی کرده بودم صورتمو با آرایش بپوشونم اما اگه کسی یکم توجه می کرد باد لبم معلوم بود. اولین نفری که متوجه شد بابای سامان بود

-محیا جان لبت چی شده؟

خودمو زدم به اون راه

-مگه چی شد؟

-باد کرده، چیزی شده؟

-نمی دونم حتما" به جایی خورده خودم متوجه نشدم

نگاهش مشکوک بود, معلوم بود که قانع نشده. ببرای اینکه ادامه نده من سریع رفتم پیش باران و خودمو به حرف زدن با اون مشغول کردم.

سامان اون روز نیومد فرودگاه. منم برای اینکه دیگران از مشکلمون چیزی متوجه نشن گفتم یکی از دوستاش کار فوری داشت و مجبور شد بره…

بعد از رفتن باران دوباره تنها شدم. دیگه دانشگاهم نبود که سرمو گرم کنه. از روزی که عمو اینا رفتن معمولا" سامان آخر شب میومد خونه، وقتی که من خواب بودم. ساعت ده صبحم پامیشد و بدون صبحانه می رفت. دو سه روز اول تا ساعت یک و دو بیدار می موندم تا بیاد اما وقتی دیدم میاد و اصلا" جواب سلام منم نمی ده گفتم به درک، بذار هرکاری دوست داره بکنه. منم دیگه محلش نمی ذاشتم. یه وقتاییم واسه شام میومد خونه اما همیشه دعوامون میشد. تو هر دعوام من کتک می خوردم. البته نه مثل بار اول، در حد یه سیلی. دو ماهی بساطمون همین بود. سعی می کردم تحمل کنم. از خودم بدم میومد که انقدر کوچیک شده بودم. هیچ وقت عادت به بیکاری نداشتم برای همین دوباره شروع کردم به درس خوندن. می خواستم هر جوری شده واسه ی دکترا قبول شم...

مریم اون اوایل یه بار نگ زده بود و دعوتمون کرده بود، درواقع می خواست پاگشامون کنه. اما من به بهانه ی اینکه سامان سرش شلوغه گفتم بذاره برای چند هفته دیگه.گفته بودم به عمو ام بگه که اونم نخواد پاگشامون کنه. اما دو ماه بعد دوباره زنگ زد و برای جمعه دعوتمون کرد. هر چقدر من بهونه آوردم قبول نکرد آخرم گفت خودش به سامان زنگ می زنه.اعصابمو خورد کرده بود. وقتی به محبت احتیج داشتم مریم نامادری بود اما اون موقع نمی دونم چرا یهو محبتش قلمبه شده بود و ادای مادرای واقعیو در می آورد...

فردا صبحش داشتم درس می خوندم که سامان با حوله از حموم اومد بیرون، همونجور که موهاشو خشک می کرد گفت:

-دیروز مریم زنگ زده بود

نگاهش کردم که ادامه بده

-دعوتمون کرد امشب بریم اونجا، گفت تو بهانه ی کار منو آوردی

بعدم برگشت و با یه پوزخند ادامه داد:

-فکر نمی کردم انقدر تودار باشی! هیچی از رابطه ی قشنگمون نمی دونست

-این رابطه رو تو اینجوریش کردی

-آهان! نه که تو از اول عاشق من بودی

با بی حوصلگی گفتم:

-ما با بحث به هیچ جا نیم رسیم، چیزی که بهشون نگفتی؟

-چرا اتفاقا" واسشون توضیح دادم

چشمام گرد شد، هیچ وقت فکر نمی کردم سامان از زندگیمون به کسی حرفی بزنه

-تو بیخود کردی، به تو چه ربطی داشت که حرف زدی؟ ها؟

-اوه اوه خیلی پررو شدی. دلم خواست. زنگ زد منم گفتم. به توام هیچ ربطی نداره

یه آشغال به تمام معنا بود، از قصد با لحنی حرف می زد که عصبیم کنه. فریاد زدم

-عوضی مگه من خودم لال بودم؟

همینو می خواست که دوباره منو بزنه، محکم زد توی دهنم

-خفه شو، خیلی حرف مفت می زنی. تو غلط می کنی به من فحش می دی

دوباره افتاد به جونم، با مشت محکم زد توی سرم. انقدر محکم که تا چند دقیقه نمی فهمیدم دور و برم چی میگذره، بعدم پشت سر هم لگد می زد به پهلوهلو هامو پاهام و با فریاد می گفت:

-فکر کردی عاشقتم که هر زری بزنی هیچی نگم؟کشته مردت نیستم که باهات ازدواج کرد. دلم می خواد همه بدونن که تو زندگی با من زجر می کشی. طلاقتم نمی دم که بیش تر زجر بکشی. می خوام عذابت بدم، عذاب بکشی به خاطر تمام بی محلیایی که به من کردی

روانی بود، یه روانی به تمام معنا. انقدر به پاهام لگد زده بود که حس می کردم رونای پام واسه خودم نیست اما آدمی نبودم که التماسش کنم. فقط تمام مدت زیر لب تکرار می کردم "روانی، روانی..." اونم عصبانی تر می شد و محکم تر می زد. انقدر زد که خسته شد. بلندم کرد و پرتم کرد توی اتاق. کمرم محکم خورد به لبه ی میز توالت و همونجا افتادم زمین. اما اون عوضی ول کن نبود بعد از چند دقیقه که استراحت کرد دوباره اومدو پرتم کرد روی تخت. کمرم تیر می کشید اما صدام در نیومد. وحشی بعد از اونهمه کتک تازه می خواست نیازشم برطرف کنه. می خواست بیش تر زجرم بده. لباسامو که درآورد دیدم رونای پام کامل قرمز شده، وحشت کرده بودم اما هیچی نمی گفتم، گریه نمی کردم، دلم نمی خواست ضعیف باشم. می دونم اینکه بهش التماس نمی کردم ولم کنه وحشی ترش می کرد. به وحشیانه ترین وضع ممکن کارشو کرد بعدم منو توی همون وضعیت ول کرد و رفت. خودمو مچاله کردم گوشه ی تخت و به حال خودم اشک ریختم. یه دختر تحصیل کرده و پولدار به چه وضعی افتاده بود. تا شب مدام گریه کردم و فکر می کردم این تقاص کدوم گناهمه....

صبح که بیدار شدم سامان نبود. شب اصلا" نیومده بود. با بدبختی از جام بلند شدم. هر قدمی که بر می داشتم استخونهای پام تیر می کشید. به سختی دوش گرفتم و آماده شدم. می خواستم برم پزشک قانونی. اون مدارک بالاخره لازم می شد. می دونستم امکان نداره بتونم با سامان زندگی کنم. وقتی رفتم جلوی آیینه از وضعیت خودم وحشت کردم. رونای پام کلا" سیاه شده بود، بازوهامم که چنتا مشت زده بود یکم کمتر از پاهام اما اونا هم کبود بود. تمام مدتی که داشتم آماده می شدم یک سره به سامان فحش می دادم، ازش متنفر که نه، منزجر بودم.با نهایت سرعتی که تو اون وضعیت می تونستم آماده شدمو و زنگ زدم به آژانس. با اون حالم حتی نمی تونستم درست بنشینم چه برسه به رانندگی. پشت کمرم تیر می کشید. انقدر زیاد که اشکمو درآورده بود. توی پزشک قانونی بود که فهمیدم مهره های کمرم ضربه خورده. اونهمه دردش الکی نبود...

از آژانس که پیاده شدم جلوی در خونه بابا رو دیدم که توی ماشینش نشسته بود. تعجب کردم! با دیدن من از ماشین پیاده شد

-سلام!

-سلام بابا، کجا بودی؟

-پیش یکی از دوستام.

-چرا ماشین نبردی پس؟

-حوصله ی رانندگی نداشتم

درو باز کردم و همونجور که به بابا تعارف می کردم بیاد داخل ادامه دادم

-چی شد اومدین اینجا؟

با یه لحن مهربون که خیلی وقت بود ازش نشنیده بودم گفت:

-اومدم به دخترم سر بزنم؛ عیبی داره عزیزم؟

-نه این چه حرفیه، خوش اومدین. خیلی وقته منتظرین؟

-نیم ساعتی میشه

رفتم توی آشپزخونه و سریع یه شربت برای بابا درست کردم، همونجا هم شال و مانتومو درآوردم و انداختم روی دسته ی صندلی. وقتی داشتم شربتو به بابا تعارف می کردم دستشو آورد بالا و گذاشت روی بازوم، با تعجب پرسید:

-دستت چی شده؟

هول کرده بودم نمی دونستم چی بگم. شربتو گذاشتم روی میزو و سریع رفتم عقب

-هیچی... هیچی

اومد کنارم نشست . اخم داشت

-چرا دیشب نیومدین اونجا؟

تمام سعیمو می کردم که خونسرد باشم.

-برای سامان کاری پیش اومد نشد بیایم

-مطمئنی؟

-بله، چطور؟

-سامان چیز دیگه ای می گفت

-مگه شما با سامان حرف زدین؟

-دیشب نیومدین نگران شدم؛ هرچی به موبایل تو زنگ زدم جواب ندادی، زنگ زدم به سامان

-خوب؟

-گفت دعواتون شده و تو گذاشتی رفتی. بعد از توام اون از خونه زده بیرون

ناخوداگاه از دهنم پرید و گفتم:

-دروغگوی عوضی

-چی شده محیا؟

نمی دونستم چی کار کنم. تا حالا هم اگه چیزی نگفته بودم برای این بود که بابا رو ناراحت نکنم. می خواستم تا جایی که می تونم تحمل کنم، اگر نشد، اگر واقعا" تصمیم به طلاق گرفتم به بابا بگم. با اینکه ازش ناراحت بودم... با اینکه شاید حالا حالاها نمی تونستم ببخشمش... اما بازم دلم نمیومد که غصه ی منو بخوره. ساکت بودم. خیره شده بودم به بابا و فکر می کردم که الان باید چی بگم.

-محیا جان چرا چیزی نمی گی؟

-چیز مهمی نیست بابا

-اینهمه کبودی چیز مهمی نیست؟ کار سامانه؟

ناخوداگاه اشکم دراومد. سرمو گذاشتم روی شونه ی بابا و با گریه گفتم:

-چی بگم بابا؟ بگم گیر یه آدم روانی افتادم؟ یه عقده ای که تمام هدفش فقط این بود که به من ثابت کنه می تونه به دستم بیاره... دیوونه ای که کارش فقط کتک زدن منه. بابا تو منو انداختی تو این بدبختی...

نمی خواستم تلخ باشم. نمی خواستم زخم زبون بزنم. اما دست خودم نبود. هق هق می کردمو می گفتم:

-بابا... من چقدر گفتم این پسره آدم نیست؟... گفتی عوض میشه...درست میشه... چشمتو رو همه ی بدیهاش بستی و به حرف مریم گوش دادی

بابا ناراحت بود، عصبی بود. اینو از نفس کشیدنش می فهمیدم. اما فقط موهامو نوازش می کرد. وقتی یکم آروم شدم از بغلش اومدم بیرون. ساکت بود. عذاب وجدانو تو چشماش می دیدم. صورتمو شستم و دوباره نشستم پیشش. سعی می کردم آرووم باشم

-معذرت می خوام. قصدم اصلا" ناراحت کردن شما نبود. نمی دونم چرا اون حرفا رو زدم

-حق داری بابا... حق داری. حرفای مریم و تعریفاش از خانواده ی پرند چشمامو کور کرده بود. می دونم من باعث خراب شدن زندگیت شدم.

خواستم بحثو عوض کنم. چه فایده داشت بابا هی خودشو سرزنش کنه. پاشدم که برم میوه بیارم

-متین چطوره؟ دلم واسش یه ذره شده

-اونم دلش برای تو تنگ شده. تو که از ما بیزار شدی، یه سر بهمون نمی زنی

-این چه حرفیه بابا جون؟

-پس چرا تو این دو ماه یه سر نیومدی اونجا؟

آروم گفتم:

-من فقط یکم دلگیر بودم بابا، همین.

-حق داری، بد کردم باهات

وانمود می کردم که واسم خیلی اهمیتی نداره، می خواستم خودمو بیخیال نشون بدم

-دیگه حرفشو نزنین. حالا که ازدواج کردیم، دارم سعی می کنم تحمل کنم

-چه لزومی داره تحمل کنی؟من تو بیست و چهار سالی که پیش ما بودی یه سیلی بهت نزدم. اون احمق به چه حقی باید این بلا رو سر دختر من بیاره؟پدرشو درمیارم

می خواستم بگم یادت رفته؟ روزی که می خواستی به این ازدواج مجبورم کنی برای اولین بار روم دست بلند کردی. اما نگفتم. خودش به اندازه ی کافی عذاب وجدان داشت... به حرفای بابا فکر می کردم. به طلاق... من هیچ علاقه ای به اون زندگی نداشتم، از اولم فکر طلاق بودم اما نمی خواستم به اون زودی جا بزنم.

-چیه بابا ساکتی؟ نگو که با من مخالفی؟

-باید چی کار کنم؟

-همین الان وسایلتو جمع می کنی میریم خونه.بعدم یه وکیل خوب برات می گیرم که طلاقتو بگیره

شاید طلاق می خواستم اما اینکه دوباره برگردم و با مریم زندگی کنمو هرگز نمی خواستم. سعی کردم لحنم جوری باشه که بابا ناراحت نشه

-بابا من خودم خونه دارم... دیگه لزومی نداره با شما زندگی کنم. این خونه به نام منه

-باشه بابا، این خونه رو همینجوری نگه می دارم. جهازتم دست نمی زنیم. اون خونه به اون بزرگی رو ول می کنی می خوای تو این دو وجب آپارتمان زندگی کنی؟

به آپارتمان دویست و هشتاد متری می گفت دو وجب! می خواستم بگم کدوم خونه ی بزرگ؟! خونه ای که سهم من ازش یه اتاق بیست و چهار متریه؟ چه دل خوشی داشت بابای من... مریم باعث تمام اون بدبختی ها بود حالا چطوری می تونستم دوباره باهاش یه جا زندگی کنم. می دونم اونم همچین چیزی نمی خواست وگرنه منو با بدبختی شوهر نمی داد...

خیلی حرفا می خواستم بزنم اما ساکت بودم. قیافم نارضایتیمو داد می زد... بابا یه نگاه بهم کرد و با ناراحتی گفت:

-یعنی نمی خوای دیگه برگردی پیش ما؟

-نه بابا، من اینجا راحت ترم

ساکت شد و شروع کرد به قدم زدن. بعد از پنج دقیقه گفت:

-باشه، اما فعلا" تا زمان طلاقت بیا اونجا. نمی خوام سامان دوباره بلایی سرت بیاره

نمی دونم با کی لج کرده بودم؛ اما می دونم دیگه حتی یک ساعتم نمی تونستم با مریم زندگی کنم

-نه بابا، معلوم نیست ما کی طلاق بگیریم. شاید 1 ماه شاید 1 سال شایدم بیش تر. من نمی تونم اونجا بمونم، حداقل فعلا" نه. بعدم دلم نمی خواد تا تعیین وقت دادگاه سامان چیزی بفهمه.

بابا ساکت بود. آروم ادامه دادم:

-فکر کردین سامان راحت منو طلاق می ده؟

دیدیم بابا چیزی نمی گه و سرش پایینه، آروم دستمو گذاشتم روی شونش و تکونش دادم

-بابا

-سرشو آورد بالا. چشماش قرمز شده بود. معلوم بود باز فشارش رفته بالا. همیشه عصبی که می شد فشارش سریع می رفت بالا، بلند شدمو واسش یکم آبغوره آوردم

-همش تقصیره منه

-بابا انقدر خودتو اذیت نکن، سرنوشتم این بوده، کسی مقصر نیست

-باید زنگ بزنم به دوستم، وکیله؛ ببینم نظر اون چیه. شایدم تو راست بگی و سامان تا وقت دادگاه نفهمه بهتر باشه

داشت شماره می گرفت که گفتم:

-بابا

-جانم؟

-من رفتم پزشک قانونی طول درمان گرفتم. هم امروز هم دفعه ی...

-الو، یه لحظه گوشی رحیمی جان

جلوی دهنه ی گوشیو گرفت و با تعجب گفت:

-چی کار کردی؟

-طول درمان گرفتم، گفتم برای طلاق لازم میشه

دوباره گوشیو گرفت کنار گوشش و شروع کرد. همه چیزو توضیح داد. منم رفتم توی آشپزخانه که یه چیزی برای نهار درست کنم...

-گفت این طول درمانایی که گرفتی شاید به درد بخوره، خوبه به فکت رسید همچین کاری بکنی

با لبخند برگشتم، بابا روی اپن خم شده بود

-من از اول می دونستم سامان آدم زندگی نیست. حالا باید چی کار کنیم؟

-فردا صبح می ریم یه وکالت می دی به این دوست من. اون دیگه خودش میفته دنبال کارات...

خوشحال بودم... خیلی خوشحال... با اینکه دیگه می شدم یه زن مطلقه اما همین که از شر سامان خلاص شم برام یه دنیا ارزش داشت. چه دل خوشی داشتم... روزی که احضاریه دادگاه اومد دم در سامان خونه بود. یعنی هنوز نرفته بود کارخونه. خودش رفت احضاریه رو گرفت. من اصلا" حدس نمی زدم احضاریه باشه. فکر نمی کردم آقای رحیمی کارارو اونقدر زود راه بندازه. با خیال راحت نشسته بودمو صبحانه مو می خوردم که سامان مثل ببر زخمی اومد تو، با یه حرکت میز نهار خوریو برگردوند، چون میز شیشه ای بود روی سرامیکا با یه صدای وحشتناک شکست و خورد شد. چنتا تیکش پرت شد و رفت تو پاری من که فقط تونسته بودم از پشت میز بلند شم، داشتم سکته می کردم... زبونم قفل شده بود و مثل بهت زده ها خیره به میز که دیگه چیزی ازش باقی نمونده بود مونده بودم. سامان غرید:

-کثافت کارت به جایی رسیده که میری دادخواست طلاق می دی؟ به چه جراتی همچین غلطی کردی؟

جوابشو ندادم. درواقع اصلا" نمی تونستم حرف بزنم. فقط نگاه خیرمو از میز گرفتمو دوختم به سامان. جواب ندادن من عصبی ترش کرد. بهم حمله کرد... اول چنتا سیلی پشت سر هم زد بعدم هولم داد که باعث شد محکم بخورم به لبه ی کابینت. ایندفعه از درد صدام دراومد

-ولم کن روانی. دوست داشتم... تو مگه آدمی که باهات زندگی کنم؟ تو مگه حالیت می شه زندگی زناشویی چی.....

محکم زد توی دهنم که باعث شد ساکت شد. مثل وحشیا پشت سر هم به پاهام لگد می زد و می گفت:

-روانی خودتی و اون پدر پدرسگت

با تمام قدرتم هولش دادم

-خفه شو ... اسم بابای منو نیار بی لیاقت

پاهام دیگه جون نداشت. دیگه نمی تونستم وایستم. از یه طرف لگدایی که خورده بودم و از طرف دیگه خرده شیشه هایی که رفته بود توی پاهام باعث شد بیفتم روی زمین و برای جلوگیری از اینکه بیفتم روی شیشه ها دستم گذاشتم زمین، یه شیشه ی تقریبا" بزرگ رفت کف دستم که باعث شد با ناله بگم:

-الهی دستات بشکنه...

باز اومد طرفم، پرتم کرد بیرون از آشپزخانه. هنوز نیفتاده بودم که هولم داد؛ سرم خورد به تیزیه دیوار و دیگه چیزی نفهمیدم...

وقتی چشمامو باز کردم توی بیمارستان بودم. سرمو برگردوندم، سرم تو دستم بود. سرم درد می کرد، دست کشیدم بهش، باندپیچی شده بود. کنارم چنتا تخت بود که مریضی نداشت. رومو کردم سمت پنجره ی که یک سمت دیوارو کامل گرفته بود. چند دقیقه گذشته بود که پرستار اومد توی اتاق و با لبخند گفت:

-خوبی خانومی؟

-چی شده؟

با مهربونی همونجور که داشت سرممو چک می کرد گفت:

-هیچی عزیزم سرت به جایی خورده و باعث شده که بیهوش بشی. البته چنتا بخیه ام خورد چون شکسته... من الان میام

رفتو نگاه منم دنبال خودش کشید. انقدر به در خیره شدم تا همون پرستار با یه دکتر برگشت. آقای دکتر یه مرد حدودا" شصت ساله بود با یه چهره ی فوق العاده مهربون

-حالت چطوره دخترم؟

-سرم درد می کنه

-اون طبیعیه، خوب می شه

اومد کنارم، لبه ی تخت نشست و گفت:

-می تونم باهات راحت باش؟

-راحت باشین

-با شوهرت دعوا کردی؟

-بله

-حتما" م نمی خوای کسی بفهمه؟

-چرا می خوام. دادخواست طلاق دادم. وقتی احضاریه رو دید اینجوری کرد.

-چه مدته ازدواج کردین؟

-دو ماه و نیم

دکتر با تاسف سرشو تکون داد و زیر لب چیزی گفت که نفهمیدم

-انداختت توی خرده شیشه؟! پاهات پر از خرده شیشه بود که درش آوردیم، البته عمیق نبود، احتیاج به بخیه نداشت اما کف دستت عمیق بریده، پنج تا بخیه خورد. سرتم هفت تا بخیه خورده. من اینارو گزارش می کنم برای دادگاه به دردت می خوره. بار اولش که نیست؟

-نه

-به جای دیگه تم ضربه زده؟

-پاهام و کمرم

آروم منو برگردوند و لباسمو داد بالا، زیر لب نچ نچی کرد

-این کبودی قدیمیه؛ درد داره؟

-کبودیش واسه دفعه ی قبله اما امروز دوباره همون قسمت خورد به کابینت

پاهامم معاینه کرد و سرشو تکون داد. با افسوس گفت:

-چه بلایی سرت آورده! واقعا" اینجور آدما مرد نیستن... یه ام آر آی می نویسم برا کمرتو و سی تی اسکنم از سرت. حامله که نیستی؟

سریع و بدون فکر گفتم :

-نه!

دکتر که ساکت شد و داشت دستوراشو می نوشت رفتم توی فکر. یادم افتاد که تاریخ عادت ماهانم گذشته. یهو گفتم:

-نمی دونم

دکتر متعجب سرشو آورد بالا و نگاهم کرد.

-چیو دخترم؟!

گریم گرفت. با خودم می گفتم" چرا حواسم اصلا" به حاملگی نبود. حالا اگه حامله باشم چه خاکی تو سرم بریزم." دکتر آروم گفت:

-فکر می کنی حامله ای؟

با ناله گفتم:

-نمی دونم

-آخرین عادت ماهانت کی بوده؟

-یک ماه پیش، سه چهار روز عقب افتاده

دکتر با آرامش گفت:

-ایراد نداره دخترم، گریه نکن. احتمال داره به خاطر ناراحتیا و استرسایی که داشتی عقب افتاده، درضمن سه چهار روز چیز خاصی نیست اما برای اطمینان واست آزمایش می نویسم.

بعدم با لبخند اضافه کرد:

-دیگه امشبو مهمون مایی...

حرفاش یه آرامشی داشت که ناخوداگاه منم آروم کرد. داشت می رفت بیرون که وسط راهش برگشت وگفت:

-داشتم فراموش می کردم، شماره ی خانوادت یا هرکسی که خودت می دونی بده به پرستار که بیان ببیننت. احتیاجی به همراه نداری اما برای اینکه نمی خوام اجازه بدم شوهرت بیاد داخل اگه می خوای کسی بدونه بگو

-چشم...

* * *

با صدای داد و فریاد چشمامو باز کردم. اطرافو نگاه کردم. دنبال ساعت می گشتم که نبود، نمی دونستم چند ساعت خوابیدم اما از پنجره دیدم که هوا تاریک شده. در با شتاب باز شد و بابا اومد تو

-ببین چه بلایی سر دختر من آورده

با صدایی که به زور درمیومد گفتم:

-بابا آروم باش، خوبم

بابا با نگرانی دستمو گرفت و گفت:

-خوبی بابا؟ اگه قیافه ی خودتو دیده بودی می فهمیدی چی شدی؟ رنگت شده مثل مرده ها

دوباره صداشو بلند کرد و ادامه داد:

-پدرشو درمیارم مرتیکه ی بی همه چیزو....

پرستار که انگار دم در بود به محض بلند شدن صدای بابا اومد داخل

-آقا چه خبرتونه؟ آروم تر... اینجا بیمارستانه ها. یه سری توی راهرو دادو بیداد کردین بس نبود؟

هنوز حرف پرستاد تموم نشده بود رومو کردم سمتشو گفتم:

-جواب آزمایشم چی شد؟

-نمی دونم خانومی، دکترت میاد میگه

-کی میاد؟

-فردا صبح انشالا

با مهربونی نگاهم کرد، سرممو چک کرد و بدون حرف دیگه ای رفت بیرون.

-شما چه جوری این ساعت اومدین بالا؟

-با بدبختی، چرا اینجوری شد عزیزم؟

-احضاریه رو دید.

بابا دوباره قیافه ش رفت تو همو با ناراحتی گفت:

-عجب غلطی کردم... دستی دستی بچمو انداختم توی آتیش

اما یهو ساکت شد و با یه لحن امیدوارانه اضافه کرد:

-البته عوضش گزارش دکتر می تونه خیلی کمک کنه...

چه دل خوشی داشت... چه دل خوشی داشتم... بابا که رفت دوباره خوابیدم. نمی دونم اثر مسکنا بود یا آرامبخش، هرچی بود که باعث شد هیچی نفهمم و راحت بخواب...

صبح همون پرستار دیروزی اومد بالای سرم. یه لبخند بهم زد و گفت:

-امروز بهتری؟

سرمو تکون دادم

-خوبه، الان دکترت میاد برای معاینه...

دکتر که اومد سریع بدون اینکه سلام کنم گفتم:

-جواب آزمایشم چی شد؟

لبخند زد و کنارم ایستاد

-علیک سلام خانوم

خجالت کشیدم با صدایی آروم گفتم:

-معذرت می خوام، سلام

-خوبی دخترم؟ دیگه سردرد و سرگیجه نداری؟

-نه ندارم، خوبم

-خوبه... خوبه

باز ساکت شد و چیزی نگفت

-میگین جواب آزمایشم چی شد؟

قیافش یکم رفت تو هم اما سعی کرد لبخند بزنه

-جواب این شد که شما داری مامان میشی

شوکه شدم... با اینکه دیروز بهش فکر کرده بودم اما واقعا" برام یه شوک بود، یه شوک وحشتناک. خیلی زنا بودن که آرزوی اون لحظه رو داشتن اما من نه... حداقل نه تو اون شرایط. ناخوداگاه اشکام سرازیر شد روی گونم

-دخترم گریه نکن، حتما" یه حکمتی توش هست. شاید شوهرت با وجود یه بچه عوض شه. شاید بهتر شه.

شاید... شاید... اما من می دونستم سامان عوض بشو نیست. دلم می خواست یه چوری از دست اون بچه خلاص شم. بچه ای که حتی یک ماهشم نبود، بچه ای که پدرش سامان بود. یه آدم روانی که معلوم نبود چه بلایی سر بچش بیاره...

روزای بعد از بیمارستان تنها کارم دعوا کردن با سامان بود. می خواستم عصبیش کنم... می خواستم کتک بخوردم... می خواستم بچم بیفته. احساس یه مادرو نداشتم. اگه از خدا نمی ترسیدم خودم سقطش می کردم. اما می ترسیدم، عصبی بودم، دیوونه شده بودم، نمی دونم حکمت اون بچه چی بود... نمی فهمیدم. هرچی بود سامان دیگه منو نزد. هرچقدرم عصبی می شد کتک نمی زد. اونم خوب می دونست فقط اون بچس که منو پایبند کرده وگرنه یک لحظه ام تحمل اون زندگی و سامانو نداشت.

* * *

مامان سامان برای دو هفته بعد مهمونی گرفته بود و زحمت کشید تماس گرفت به ما اطلاع داد. یه مهمونی برای نوه دار شدنش! نمی دونم این دیگه چه صیغه ای بود، انگار هول بودن که به اون زودی می خواستن مهمونی بگیرن...

گفته بود یه مهمونیه خودمونیه. می گفت مهمونیه بزرگ و می ذاریم وقتی پسرتون دنیا اومد. هه! من به چی فکر می کردمو اون به چی؟ من می خواستم از شر اون بچه و زندگی با سامان خلاص شم بعد اونا فقط به پسر بودنش فکر می کردن! حقم داشتن بالاخره باید اسم آقای پرند و یکی زنده نگه داره!!

از هرچی پرند بود متنفر شده بودم. فکر اینکه مجبور باشم تا آخر عمرم با سامان بمون به خاطر بچم دیوونم می کرد...

روزه قبل از مهمونی سامان گیر داد که بریم لباس بخریم. هرچی گفتم من یه عالمه لباس دارم گوش نمی کرد. می گفت آبروی منو بابامو نبر، آخرم که دید نمی رم خودش شب با یه لباس اومد خونه. نشست روی مبلو و صدام کرد

-محیا

-بله؟

-بیا اینجا کارت دارم

رفتم و روی مبل رو به روش نشستم. با قیافه ی گرفته گفت:

-مگه با من قهری؟

-نه!

-پس چرا اونجا نشستی؟ همه زن و شوهرا همیشه تو بغل همن، تو چرا اینجوریی؟

نمی خواستم دوباره دعوا کنم. می گفتم شاید داره خوب میشه. داره عوض میشه. حقم داشت ما اصلا" رفتارامون مثل تازه عروس و دامادا که هیچ مثل زن و شوهرای معمولیم نبود. بدون بحث رفتم کنارش نشستم. دستشو انداخت روی شونم و جعبه رو گذاشت روی پام. سعی می کردم لحنم مهربون باشه که ناراحتش نکنه. نمی دونم چرا ناخوداگاه تمام بدی هاش یادم رفته بود. می خواستم بهش یه فرصت بدم هرچند کوچیک

-دستت درد نکنه، ولی من که گفتم لباس دارم

-حالا بازش کن

در جعبه رو برداشتمو لباسو آوردم بیرون. یه پیرهن بندی و بلند مشکی بود که روش حریر زرشکی داشت و یکمی سنگ دوزی روی سینه ش. برگشتمو با تعجب به سامان نگاه کردم

-می دونی که من نمی تونم اینو برای مهمونیه فردا بپوشم

-چرا؟

-اولا" که اون یه مهمونیه مختلطه و من همچین لباسی نمی پوشم، بعدم مامانت گفت یه مهمونیه خودمونی، جشن که نیست! این لباس برای اون مهمونی سنگینه

سامان دوباره بداخلاق شد و اخماش رفت تو هم. دستشو از رو شونم برداشت و گفت:

-یعنی چی این حرفا؟ کلی پول لباس دادم که امشب بپوشی

-ممنون که خریدی. نگهش می دارم واسه یه مراسمی که مختلط نباشه می پوشم.

-من اینو خریدم که تو اون لباسایی که آدم توش احساس خفگی می کنه رو نپوشی.

از جام بلند شدمو لباسو جمع کردم. همونجور که می رفتم سمت اتاق گفتم:

-من توی همون لباسایی که تو احساس خفگی می کنی راحت تر از اینام

دنبالم اومد... موهامو از پشت کشید. شوکه شدم. فکر نمی کردم بعد از دو هفته مهربونی این کارو بکنه. ایستادم، بالای موهامو گرفتم که بیش تر نکشه اما ساکت بودم. سامان با عصبانیت گفت:

-دو روز کتک نخوردی پررو شدی؟ انگار باز باید آدمت کنم. تو فردا همین لباسو می پوشی

دیگ تحمل توهینو نداشتم. جعبه ی لباسو پرت کردم و داد زدم:

-حیوون خودتی که باید کتک بخوری تا آدم شی، من این لباسو نمی پوشم فهمیدی؟

با تهدید گفت:

-نمی پوشی؟

-نه نمی پوشم. هر غلطی می خوای بکن.

محکم بودم، حتی خوشحال بودم. می دیدم بعد از چند روز عصبی شده. می دونم بدترین احساسی بود که یه مادر می تونه داشته باشه اما من بچمو نمی خواستم، واقعا" نمی خواستم. اون زمان هیچی نمی خواستم جز اینکه از شر سامان راحت شم. امیدوار بودم منو بزنه. مسخرس! اما واقعا" دلم می خواست کتک بخورم. انقدر شدید که بچه مو از دست بدم...

سامان با پوزخند نگاهم کرد. می دونست چی تو دلمه

-فکر کردی کتکت می زنم؟ فکر کردی انقدر احمقم که باعث بشم اون بچه بیفته؟

یه کم تو سکوت به هم خیره شدیم. سامان ادامه داد:

-همین عذاب زندگی کردن با من برات کافیه.

بعدشم رفت توی آشپزخانه و انگار که هیچ اتفاقی نیفتاده بلند گفت:

-حالا شام چی داریم؟

خشکم زده بود... اولین باری بود که سامان تونسته بود عصبانیتشو کنترل کنه... دوباره صداشو شنیدم

-هی، با تواما؟ تو هپروتی؟

جوابشو ندادم. رفتم توی اتاق و نشستم به گریه کردن. ایندفعه واسه کتک نخوردن گریه می کردم! از روزی که فهمیده بودم حامله ام کارم شده بود گریه کردن به هر بهانه ای. شده بودم یه آدمی که خودمم حالم از خودم به هم می خورد. فکر می کردم خدا می خواد عذابم بده، زجرم بده. من کاری نکردم بودم که اون زندگی حقم باشه...

تا ظهر فرداش از اتاق بیرون نرفتم. از شدت گرسنگی حالت تهوع گرفته بودم . از ظهر روز قبل چیزی نخورده بودم. با اینکه چیزی تو معدم نمونده بود بازم بالا میاوردم. نمی دونم با کی لج کرده بودم، با خودم... سامان... خدا... نمی دونم....

بعد از ظهر بود که سامان اومد توی اتاق. دستامو دور زانوم حلقه کرده بودمو و تکیه داده بودم به دیوار. هیشه وقتی ناراحت بودم یا گریه می کردم همون شکلی می نشستم. سامان اول یکمی خیره نگاهم کرد و بعد نشست لبه ی تخت

-چته زانوی غم بغل گرفتی؟ خسته شدم از دستت، چرا انقدر آبغوره می گیری؟

حوصله هیچیو نداشتم.رومو کردم سمت دیوار و جوابشو ندادم. دوباره ادامه داد:

-چه مرگته؟ چی کم داری؟

دوباره بغض کردم. خودمم نمی دونم چم بود. از اونهمه ضعف متنفر بودم، از اینکه جلوی سامان اشک بریزم متنفر بودم، اما دست خودم نبود. خیلی تلاش کردم که اشکام نریزه اما نتونستم جلوشونو بگیرم.

-اه.... دوباره شروع کردی؟ حالمو به هم زدی. پاشو قیافتو مثل آدمیزاد کن باید بریم خونه ی بابام، نمی خوام فامیل چیزی از رابطمون بفهمن.

بالاخره صدام دراومد اما انقدر ضعیف که خودم از شنیدنش تعجب کردم!

-دوست دارم همه از این نکبتی که من توشم با خبر بشن. اون دخترای کشته مردت بفهمن تو چه تحفه ای هستی... کدوم مردی سر سه ماه این بلارو سر زنش میاره که تو سر من آوردی؟

انقدر ضعیف شده بودم که نمی تونستم طولانی مدت حرف بزنم. سکوت کردم و یه نفس عمیق کشیدم. باز ادامه دادم:

-فکر می کنی تو آدمی که زنتو کتک می زنی؟ من اگه می خواستم باهاتم خوب باشم تو می ذاشتی؟ تازه می پرسی چی کم دارم؟ تو جز وحشی بازی کار دیگه ایم بلدی؟

بیش تر از اون صدام در نمیومد که فریاد بزنم... که عقده ی دلمو خالی کنم... حتی گریمم بند اومده بود. دیگه چیزی نگفتم.دیگه نا نداشتم که حرف بزنم...

انگار نه انگار که اونهمه حرف زده بودم، از غمام گفته بودم. سامان نفهم بود... احمق بود... انگار با دیوار حرف زده بودم.

-بسه بسه، پاشو جمع کن این بساط اشک و آهتو، پاشو باید بریم دیر می شه.

حالم از نفهمیش، از حرفاش، از اخلاقش به هم می خورد. پاشدم برم حموم اما هنوز به در حموم نرسیده بودم که زانوهام لرزید و افتادم

-چی شدی؟

به زور سرمو بلند کردم. انقدر ضعف داشتم که همون کاره ساده ام واسم سخت بود. سامان از جاش بلند شد و همونجور غر غر می کرد

-غذا نمی خوری بایدم به این روز بیفتی، من نمی دونم این ادا اصولا...

دیگه صداشو نشنیدم چون رفت تو آشپزخانه و با یه لیوان آب قند برگشت، بعدم زنگ زد کباب آوردن. به زور چنتا قاشق خوردم. انگار راه گلومو بسته بودن. بعد از یک ساعت حالم بهتر شد و تونستم از جام بلند شم. سامان انگار دلش برام سوخته بود که ساکت شده بود و چیزی نمی گفت. کمکم کرد برم حموم، از رفتاراش تعجب کرده بودم برای اولین بار یکم مهربون می دیدمش، یه مهربونیه بدون چشم داشت...

داشتم آماده می شدم که اومد توی اتاق. کت و شلوار و کرواتش مشکی بود با پیرهن سفید. منو که دید اخماش رفت تو هم.

-چرا لباسی که خریده بودم و نپوشیدی؟

-با این راحت ترم

-می خوای آبروی منو ببری؟

-اگه آبروت به پول لباسه که مطمئن باش این لباس پولش از اونی که تو خریدی خیلی بیش تره از نظر ظاهریم که شیک تره

-بدم میاد لباسات انقدر پوشیدس. می خوای یه چادر سرت کن راحت باشی

بی حوصله سرمو تکون دادم و گفتم:

-سامان بسه انقدر بحث نکن، من اون لباسو نمی پوشم

با حرص نگاهم کرد اما دیگه چیزی نگفت و رفت بیرون. از توی سالن بلند گفت:

-توی ماشین منتظرم زود بیا.

یه نگاه دیگه تو آیینه به خودم انداختم. با اینکه تو اون مدت لاغر شده بودم اما هنوزم خوشگل بودم. یه کت شلوار فوق العاده شیک مشکی پوشیده بودم. دوخت لباس عالی بود. بابا و مریم از فرانسه برام آورده بودن. پایین موهامم فر کرده بودم و ریختم دورم با یه ارایش ملایم. از نظر خودم که همه چی خوب بود. مانتومو برداشتم و رفتم بیرون.....

تا رسیدیم مامان سامان اومد جلومون و بدون سلام با طلبکاری گفت:

-چه عجب تشریف فرما شدی، می خواستین الانم نیاین؟

روش به من بود و داشت با طلبکاری بهم نگاه می کرد یعنی منظور حرفش من بودم. خیلی خونسرد گفتم:

-سلام

همونجور خیره نگاهم کرد، وقتی دید دیگه چیزی نمی گم با همون لحن قبلی ادامه داد:

-علیک سلام، ابروی منو بردی جلوی فامبل. این مهمونی مثلا" برای شماس. خجالت نکشیدی گذاشتی الان اومدی؟

سامان با دلخوری گفت:

-مامان بس کن. ساعت هشته تازه، هنوز نصفه مهمونا نیومدن.

-خُبه خُبه، شما باید قبل از همه اینجا می بودین

-محیا حالش خوب نبود.

با همون قیافه ی طلبکارانش دوباره روشو کرد به من اما همون موقع خدمتکارشون اومد جلو و شال و مانتومو گرفت. خانوم پرند تا اون رفت دوباره شروع کرد:

-چت بود؟ انقدر بد بود که بذاری این موقع بیای؟

سامان دوباره به جای من جواب داد:

-مامان جان همچین می گی این موقع انگار ساعت دوازده رسیدیم. خوبه هنوز اول مهونیه. گیر دادیا.

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

مامانش توپید بهش:

-تو ساکت. آخه تو اگه عرضه داشتی زنتو زود جمع و جور می کردینه اینکه وایستی اینجا ازش دفاع کنی.

دیگه کفرمو درآورده بود. به خاطره یک ساعت دیر کردن چه کارایی می کرد! انگار نه انگار که سامان می گفت حالم من بد بوده. دیگه نتونستم خونسرد باشم. منم با لحن خودش جواب دادم:

-خانوم انگار نشنیدین سامان گفت حالم خوب نبود، خیر سرم من حامله ام. همینقدر که با این حالم اومدم مهمونیتون باید ازم ممنون باشین. مجبور نبودین مهمونی بگیرین، هنوز خیلی فرصت واسه این کار بود...

دیگه منتظر ادامه ی طعنه کنایه های خانوم پرند نموندم. قیافه ی پیروزی به خودم گرفتم و رفتم سمت بابا. مریم کنارش نشسته بود که فقط یه سلام خشک و خالی کردم بهش، اما بابا رو بوسیدم و نشستم کنارشون

-خوبی عزیزم؟

-ممنون بابا بد نیستم.

سرشو اورد پایین و اروم دم گوشم گفت:

-سامان دیگه اذیتت نکرد؟

-نه خداروشکر

بابا ساکت شد. برگشتم نگاهش کردم دیدم اخماش تو همه

-باز چی شده بابا؟

-مادرشوهرت چی می گفت بهت؟ داره دم گوش سامان پچ پچ می کنه.

-چیز خاصی نبود ، مهم نیست.

-می دونم غرغر می کرد. از وقتی مارسیدیم داره تیکه می ندازه که چرا دخترت نیومده و انگار نه انگار عروس این خانوادس. تا اومد جلوتو فهمیدم می خواد طعنه کنایه بزنه

دستم و گذاشتم رو دستش و با لحن آرومی گفتم:

- بابا جان چرا واسه ی این چیزا غصه می خوری؟ مطمئن باش اون اگر حرفی زده باشه منم جوابشو دادم...

داشتیم با بابا صحبت می کردیم که چشمم افتاد به سمیرا، عمو اینا تازه رسیده بودن. دیگه حوصله ی سمیرا رو نداشتم. داشتن میومدن سمت ما، می خواستم برم اما دیدم زشته به عمو سلام نکنم بنابراین ایستادم. نگاه های سمیرا به من پر از نفرت بود و شاید حسرت... نمی دونست با ازدواج منو سامان چه شانسی آورده، فکر می کرد چه تحفه ای رو از دست داده.

-سلام

-سلام عمو جان، خوبی؟ مبارک باشه

-ممنونم عمو

دهنمو باز کردم که حال بابا بزرگو بپرسم، می دونستم تو اون جور مهمونیا نمیاد. اما قبل از من زن عمو با کنایه گفت:

-ماشالا چه هولم بودن، هنوز نه به باره نه به داره مهمونی گرفتن.

عمو- خانم نوه ی اوله دیگه، بایدم هول باشن

-خوبه والا حداقل آرزو به دل نموندن

نمی دونم چرا همه با من با کنایه صحبت می کردن. از همه خسته بودم. سمیرا که حتی یه زحمت به خودش نداد سلام کنه. پشت مامانش ایستاده بود و فقط با کینه نگاهم می کرد. منم محلش ندادم، قیافش معلوم بود منتظر یه حرفه تا اونم کنایه هاشو شروع کنه. به جاش رو به زن عمو گفتم:

-حتما" آرزو به دل بودن دیگه، منم چندان راضی نبودم، شما هم اگه ناراحتی همین حرفارو می تونین به خودشون بزنید نه به من

بعدم رومو کردم سمت عمو

-با اجازتون عمو جون...

رفتم پیش سامان که با پسرداییش ایستاده بودن، با اینکه حوصله شو نداشتم اما ترجیح می دادم حفظ ظاهر کنم، حوصله ی سوال جوابای بقیه رم نداشتم.

-به به سلام عرض شد محیا خانوم، چه عجب ما شمارو زیارت کردیم

آیدین یه پسر ققد بلند و تقریبا" لاغر باچهره ی کاملا" معمولی که البته خیلی به خودش می رسید.پسر خوبی بود. البته من 3 4 بار بیشتر ندیده بودمش اما در کل پسر شوخ و بانمکی بودو مهتر از همه اینکه رفتارای سامانو اصلا" نداشت.

-سلام، حالا یا کم سعادتیه تو بوده یا من که همدیگه رو کم نمی بینیم.

-اون که صد در صد کم سعادتیه شماس

-خجالت نکشیا؟

-نه بابا چه شکلی هست؟ به ما تو مدرسه یاد ندادن

-معلومه؛ کنکورت چه جوری بود؟ قبول شدی؟

-بَه محیا خانوم کجایی شما؟ سه هفته از دانشگاها هم گذشته ها، اصلا" مگه میشه داداشت قبول نشه؟ اونهمه درس خوندم خیر سرم

-آره، می دیدم همش اینجا ولو بودی

-اینجا هم درس می خوندم

-تو استخر؟

-چه کنیم دیگه، استخر مجانی گیر آورده بودیم. به جون خودم یه حالی می ده استخر اینجا.

-از اینکه تو شب و روز تو استخر بودی معلوم بود حال می ده بچه جون، حالا چی می خونی؟

-اولا" که داداشت ماشالا نوزده سالشه، به این قد و هیکل می خوره بگی بچه؟

یهو وسط حرفاش ول کرد و رفت سمت میز پیانو چنتا ضربه بهش زد. کاراش و حرفاش باعث می شد ناراحتیامو فراموش کنم. همونجور که می خندیدم گفتم:

-خدا بده اعتماد به نفس! مثل نردبون شدی به تخته ام می زنی که از درازیت کم نشه؟! نگفتی چی می خونی؟

دستشو گذاشت رو سینش، یکمی خم شد و گفت:

-کوچیک شما مهندس آینده، نرم افزار می خونم.

ادای آدمای بدجنسو درآورم و گفتم:

-اووووووه حالا گفتم چی می خونی، کامپیوتر که دیگه همه بلدن

صداشو مثل زنا نازک کرد و گفت:

-ای وای خواهر شما که خودت درس خونده ای، می دونی که درس به این خوبی، مهمی. والا خودونو کشتیم تا همینم قبول شدیم.

-خوبه خودتم اعتراف می کنی که خودتو کشتی آخر اینو قبول شدی برادر.

یه دفعه سامان پرید وسط حرفامونو خیلی جدی گفت:

-من هی بهش می گم کامپیوتر چیه آخه، ول کن برو دنبال یه کاری.

آیدین ظاهرا" با شوخیو خنده اما باطنا" جدی گفت:

-همین کامپیوتر از درس نخونده ی تو بهتره که آقا سامان

سامان که حالش گرفته شده بود رفت تو خودش، البته حرف آیدینو به شوخی گرفت اما شاید فکر نمی کرد کسی حتی به شوخی درسه نخوندشو بزنه تو سرش. آیدین که دید سامان رفت تو هم محکم زد رو شونش که باعث شد سامان یک متر بپره هوا

-چته دیوونه؟

-از فکر بیا بیرون آقا سامان، بیخیال دنیا

بعد روشو کرد به منو ادامه داد:

-محیا خانوم ما بریم به خلق ا... برسیم دیگه، با اجازه

هنوز آیدین دور نشده بود که سر و کله ی سمیرا پیدا شد. اون دفعه خیلی به لباسش دقت نکرده بودم اما ایندفعه نمی دونم چرا چشمم اول افتاد به لباسش؛ یه لباس تنگه دکلته تا روی رون پاش پوشیده بود، درواقع اصلا" چیزی تنش نبود جز دو وجب پارچه! اومد جلو و با کنایه گفت: 

-ببخشید خلوتتنو به هم زدم

لحن حرف زدنو نگاهش جوری بود که انگار اومده جنگ. دیگه حوصله ی طعنه و کنایه شنیدن نداشتم. منم شدم عین خودش

-حالا که به هم زدی، مامانت بهت یاد نداده به بزرگتر از خودت سلام کنی؟

صورتش کاملا" معلوم بود که جا خورده، شاید از محیای همیشه مودب انتظار همچین جوابی رو نداشت. سامان گفت:

-این چه حرفیه محیا؟ سمیرا خانوم مراحمن. ما هم حرف خاصی نمی زدیم.

به سامان چشم غره رفتم که یعنی تو حرف نزن. عوضی هنوزم تا دختر می دید آب از لب و لوچش راه میفتاد. سمیرا خودشو چسبوند به سامان

-مرسی سامان جون، محیا که اصلا" انگار نه انگار من دختر عموشم!

حالم از ادا و اصولای سمیرا و هیز بودن سامان به هم می خورد. جلوی چشمای من داشت با نگاهش سمیرا رو می خورد،سمیرا هم که انگار بدش نمیومد هی خودشو می مالید به سامان. ترجیح دادم تنهاشون بذارم. هیچ علاقه ای به سامان نداشتم که واسم مهم باشه چی کار می کنن. همینقدر که نمی دیدمشون آروم می شدم. برای همین با تحقیر نگاهشون کردمو گفتم:

-من تنهاتون می ذارم که راحت باشین. خدارو شکر جفتتون لنگه ی همدیگه اید...

تا شب به زور تحمل کردم. فضای بده مهمونی، آدماش، نگاه های پر هوس سامان به دخترا، رفتارای سمیرا، برخوردا و کنایه های مامان سامان همه رو تحمل کردم؛ انقدر حرص خورده بودم که فکر می کردم حداقل برای یک ماهم کافی باشه. بعد از شام دیگه تحمل اون فضا رو نداشتم. داشتم دنبال سامان می گشتم که یه گوشه ی دنج و بین دو تا دختر پیداش کردم. اصلا" حواسش بهم نبود. من به جای اون از وضعیتش خجالت کشیدم. سه نفری روی یه مبل دو نفره نشسته بودن، سامان یه دستشو گذاشته بود روی رون لخت یکی از دخترا و نوازش می کرد اون یکی دستشم انداخته بود دور کمر اون یکی دختره، سامان حرف می زد و اون دو تا هم می خندیدند. نمی دونم واقعا" نمی فهمید که حداقل اون کثافت کاریارو جلوی فامیل و آشنا انجام نده! رفتم و با قیافه ی خونسرد جلوشون ایستادم

-خوش می گذره؟

سامان با تعجب سرشو آورد بالا؛منو که دید هول کرد و سریع دستشو از روی پای دختره برداشت

-تو اینجا چی کار می کنی؟

-ببخشید که مزاحم کارای مهمتون شدم!

سامان سریع خودشو جمع و جور کرد و با اشاره به دخترا گفت:

-نه نه، اینا سمن و ساره هستن دخترای دوست بابا، آقای صمیمی

دوباره بهشون نگاه کردم، اینبار دقیق تر. سمن یه دامن کوتاه مشکی تنگ پوشیده بود با تاپ دکلته، موهاشم بلوند کرده بود و انقدر آرایش داشت که قیافش واقعا" وحشتناک شده بود. ساره هم یه پیرهن تا روی زانوش پوشیده بود. حداقل از خواهرش بهتر بود، هم خوشکل تر بود هم لباسش قابل تحمل تر. هر دو داشتن با غضب منو نگاه می کردن انگار که من دشمن خونیشون بودم! به زور باهاشون دست دادم و رو به سامان گفتم:

-میشه یه لحظه بیای؟

رفتیم اون طرف تر، سامان با فاصله کنارم ایستاد. یه لحظه فکر کردم انگار جای منو اون دخترای نامحرم عوض شده که اینهمه ازم فاصله گرفته

-چیه؟

-من دیگه نمی تونم بمونم. حالم خوب نیست. اگه تو نمیای زنگ بزنم به آژانس؟

با ناراحتی نگاهم کرد

-چه خبره از الان؟ تازه شام خوردیم، بمون یکی دو ساعت دیگه می ریم. تازه حوصله ی نق زدنای مامانم ندارم از الان بریم گیر می ده

-اتفاقا" یکی از دلیلای رفتنم مامان جنابعالیه؛ به تو که چیزی نمیگه اما مغز منو خورد بس که غر زد.

-حالا صبر کن می ریم.

-من نمی تونم صبر کنم، با آژانس می رم

برگشتم برم که محکم بازومو گرفت و مجبور به ایستادنم کرد

-این کارا چیه؟ تو بری مامان غرشو به من می زنه

-این مشکل توإ، می تونی نمونی که بهت غر بزنه، منتهی نمی تونی از این همه دختر دست بکشی نه؟

-برو بابا، من با دخترا چی کار دارم؟

-خوبه همین الان یه نمونشو دیدم، می خوای بردار ببرشون توی اتاقت خلوتم هست راحت تری، دوست داری می تونی شبم باهاشون بمونی، چطوره؟

بازومو از دستش کشیدم بیرونو خونسردتر از قبل ادامه دادم:

-من احمق نستم سامان، توام برو پیش همون هرزه ها

مچمو گرفت و پیچوند، دندوناشو با حرص روی هم فشار می داد

-چیه؟ چهار تا آدم دیدی بلبل زبون شدی؟ فکر کردی اینجا نمی تونم بلایی سرت بیارم؟

از درد دستم اشک تو چشمام جمع شد اما محکم موندم و با پوزخند گفتم:

-می دونم انقدر وحشی و نفهم هستی که هر کاریو می تونی انجام بدی...

دوباره دستمو محکم تر فشار داد و با صدایی که سعی می کرد بلند نشه گفت:

-خفه شو تا خودم خفت نکردم، برو گمشو هر جهنمی که می خوای بری

دستمو که ول کرد گفتم:

-جهنمو که تو میری، ایشالا هر چه زودترم بری

بعدم با قدمهای بلند ازش دور شدم. زنگ زدم به آژانسو با بابا اینا خداحافظی کردم و برای بابای سامان بهانه آوردم که نمی دونم خانوم پرند کجاست و از طرف من ازش خداحافظی کنه؛ حوصله ی طعنه کنایه هاشو نداشتم برای همین ترجیح دادم اصلا" نبینمش...

تو پنج ماهه اول بارداریم هیچ جا نرفتم. گاهی وقتا بابا میومد و بهم سر می زد. باران تقریبا" هر هفته زنگ می زد. قول داده بود برای زایمانم تهران باشه. رابطه م با سامانم هیچ تغییری نکرده بود. در واقع اصلا" همدیگه رو نمی دیدیم. همون وقتاییم که میومد خونه دعوامون می شد اما دیگه با خودم کنار اومده بودم. قبول کرده بودم که سرنوشتم همینه و باید بپذیرمش. می دونستم هیچ راهی جز زندگی با سامان ندارم. دلم نمی خواست بچم که دنیا اومد بذارمشو برم، سامان آدمی نبود که بتونه بچه تربیت کنه. دلم واسه بچم می سوخت که قراره همچین پدری داشته باشه. پذیرفته بودم که حداقل تا وقتی که بچم بزرگ شه باید با سامان زندگی کنم.....

یه روز داشتم درس می خوندم که خاله زنگ زد

-بله

-سلام عزیزم، خوبی؟ کوچولوت خوبه؟

-سلام خاله جون, ممنون جفتمون خوبیم. شما چطورین؟ خیلی وقته اینجا نیومدین

-خیلی خوب نیستم محیا جان، پا درد دارم، والا سه هفته س از خونه بیرون نیومدم. هی می خوام بیام به تو سر بزنم اما اصلا" از خودم نمی بینم

-الهی فداتون بشم خودم امروز میام بهتون سر می زنم

-آخه تو حالت خوب نیست عزیزم

-نه خاله خوبم، دو هفته ای هست دیگه نه تهوع دارم نه ضعف، همین الان راه میفتم.

-الهی خاله قربونت شه، با ماشین خودت نیایا، خوب نیست با این وضعیت رانندگی کنی

-چشم، آژانس می گیرم. چیزی لازم ندارین بگیرم براتون؟

-نه عزیزم، مواظب خودت باش. دیگه سفارش نکنم با ماشین خودت نیا

-چشم، خیالتون راحت؛ خداحافظ

-خداحافظ عزیزم

سریع آماده شدمو رفتم خونه ی خاله، ساعت پنج بود که رسیدم. وقتی حیاطو ، تخت کنار حیاط که حالا بدون فرش و پشتی بود دیدم ناخوداگاه همه ی صحنه های روز آخری که اونجا بودم اومد جلوی چشمم؛ حرفاهای خاله، حاجی، رفتار علیرضا. بی اختیار سرمو تکون دادم که همه ی فکرارو از ذهنم بیرون کنم. اون لحظه سرنوشت بچه م برام از همه چی مهمتر بود. می دونستم دیگه نباید به گذشته ها فکر کنم.

-محیا جان خوابت برده؟ بیا تو هوا سرده

جلوی در ورودی ایستاده بود. به روش لبخند زدم، چقدر دوستش داشتم. واقعا" مثل مامانم برام دل می سوزوند. رفتم جلو، بغلش کردمو محکم فشارش دادم

-سلام خاله جون

-سلام عزیزم, خوش اومدی... بیا تو... بیا تا خودتو مریض نکردی

نشستم، خاله ام با یه چایی اومد پیشم. با لبخند نگاهم کرد و گفت:

-تو این سه هفته ای که ندیدمت ماشالا چقدر شکمت بزرگتر شده ها، خوشگل ترم شدی، مطمئنم بچت پسره. سونوگرافی نرفتی؟

-نه هنوز، هفته ی دیگه می رم.

-ایشالا که صحیح و سالم باشه مادر... یه زنگ به آقا سامان بزن بگو شب بیاد اینجا شام بمونین.

-چشم می مونم

-به آقا سامان گفتی؟

-چه دل خوشی داری خاله؟ سامان اصلا" معلوم نیست امشب بیاد خونه یا نه، برای شام که هیچ وقت نمیاد، جدیدا" واسه خوابیدنم چند شب درمیون میاد.

خاله زد تو صورتش و گفت:

-الهی بمیرم یعنی تو شبها تنهایی؟

-خدا نکنه؛ عادت کردم... تازه بهتره از دستش راحتم حداقل اعصابم آرومه

-خوب عزیزم این چند وقته که من میومدم خونتون چرا نگفتی بمونم؟

-احتیاجی نبود خاله... شما به خاطر من می خواستین حاج آقارو تنها بذارین؟ گفتم که من عادت کردم، یکی دو ماهی هست که نمیاد

-ازش نمی پرسی کجا می ره؟

-نه... البته بار اول که نیومد پرسیدم، یکم نگران شده بودم که شاید تصادفی چیزی کرده، اما دیدم ظهر فرداش آقا سر و مر و گنده اومد دوش گرفت و یه لباس شیک پوشد، هیچ توضیحیم به من نداد. آخر طاقت نیاوردمو پرسیدم، تهش جواب منو که نداد هیچ، هرچیم لایق خودش بود بار من کرد آخرم دعوامون شد و رفت؛ از اون روز به بعد دیگه نمی پرسم، نگرانم نمیشم.

-آخه عزیزم اینجوری که نمیشه، باهاش صحبت کن که شبا بیاد خونه. نذار به بی قیدی عادت کنه... تو می خوای یه عمر باهاش زندگی کنی

-همون بهتر که نیاد و سرش جای دیگه گرم باشه، با من کار نداشته باشه راحت ترم. اصلا" فکر می کنید منو سامان می تونیم با هم حرف بزنیم؟ جمله ی اول به دومی نرسیده دعوامون میشه، حالا باز جای شکرش باقیه دیگه مثل قبل کتک نمی زنه. یعنی می دونه فقط این بچه س که منو پایبند اون زندگی کرده وگرنه یه لحظه ام سامانو تحملش نمی کنم. یه بارم که خیلی قاطی کرده بود همه ی ظرفای دم دستشو شکوند اما منو نزد. البته اونکه مرد زندگی نیست. به قول خودش منم نگه داشته که زجر بده.

-چی بگم... دلم برات خونه، من نمی دونم بابات چرا این کارو باهات کرد. چیزی از زندگیت می دونه؟

-از وقتی فهمیدم حامله ام دیگه چیزی بهش نگفتم، تقریبا" هر روز زنگ می زنه اما من چیزی از سامان بهش نمی گم...

با بلند شدن صدای زنگ ساکت شدم، خاله خواست بلند شه که اجازه ندادم. خودم در و زدمو و ایستادم جلوی در ورودی که ببینم کیه. علیرضا بود که داشت در و باز می کرد ماشینشو بیاره داخل. بدون اینکه به در ورودی نگاه کنه یه سلام بلند کرد و ماشینو آورد توی حیاط. همونجور ایستاده بودم و نگاهش می کردم، چقدر دلم براش تنگ شده بود... از شب عروسیم به بعد دیگه ندیده بودمش، حدود هفت ماه... برای منکه نهایت بی خبریم از علیرضا یک ماه بود، خیلی زیاد بود... از ماشین که پیاده شد تازه چشمش به من افتاد، همونجور خیره مونده بود بهم؛ آخر من بودم که به خودم اومدم و سکوتو شکستم

-سلام، خسته نباشی

سریع سرشو انداخت پایین

-سلام، ممنون... چه عجب از اینورا!

دوباره سرشو آورد بالا و با اشاره به شکمم گفت:

-تبریک می گم مامان آینده

یه پوزخند اومد گوشه لبم

-بدبختیه من تبریک داره؟

همونطور که با دستش اشاره می کرد برم داخل با تعجب گفت:

-مادر شدن بدبختیه؟!

-مار بچه ی یه آدمی مثل سامان شدن آره!

با نگرانی نگاهم کرد

-تو هنوز با شوهرت مشکل داری؟

-یعنی تو خبر نداری؟!

-نه... مامان هیچ وقت حرفی نزده، همیشه می گه زندگیت خوبه.

-توام که یه زنگ نمی زنی حال دختر خالتو بپرسی

بعد از اینکه یکمی توی سکوت نگاهم کرد گفت:

-حق داری، اما من فکر می کردم سرت با شوهرت گرمه و خواستم مزاحم زندگیت نباشم

آروم گفتم:

-تو هیچ وقت مزاحم نبودی...

با هم رفتیم توی آشپزخانه. خاله داشت شام درست می کرد

-سلام عرض شد حاج خانوم

-سلام مادر... خسته نباشی

-سلامت باشی، مامان جان شما با این پادردت وایستادی شام درست می کنی؟ من زود میام برای همین کارا دیگه

-امشب مهمون داریم نمیشه که حاضری بذارم جلوش. توام که جز غذاهای حاضری چیزی بلد نیستی

-این چه حرفیه خاله؟ نیمرو ام بدین به من برام از بوقلمون خوشمزه تره... اصلا" شما برین بشینین من خودم درست می کنم

علیرضا همونجور که دست خاله رو گرفته بود و می بردش بیرون گفت:

-دیگه چی؟ جفتتون برین بشینین می رم از بیرون غذا می گیرم...

اون روز بعد از مدتها خندیدم... با میل غذا خوردم... حس کردم خانواده دارم... چیزی که خیلی وقت بود فکر می کردم دیگه ندام.

ساعت ده بود که خواستم برم. تا بلند شدم خاله گفت:

-کجا عزیزم؟ چیزی می خوای بگو برات بیارم؟

-نه خاله، می رم زنگ بزنم به آژانس. لباسامم بپوشم برم دیگه

حاج آقا- دیگه چی؟ علیرضا اینجا چی کارست پس؟ می برتت دخترم

-آخه تا بریم و علیرضا برگرده دیر میشه، خستش

علیرضا- باز تعارف کردی؟ تو که تعارفی نبودی؟

همونجور که بلند می شد ادامه داد:

-تا حاضر شی ماشینو می برم بیرون

بعد از خداحافظی با خاله و حاج آقا رفتیم.بین راه علیرضا جلوی یه داروخانه ی شبانه روزی نگه داشت که داروهای خاله رو بگیره. یکم بالاتر از داروخانه یه رستوران بود منم داشتم به آدمهایی که می رفتن توی رستوران نگاه می کردم. درواقع نگاهم به در رستوران بود و فکرم به بچم، به بچه ای که نمی دوستم ایندش قراره چی بشه...

با بستن در ماشین توسط علیرضا از فکر اومدم بیرون اما نگاهم به در رستوران خشک شد... صحنه ای که می دیدم شاید خیلی غیر منتظره نبود اما من اصلا" فکرشو نمی کردم با همچین صحنه ای مواجه شم. صدای علیرضا رو شنیدم که با حیرت می گفت:

-اون شوهر تو نیست؟

-میشه راه بیفتی؟ نمی خوام ببینتم

علیرضا خیلی سریع و بدون هیچ حرفی حرکت کرد، ساکت بود و این بهم فرصت فکر کردن می داد. داشتم سعی می کردم چیزی رو که دیدم هضم کنم. سامان همراه یه خانوم، درو براش باز کرد، دستشو گرفتو بوسید بعدم کمکش کرد که پیاده بشه. این کارا توی مهمونیا عادی بود... حتی خیلی بیش تر از این کار از طرف سامان عادی بود. اما نمی دونم چرا انتظار دیدن این صحنه رو نداشتم. انتظار اینکه خیانت سامانو مستقیم ببینم نداشتم... با تکونای دست علیرضا به خودم اومد و سرمو برگردوندم طرفش. با نگرانی نگاهم می کرد

-خوبی محیا؟

با گیجی گفتم:

-آره... آره

پنج دقیقه س دارم صدات می کنم، رسیدیم

مثل آدمایی که تازه از خواب بیدار شدن اطافو نگاه کردم، جلوی در خونه بودیم

-نمی خوای امشبو خونه ی ما بمونی؟ فکر نمی کنم شوهرت حالا حالاها بیاد

-فکر نمی کنم اصلا" بیاد، من عادت کردم

علیرضا با تعجب نگاهم کرد:

-یعنی تا حالا شده شب نیاد؟!

-زیاد... مهم نیست من راحت ترم

دستای علیرضا رو دیدم که محکم مشت شده بود

-امشب تنها نمونی بهتره

-علیرضا مطمئن باش من خوبم... نمی دونم چرا این صحنه اولش به نظرم اونهمه عجیب اومد اما من حرکات خیلی بدتر از این از سامان دیدم. مطمئن باش از سامان انتظار یه آدم وفادارو نداشتم. می دونم شبایی که خونه نمیاد مثل پسرای خوب نمی ره خونه ی باباش و سرشبم بخوابه

علیرضا سرشو با افسوس تکون داد

-پس چرا کنارش موندی؟

-مجبورم... الانم اینارو نگفتم که برام دل بسوزونی، گفتم که بدونی من امشب از فکر و خیال دیوونه نمیشم

یکم مکث کردم، بعد درو باز کردم و پیاده شدم

-ممنون که رسوندیم، خداحافظ

علیرضا فقط سرشو تکون داد و رفت...

* * * 

اون نه ماه خیلی سریع گذشت. سریع تر از اون چیزی که فکرشو می کردم... با سامانم مشکلی نداشتم چون تقریبا" هیچ وقت خونه نبود و جز وقتایی که می رفتیم خونه ی بابام یا باباش هم صحبت نمی شدیم. هشت ماهه بودم که آزمون دکتری دادم. شاید عجیب بود... نگاه همه با تعجب بود... اینکه یه زن حامله بیاد کنکور بده اون با وضع من... سخت بود بود که چند ساعت ثابت روی صندلی بشینم اما تحمل کردم. دلم نمی خواست به یه آدم بی استفاده تبدیل شم. دلم می خواست تا جایی که می تونم درس بخونم. می دونستم اگه بیکار بمونم از فکر و خیال دیوونه می شم، اینجوری سر خودمم گرم می شد. با تمام فشار عصبی که تو زندگی با سامان داشتم اما بازم خوب درس خوندمو آزمونمو خوب دادم...

ده روز مونده به زایمانم باران تماس گرفت و گفت فردا پرواز داره. از ته دل خوشحال بودم. ازش قول گرفته بودم که بیاد پیش من بمونه. با شوق و ذوق اتاقو براش آماده کرده بودم البته با کمک ریحانه. ریحانه از وقتی حامله شده بودم صبح تا بعدالظهر میومد و کارای خونه رو انجام می داد. دختر خوبی بود. البته سنش کم بود. بابا که استخدامش کرد ترسیدم از سن کمش... از اینکه سامان اذیتش کنه... یه دختر هفده ساله که البته بیش تر از سنش نشون می داد. جنوبی بود و ظاهرش کاملا" شبیه جنوبیا و البته فوق العاده بانمک. باباش فوت کرده بود. ریحانه و مامانشم چون کسی رو نداشتن و فامیل باباشم قبولشون نکرده بودن اومده بودن تهران و هردوشون توی خونه های مردم کار می کردن. مامانش برای یکی از دوستای صمیمیه بابا کار می کرد . برای دخترش دنبال کار می گشت که بابا آوردش پیش من. خداروشکر سامان باهاش کاری نداشت. درواقع تو اون مدت دوبار بیش تر ندیده بودتش که هر دوبارشم من بودم...

باران از وقتی اومد تمام مدت پیش من بود. به مامان سامان گفته بود چون محیا تنهاس پیشم می مونه و فقط یه روزایی می رفت بهشون سر می زد...

روز زایمانم طبق معمول همیشه سامان نبود. صبح باید می رفتم بیمارستان اما شب اصلا" سامان خونه نیومد. از ساعت پنج که نماز خوندم نخوابیدم. مدام تو خونه راه می رفتم و حرص می خوردم که چرا نیومده. وجود خودش اصلا" برام اهمیت نداشت اما برای زایمان به امضاش احتیاج داشتم. ساعت شیش بود که باران بیدار شد.

-محیا تو چرا بیداری؟

از قیافه ی باران خندم گرفت. موهاش به هم ریخته بود و نصفیش توی صورتش بود. چشماشم بسته بود و به زور سعی می کرد باز نگهشون داره

-علیک سلام، صبح توام بخیر. ادبت یادت رفته؟ دیشب کی خوابیدی که قیافت اینجوریه؟

-سلام، من به جای تو دیشب دلشوره داشتم تا سه بیدار بودم. اصلا" چرا انقدر راه می ری؟ کمردرد نگرفتی؟ یه دقیقه بشین

-نمی تونم، سامان نیومده

-بهتر، حالا نه که هر شب میومد. وجودش خیلی مهمه؟

-نخیر، امضاش مهمه. بعدم باید بیاد بیمارستان، دیگه نمی خوام بابا از زندگیمون چیزی بفهمه

-حالا تو بشین انقدر راه نرو الان بچه رو همینجا دنیا میاری، هنوز تا بخوایم بریم یک ساعت مونده

نشستم کنار باران و با التماس نگاهش کردم

-ها؟ چی می خوای اونجور بچه خر کنی نگاه می کنی؟

-باران جونم

-گفته باشم من به سامان رنگ نمی زنما. یادته که سه روز پیش دعوامون شد.

-جون محیا

-نچ

-الان که وقت لج و لجبازی نیست

-اگه وقت لج و لجبازی نیست خودت زنگ بزن.

-من زنگ بزنم مطمئنم نمیاد. جون پسرکم؟

باران ساکت شد و با حرص نگاهم کرد

-حیف که جون عشق خاله رو قسم دادی، جهنم و ضرر. کو گوشیه تلفن؟

محکم بوسش کردم و گوشیو دادم دستش

-الهی قربونت برم من...

توی بیمارستان با باران داشتیم کارای پذیرشو انجام می دادیم، درواقع من که نشسته بودم و حرص نیومدن سامانو می خوردم و باران کارارو انجام می داد

-محیا، امضای سامانو می خوان

دستمو مشت کردم و با حرص گفتم:

-الهی من بمیرم و از دست سامان خلاص شم. مگه نگفت میاد؟

-خدا نکنه، انقدر حرص نخور نه برای خودت خوبه نه اون بچه ی بیچاره. گفتم که گفت ساعت هشت بیمارستانه

برای بار صدم ساعتمو نگاه کردم. هشت و نیم بود. دوباره نگاهم دوختم به در ورودی و نفسمو با حرص دادم بیرون.

-خبر مرگش اومد

باران برگشتو جلو درو نگاه کرد بعدم دویید سمت سامان. صداش نمیومد اما از حرکاتش معلوم بود که داره سر سامان غر می زنه... با هم رفتن سمت پذیرشو بعد منو باران رفتیم توی بخش که بستری بشم...

چشمامو که باز کردم باران کنارم بود. اولش گیج بودم. نمی دونستم کجام اما خیلی زود حواسم اومد سرجاش. با دیدن باران اشک تو چشمام جمع شد. نمی دونم چرا هیچیم مثل بقیه نبود. همه بعد از زایمان دوست دارن شوهرشون و مادرشون پیششون باشه اما من هیچ کدومو نداشتم.

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

-خوبی محیا؟ درد داری؟

دستمو گذاشتم روی شکمم، یه لحظه از خالی بودنش وحشت کردم

-بچم سالمه؟

باران یه لبخند به پهنای صورتش زد و گفت:

-بله که سالمه، ماشالا پهلوونیه برای خودش

همونجور که می زد به تخته ادامه داد:

-چی خوردی سر این؟ به اون یه ذره شکمت نمیومد بچت چهار کیلو باشه. یه پسر سفید و خوشگل. از الان مردیه واسه خودش. عشق خاله بارانشه دیگه

خندم گرفت. از فکرای قبلیم شرمنده شدم. حداقل خوب بود که بارانو داشتم، مثل یه خواهر همیشه کنارم بود. دستشو گرفتم و آروم گفتم:

-خیلی دوست دارم.

لبخند باران عمیق تر شد. دستشو گذاشت روی سینه شو با لحن مردای جاهل گفت:

-ما مخلصیم آبجی

بعدم مثلا" جدی شد و گفت:

-بمیرم برات، کمبود محبت پیدا کردی؟ من عاشقتم عزیزم

از روی تخت هولش دادم پایین

-پاشو جمع کن خودتو بی جنبه؛ بچمو کی میارن ببینم؟

-الانا مبارنش دیگه

-سامان رفت؟

-نمی دونم، تا وقتی از اتاق عمل آوردنت که بود. باباتو عمو هم اومدن. همه پایینن.

همون لحظه پرستار با یه بچه اومد داخل و با لحن بچه گونه ای گفت:

-سلام مامان خانوم، خوبی؟

با لبخند نگاهش کردم

-سلام، بد نیستم.

-درد داری؟

-آره؛ اما زیاد نیست

-خوبه... اینم گل پسرت. بگیرش که شیر می خواد

کمکم کرد بنشینمو بچمو گذاشت توی بغلم. با احتیاط بغلش کردم. با بغل کردنش آرامش گرفتم. یه آرامش خاص...حس می کردم عاشقشم، عاشق اون موجود کوچولویی که توی بغلم بود. با عشق خم شدمو پیشونیشو بوسیدم. پرستار کمکم کرد که سینمو بذارم توی دهنش. با حرص مک می زد و منم با عشق نگاهش می کردم. اولش درد داشت، اما دردشم شیرین بود و لذت بخش. وقتی به این فکر می کردم که من می خواستم این موجود کوچولوی دوست داشتنیو از بین ببرم همه ی وجودم می لرزید... وقتی شیرشو خورد قبل از اینکه پرستار بگیرتش باران سریع گفت:

-میشه منم بغلش کنم؟

با لبخند گذاشتمش توی بغل باران

-وای خدا چقدر نازه... محیا منم دلم بچه خواست

به حرفش خندیدم

-تو اول بابای بچه رو پیدا کن بعدا" دلت بچه بخواد.

-همین فردا می رم انگلیس و خواستگاریه دیوید و قبول می کنم. توی اولین فرصتم بچه دار می شم. تازه بچم باید مثل این پهلوون تو ساکت باشه، خوشگلم باشه.

-امر دیگه ای نیست؟ حتما" یکی برات سفارش می دم.

-نه دستت درد نکنه

اون روز باران پیشم بود. انقدر مسخره بازی درآورد که واقعا" احساس دلتنگی نکردم. ساعت ملاقات همه اومدن. از دیدن سامان برای اولین بار خوشحال شدم. دلم نمی خواست حالا که بچه دار شدم بابا از مشکلاتم چیزی بدونه. می ترسیدم، از این می ترسیدم که بابا بفهمه و دوباره بخواد طلاقمو بگیره؛ شاید قبل از تولد بچم این برام آرزو بود اما بعدش دیگه نمی خواستم، نمی خواستم بذارم بچم زیر دست یه آدمی مثل سامان بزرگ شه، نمی خواستم... 

اسم پسرم شد سحاب، انتخاب من نبود. خانوم پرند انتخاب کرد. می خواست به اسم شازده پسرش بیاد! ولی چون اسم قشنگی بود منم اعتراضی نکردم...

یک ماه از تولد سحاب گذشته بود و باران هنوز ایران بود. بعد از تولد سحاب دیگه برای یه سر زدنم خونه ی بابای سامان نرفته بود، اما عوضش سامان خونه که نبود هیچی، حتی به خودش زحمت نمی داد بیاد به پسرش یه سر بزنه.

یک شب که باران داشت سحابو می خوابوند رفتم پیشش

-باران

دستشو گذاشت رو بینیش

-هیس، داره می خوابه... صبر کن

ساکت نشستمو نگاهش کردم، پنج دقیقه بعد که به قول باران خواب سحاب یکم سنگین شده بود گذاشتش رو تختش و با لحن آرومی گفت:

-بگو

هنوز همونجور با لبخند داشتم نگاهش می کردم که بلند شد و رفت جلوی آیینه

-شاخم که در نیاوردم، کجای قیافم خنده داره که 5 دقیقه س زل زدی به من می خندی؟

لبخندم عمیق تر شد

-کوفت! چته؟ مگه من دلقکم هی نگام می کنی می خندی؟

-چنتا بچه بزرگ کردی؟

دستشو زد به کمرش و با لحن پیرزنا گفت:

-والا مادر یه هفت هشت تایی بچه بزرگ کردم یه ده تاییم نوه، واسه چی مادر جون؟

-کارات با سحاب مثل مامان بزرگاس. اصلا" بهت نمیاد یه دختر مجرد بیست و سه ساله باشی

-ما اینیم دیگه، بارانو دست کم گرفتی؟ بچه نداشتیم اما کتابای کودکان زیاد خوندیم مادرجون

خودشو ولو کرد روی مبل و ادامه داد:

-حالا کارت همین بود؟

-نه... می خواستم بپرسم کی می خوای برگردی انگلیس؟

-چی کار داری؟ کلفت مجانی گیر آوردی؛ همه کارای بچتم که می کنم حالا ناراحتی می خوای بیرونم کنی؟

-انقدر چرت و پرت نگو جدی پرسیدم. الان یک ماه و نیمه اینجایی

-منکه اولش گفتم اومدم شیش ماه بمونم.

-شیش ماه بمونی که چی بشه؟

همونجور که بلند می شد گفت:

-ای بابا، تو جدی جدی داری بیرونم می کنی. خودم پاشم برم تا با لگد ننداختیم بیرون.

دستشو محکم کشیدم که باعث شد پرت شه روی مبل

-باران انقدر اذیت نکن. جدا" می خوای شیش ماه بمونی چی کار؟ درست چی پس؟

-اولا" که خیلی خنگی، درسم دو هفته قبل از اینکه بیام ایران تموم شد. دوما" که می خوام یه مدت استراحت کنم. چند ساله مثل اون حیوونه دراز گوش درس خوندم حالا می خوام شیش ماه به خودم استراحت بدم که بعد دوباره مثل اون حیوون دراز گوش بچسبم به کار. سوما" اصلا" به تو چه؟

-شیش ماه می خوای بشینی تو خونه بچه داری کنی؟

-ای بابا، نخیر. تصمیم دارم این نفس خاله که یکم جون گرفت چنتا مسافرت با تور برم.

-کجاها می خوای بری؟

-با اجازتون اول ایرانگردی.شیراز و اصفهان و اگه بشه کیش و قشم. بعدم جهان گردی. دوست دارم برم چین، بعدم ترکیه. سوال دیگه ای نیست؟

-دلت میاد منو سحابو تنها بذاری؟

-جمع کن خودتو، تا همین الان داشتی بیرونم می کردیا. حالام انقدر حرف نزن، پاشو بیا شام بخوریم که روده کوچیکه روده بزرگه رو خورد...

* * * 

اولین مسافرتی که باران رفت همراه یه تور به شیراز و اصفهان بود.دو هفته بعد از اونم با چند نفری که آشنا شده بود رفتن کیش. سامان چهار ماهه بود که بالاخره باران به آرزوش رسید و با یه تور ده روزه رفت چین. همون روزا بود که جواب آزمون دکتری اومد اما من انقدر درگیر بودم که اصلا" حواسم به تاریخ نبود... همه ی زندگیم شده بود سحاب . یه پسر سفید و درشت که من عاشقش بودم. چهرش کپی من بود. پوست سفید و چشمای درشت مشکی. وقتی بهم زل می زد دلم می خواست بخورمش. تازه حس مادرا رو درک می کردم. وقتی دل درد می گرفت و گریه می کرد می خواستم همه چیزمو بدم اما سحابم خوب شه. خوشحال بودم از اینکه سامان بچه مو نمی بینه. نهایت خودخواهی بود اما دلم نمی خواست سحاب به سامان عادت کنه. می خواستم اگر یه روزی بزرگ شد و خواست بین ما دو تا یک نفرو انتخاب کنه اون یه نفر من باشم...

دو روز به برگشتن باران مونده بود که خودش زنگ زد. همونجور که سحاب تو بغلم بود گوشیو برداشتم

-سلام

-علیک سلام خانوم دکتر. خوبی؟ نفس خاله خوبه؟ شیطونی که نمی کنه؟ من نیستم خوش می گذره؟

-یکی یکی بپرس تا جواب بدم... من خوبم، نفس توام خوبه، شیطونیم می کنه، بچم شیطونی نکنه چی کار کنه؟ درضمن مسلمه تو نیستی خوش می گذره. حالا چرا انقدر خوشحالی؟ چی شده؟

-خوشحال نباشم چی کار کنم؟

-به چه مناسبت خوشحالی؟

-اول قول یه شام توپو بهم بده تا بگم. باید ببریم نایب

-باشه بابا می ریم. حالا بگو بنده به چه مناسبت باید به شما شام بدم؟

-اول حرفام گفتم دیگه؛ خانوم دکتر شدی رفت

-این دکتر گفتن تو که چیز جدیدی نیست. تو پنج ماهه به من می گی خانوم دکتر!

-دیوونه الان جدی جدی داری خانوم دکتر می شی...

یه لحظه از هیجان زیاد پاهام بی حس شد. سریع نشستم روی مبل و سحاب و گذاشتم کنارم و با صدایی که به زور در میومد گفتم:

-راست می گی؟

-نه پس مرض دارم سر به سرت بذارم. پاشو برو سایتو نگاه کن.

نمی دونستم چی کار کنم. این نهایت آرزوم بود . نمی تونستم حرف بزنم. زبونم قفل شده بود. صدای بارانو می شنیدم اما نمی تونستم جواب بدم!

-محیا کوشی؟ منو ول کردی رفتی سایتو ببینی؟

چند لحظه ساکت شد و دوباره با لحنی که می شد توش ترسو نگرانیو احساس کرد گفت:

-محیا... خوبی؟ چرا جواب نمی دی؟

تمام قدرتمو جمع کردم تا بتونم جوابشو بدم

-خوبم

صدای نفس بلنده بارانو شنیدم و بعد صدای خودش که با حرص می گفت:

-تو که کشتی منو؟ کجا بودی؟

-همینجا

-پس چرا لال شدی؟ فکر کردم سکته کردی تموم شد رفت و من از یه شام توی نایب محروم شدم.

-بسه برو دیگه انقدر حرف نزن

-بله دیگه، خبرو شنیدی دیگه من برم. یه خبر دیگه ام بود که بهت نمی گم!

-درباره ی من؟

-نخیر، درباره ی خودم

-پس مهم نیست. کاری نداری؟

حالا مهم نیست دیگه؟ باشه بعدا" میای التماسم بکنی که بگم

-حالا تا بعدا"... برو به خوش گذرونیت برس. خداحافظ

-به سلامت خانوم دکتر

* * *

یک هفته بعد باران برگشت. برگشت اما عوض شده بود... احساسش عوض شده بود... رنگ نگاهش عوض شده بود... به قول خودش شده بود باران عاشق... عاشق یه پسر ایرانی به اسم حامد که با همون تور رفته بود چین. یه پسر بیست و هشت ساله که به گفته ی باران وضع مالی عالیی نداشت. البته وضعش بد نبود اما در برابر عمو میشه گفت هیچی نداره. مهندس پتروشیمی بود و توی شرکت نفت کار می کرد...

یک ماه از اومدن باران می گذشت که با اصرار من دعوتش کرد خونمون. خیلی دوست داشتم ببینم بارانی که همیشه عشق و عاشقیو مسخره می کرد عاشق کی شده!!!

-محیا این خوبه؟

برگشتمو نگاهمو دوختم به باران. من آماده بودم و داشتم سحابو شیر می دادم اما باران همچنان داشت لباس عوض می کرد. از یک ساعت پیش حداقل ده دست لباس عوض کرده بود. یکمی بهش خیره شدم. شاید نمی شد بهش گفت که دختر خوشگلیه اما بانمک و دوست داشتنی بود با هیکلی که از نظر خودش یکمی چاق بود ولی به نظر من همون تپلیش بود که فوق العاده بانمکش می کرد. یه پیرهن کرم تا زیر زانو پوشیده بود با بند پشت گردنی که روی سینش یه تیکه حریر طبقه طبقه داشت. با لبخند بهش گفتم:

-مگه می خوای بری جشن؟ یه مهمونیه سادست

با قیافه ی ناراحت محکم خودشو پرت کرد روی مبل

-آخه چی بپوشم؟ الان میاد

-اون لباسای قبلیت همه خوب بودن فقط این یکم مجلسیه. بعدم مگه بار اوله که می خوای ببینیش؟

-خوب تا حالا توی خونه با هم نبودیم. دلم می خواد لباسم شیک باشه. دیگه مغزم نمی کشه

سحابو که زیر سینم خوابش برده بود گذاشتم روی تختشو رفتم سر کمد لباسای باران. انقدر توی اون مدت لباس خریده بود که فکر کنم با چهارتا چمدون باید اونارو می برد انگلیس. یکمی لباساشو اینور اونور کردم و آخر یه دامن تنگ مشکی تا زیر زانو و یه بلوز زرشکی آستین حلقه ای با یقه ی سه سانت درآوردم. یه صندل بندیه مشکیم دادم دستش

-اینا خوبه؟

از دستم گرفت و تند تند تنش کرد و موهاشم با یه گیره پشت سرش جمع کرد

-موهاتو باز بذار، بیش تر دل می بری!

موهاشو باز کرد و یکم جلوی آیینه عقب جلو رفت. بعد یهو برگشت و محکم بغلم کرد.

-الهی قربونت برم خیلی خوبه... داشتم دق می کردم. حقا که خانوم دکتری

به شوخی یه ذره هولش دادم عقب

-برو عقب خفه شدم. این چه وضعه ابراز احساسات کردنه؟ در ضمن ربطی به دکتر بودن من نداره اول لباسهای قبلیتم همه خوب بودن فقط تو نمی تونستی تصمیم بگیری...

با صدای زنگ باران یک متر پرید هوا و جیغ کشید

-وای محیا اومد؛ بدو بیا

-هیس، چه خبرته سحاب بیدار می شه. آروم باش مگه خواستگار اومده واست انقدر هول کردی؟

ریحانه در آپارتمانو باز کرده بود. صداشو شنیدم که صدام می کرد

-محیا خانوم مهمونتون اومدن.

تا ما رسیدیم جلوی در حامد از آسانسور اومد بیرون. دهنم از دیدنش باز موند! باران حق داشت که عاشقش بشه. با اینکه من همیشه پسرای سبزه و مشکی با چهره ی شرقی رو می پسندیدم اما حامد به طرز فوق العاده ای جذاب بود. پوست سبزه ی روشن که یکمی به برنزه می زد با موهای قهوه ای خیلی روشن و چشمای عسلی. البته عیبش قد تقریبا" کوتاهش بود. نه خیلی کوتاه اما به خاطر هیکل درشت و ورزش کاریش یکمی به چشم میومد. با لبخند اومد جلو

-سلام عرض شد محیا خانوم

تمام تلاشمو کردم و نگاه خیرمو ازش گرفتم

-سلام آقا حامد، بفرمائید داخل

-ممنون

وقتی نگاهشو دوخت به باران عشقو تو چشماش می دیدم. خم شد و گونه ی بارانو بوسید و گفت:

-تو خوبی خانومی؟

باران برعکس ذوقی که قبل از اومدنش داشت با چهره ی فوق العاده آروم دستشو گرفت و گفت:

-مرسی تو خوبی؟ بیا تو...

بالاخره باران شیش ماه بعد از برگشتنش به انگلیس تصمیم گرفت با حامد ازدواج کنه. اون مدت حامد هرکاری می کرد باران راضی به ازدواج نمی شد. من واقعا" درکش نمی کردم که چرا شیش ماه خودشو حامدو زجر داد. خودش می گفت برای اطمینان از عشقش این فرصت لازم بود... برای امتحان خودشم همینطور... از وقتی باران تصمیمشو گرفت تا راضی شدن عمو یک ماه طول کشید. قرار خواستگاری نداشتن چون عمو به وسیله ی بابای سامان تمام تحقیقاتشونو انجام داده بودن. قرار بود بیان ایران و یه دفعه بله برون بگیرن. حدودا" یک ماه طول کشید تا همه ی کاراشونو کردن و اومدن ایران.

بله برون باران قرار بود خونه ی عمو اینا باشه. باران که خونه ی ما بود و سامانم طبق معمول خونه نبود اما قرار بود بیاد که با هم بریم. منو باران آماده منتظر سامان ایستاده بودیم.

-این شوهر تحفت چرا نمیاد پس؟

-اون کی به موقع اومده که این بار دومش باشه آخه، سحابو چی کار کردی؟

-عروسکاشو ریختم جلوش سرش گرم شه

-برو بیارش خودمون بریم. زنگ می زنیم سامان بیاد اونجا. تو که نمیشه دیر بری زشته.

-باشه

-من می رم ماشینو بیارم. یه زنگم به سامان بزن بگو، من حوصلشو ندارم.

ساعت پنج بود که رسیدیم. طبق معمول هنوز ننشسته بودیم که خانوم پرند پرید بهم و با یه لحن بد گفت:

-پس سامان کو؟

-گفت خودش میاد.

-مگه خونه نبود؟

بی حوصله گفتم:

-نخیر نبود.

-چرا حواست به شوهرت نیست؟ حتما" خوب بهش نمی رسی که سرشو اینور اونور گرم می کنه.

نمی دونم این خانواده چرا انقدر پررو بودن! مامانش علنا" داشت بهم می گفت که می دونه سامان سرشو با دخترای دیگه گرم می کنه! تازه عوض اینکه پسرشو مقصر بدونه منو مقصر می دونست. با حرص بهش نگاه کردم

-پسرتون از اولم سرش جای دیگه گرم بود ربطی به من نداشت.

-تو باید شوهرتو جذب خودت کنی. پسر من خیلیم سر به زیر بود. بعد از ازدواج با تو رفت طرف دخترای دیگه!

چقدر وقیح بود. اگه به خاطر باران نبود همون لحظه از اون خونه می رفتم. دیگه تحمل طعنه کنایه هاشو نداشتم به خاطر باران موندم اما مجبور نبودم که ساکت باشمو جوابشم ندم. تا جایی که می تونستم سعی کردم خودمو خونسرد نشون بدم. می دونستم که از خداش بود من عصبی بشم. هممونجور که سحابو بغل می کردم گفتم:

-پسر شما لیاقتش همون دخترایین که هرچند وقت یک بار سرشون با یکی گرمه...

نمی دونم از خونسردیم جا خورد یا از حرفم. هرچی بود ساکت شد. منم از فرصت استفاده کردمو رفتم پیش باران...

* * *

شب عروسی باران بعد از مدتها سامان اومد خونه اما من برعکس شبهای دیگه که بی تفاوت بودم، اون شب از اومدنش می ترسیدم. می ترسیدم چون باز تو خوردن مشروب زیاده روی کرده بود...

تا رسیدیم خونه سریع لباس هامو عوض کردم و سحابو که بدخواب شده بود خوابوندم و گذاشتم توی اتاقش. سامان هنوز از حموم نیومده بود که من کنار سحاب دراز کشیدمو در و بستم. تجربه بهم ثابت کرده بود که تو اون شرایط به هیچ وجه نباید جلوی سامان باشم. هنوز ده دقیقه نگذشته بود که صدای سامانو شنیدم.

-محیا، کجایی؟

از طرز صدا کردنش دلم لرزید اما جوابشو ندادم که فکر کنه خوابیدم. صدای درای اتاقارو می شنیدم که یکی یکی باز و بسته می شد. پشیمون شدم از اینکه در اتاق سحابو قفل نکرده بودم.چشمامو محکم بسته بودم. صدای در اتاقو شنیدم که با شتاب باز شد و پشت سرشم صدای خشمگین سامان

-محیا، پاشو ببینم.

بازم جوابشو ندادم که با لگدی که به پاهام خورد پریدم و مات و مبهوت به سامان خیره شدم! فکر نمی کردم این کارو بکنه. یک سال و نیم بود که از وحشی بازیاش خبری نبود. نمی دونم چرا انتظار داشتم آروم باشه. با صدای آروم گفتم:

-چته؟ نمی تونی یواش تر بیدارم کنی؟

-خر خودتی، پاشو بیا بیرون ببینم.

ناچارا" برای اینکه بیشتر سر و صدا نکنه که سحاب بیدار شه رفتم بیرونو در اتاق سحابو بستم.

-چی می خوای؟

همونجور که دستمو گرفته بود و منو دنبال خودش می کشید گفت:

-یاد نگرفتی شب باید پیش شوهرت بخوابی؟

دستمو محکم از دستش بیرون کشیدمو ایستادم

-نه اینکه شوهرم همش خونه س و شب پیش زن و بچه....

هنوز حرفم تموم نشده بود که با پشت دستی که سامان توی دهنم زد بهت زده ساکت شدم.

-خفه شو خیلی حرف می زنی. من اگه سالی یه بارم بیام خونه شب باید پیشم بخوابی

نتونستم خودمو کنترل کنم و با صدای بلند گفتم:

-چیه، اون کثافتایی که شباتو باهاشون می گذرونی ولت کردن؟

دستمو محکم کشید و بردتم توی اتاق بعدم محکم پرتم کرد روی تخت و افتاد روم. دست پا می زدم که از روم بلند شه. دیگه نمی خواستم تسلیمش شم.حس می کردم اگه به اونچه که می خواد برسه شخصیتم می ره زیر سوال. انقدر دست و پا زدم که کلافه شد. از روم بلند شد و انداختم روز زمین و تا می تونست به پهلوهام لگد زد. از درد اشکم در اومده بود. خیلی خودمو کنترل کردم صدام درنیاد که سحاب بیدار شه اما سامان انقدر به یه قسمت خاص لگد زد که نتونستم تحمل کنم.

-عوضی ولم کن... روانی

به کلمه ی روانی حساس بود. دیوونه ترش می کرد. اینو می دونستم اما نمی دونم چرا اون حرفو زدم. درواقع ناخوداگاه از دهنم پرید. پشیمون بودم اما دیگه نمی شد کاری کرد. لگداش بیشتر و محکم تر شد ولی ایندفعه به پاهام ضربه می زد و همراه هر ضربه ش با فریاد فحش می داد. بدتر از همه این بود که از فریاد های سامان سحاب بیدار شده بود و صدای جیغ و گریه هاش سامانو عصبی تر می کرد. هر کاری می کردم نمی تونستم از دست سامان خلاص شم و برم سحابو آروم کنم. یهو سامان منو ول کرد و رفت سمت اتاق سحاب. می ترسیدم بلایی سر بچم بیاره. با اینکه به سختی از جام تکون می خوردم، به زور خودمو دنبال سامان کشیدم. اما دیر رسیدم. صدای جیغای از ته دل سحابو می شنیدم اما قدرت اینکه سریع تر برمو نداشتم. وقتی رسیدم سامان داشت بهش سیلی می زد. شاید خیلی محکم نمی زد اما چنتا سیلی پشت سر هم برای یه بچه ی یک ساله خیلی سنگین بود. چراغ خواب کوچیک سحابو برداشتمو با تمام قدرتم ضربه ای به پشت سر سامان زدم که باعث شد بیهوش بیفته روی زمین. بعد از زدن سامان انگار تمام نیروم تحلیل رفت که باعث شد خودمم همونجا بیفتم.فقط تونستم سحابو که یک لحظه صدای جیغهاش قطع نمی شد بغل کنم. تکونش می دادم اما ساکت نمی شد. بچم ترسیده بود و بیشتر گریش از ترسش بود. سعی کردم بلند شم و براش آب بیارم اما تا گذاشتمش زمین جیغ هاش شدیدتر شد. دوباره بغلش کردمو با تمام قدرتم بلند شدم. هر دو سه قدمی که می رفتم مجبور می شدم بشینم و بعد از چند دقیقه با تکیه به دیوار دوباره بلند می شدم. شاید تا رسیدم به آشپزخانه حدود پنج دقیقه طول کشید. یه لیوان آب به سحاب دادمو همونجا نشستم تا آروم شه بعدم بلند شدمو یه سری از وسایل سحابو برداشتم بعدم در اتاقو قفل کردم که اگه سامان به هوش اومد دوباره نتونه اذیتمون کنه. می دونستم ضربم انقدر محکم نبوده که اتفاق خاصی براش افتاده باشه.با سخاب رفتم توی اتاق خودمونو درشو بستم. بعدم انقدر با سحاب بازی کردم تا خوابید و خودمم مثل جنازه کنارش افتادم...

نزدیک ظهر بود که بافریادهای سامان چشمامو باز کردم. اول نگاهم افتاد به سحاب. بچم صورتش کبود شده بود. اشک تو چشمام جمع شد. می دونستم اگه طلاق بگیرم فقط تا دو سالگی می تونم سحابو پیش خودم نگه دارم و این خیلی کم بود. به فریادهای سامان اهمیتی ندادم. می دونستم که نباید جلوی سامان آفتابی شم. اون چنتا تیکه لباسو وسیله ی سحابو با یه سری لباس برای خودم برداشتم و آماده شدم. ساکو گرفتم یه دستمو سحابو دست دیگم و رفتم توی ماشین. تصمیم نداشتم طلاق بگیرم فقط می خواستم تا چند روزی جلوی چشم سامان نباشم. نمی تونستم برم پیش باران، اون روز پاتختیش بود و من نمی خواستم وبال گردنش بشم. مجبور بودم برم خونه ی بابا. با اینکه می دونستم امکان داره فهمیدن بابا واسم دردسر بشه اما چاره ی دیگه ای نداشتم...

تا بعدالظهر توی خیابونا گشتم. غذای سحابم توی ماشین دادم. می خواست مریم از خونه بره بیرون بعد من برم اونجا. می دونستم حداکثر تا ساعت سه می ره برای پاتختیه باران. بارانم تماس گرفت اما جوابشو ندادم، فقط یه اس ام اس دادم که نمی تونم برم و ازش خواهش کردم دیگه باهام تماس نگیره. واقعا" دلم نمی خواست با اون وضعیت برم اونجا... 

جلوی در خونه ایستاده بودم. یه نگاه به خونه می کردمو یه نگاه به سحاب.مردد بودم. نمی دونستم رفتن پیش بابا درسته یا نه. آخرم با یه تصمیم ناگهانی دستمو گذاشتم روی زنگ. بعد از چند دقیقه در بدون هیچ حرفی باز شد. رفتم تو... حیاطی که همیشه قدم زدن توش باعث آرامشم می شد و برام دوست داشتنی بود حالا به نظرم خسته کننده میومد.بابا در ورودیو که باز کرد سحابو گذاشتم زمینو و رفتم توی بغلش.

-چی شده محیا؟

انگار منتظر همین حرف بودم که بغضم ترکید و اشکام سرازیر شد. با صدای گریه ی من متین اومد توی سالن. از روی شونه های بابا می دیدمش که با تعجب به من خیره شده. اشک چشمامو تار کرده بود. بستمشو با خیاله راحت گریه کردم. نمی دونم چند دقیقه گذشت. بابا چیزی نمی گفت و فقط موهامو نوازش می کرد. وقتی حس کردم یکم عقده ی دلم خالی شده از بغل بابا اومدم بیرون و آروم گفتم:

-معذرت می خوام

-چی شده محیا؟ تو که منو نصفه عمر کردی، سامان چیزیش شده؟

ناخوداگاه گفتم:

-کاش اون عوضی چیزیش می شد.

بابا دستمو گرفتو بردتم سمت مبلا

-بیا بشین و درست برام تعریف کن چی شده؟

-سحاب کو؟

-متین بردش توی اتاق، سامان اذیتت کرده؟

می دونستم که نمی تونم بازم ازش مخفی کنم اما قبل از اینکه حرفی بزنم متین با سحاب که گریه می کرد اومدن بیرونو متین با قیافه ی شرمنده ای گفت:

-می خواست بره روی صندلی که افتاد.

بابا سحابو بغل کرد بعد با تعجب سرشو چرخوند سمت من

-چه بلایی سر این بچه اومده؟ صورتش چرا کبوده؟ کتکش زدی؟

با ناراحتی سرمو انداختم پایین

-سامان زده.

بابا سحابو آرومش کرد و با متین فرستادشون توی اتاق بعدم نشست کنار من و با لحنی که چندان آرم نبود گفت:

-چی شده؟ می خوام کامل بگی

همه ی جریانو براش تعریف کردم. البته از خونه نیومدنای سامان چیزی نگفتم چون نمی خواستم بازخواستم کنه که چرا زودتر حرفی نزده بودم. بابا انقدر عصبانی بود که کارد می زدی خونش در نمیومد. درحالیکه دستهاشو مشت کرده بود و با حرص فشار می داد گفت:

-فکر کردم آدم شده، انگار این درست بشو نیست. باید بلافاصله بعد از به دنیا اومدن سحاب طلاق می گرفتی.

چیزی نگفتم. تو سکوت فقط نگاهم به بابا بود. بابا هم بعد از چند دقیقه سکوت ادامه داد:

-الانم دیر نشده، پاشو بریم پزشک قانونی. باید مدرک داشته باشیم که نشون بدیم تو این چند سال عوض نشده. ماهی رو هروقت از آب بگیری تازس. همین الانم می تونی طلاق بگیری.

خشکم زده بود. پیش بینیه همچین حرفاییو می کردم اما نه به این سرعت ... نه با این بی احساسی... بابا اصلا" هیچ حرفی از سحاب نزد. انگار نه انگار که سحابی وجود داره. با صدایی که به زور شنیده می شد گفتم:

-پس سحاب چی؟

-فعلا" که پیشته. بعد از دوسالگیشم خدا بزرگه.

چشمام پر از اشک شد."یعنی چی خدا بزرگه؟!"

-یعنی سحابمو بذارم زیر دست یه دیوونه ای مثل سامان بزرگ شه؟

-می دونی که اگه ام قرار باشه کسی بزرگش کنه اون مامان بزرگشه نه سامان. بعدم تو می تونی بری ببینیش.

ایستادم و با ناراحتی به بابا نگاه کردم.

-بابا چه راحت حرف می زنی؟ چه راحت از نبودن سحاب حرف می زنی... من بدون سحاب می میرم...

بابا همونجور خیره بهم مونده بود. یه نفس عمیق کشیدمو ادامه دادم:

-نمی ذارم بابا... نمی ذارمو به زور شوهرم دادی هیچی نگفتم. اما دیگه نمی ذارم به خاطر صلاحی که می بینی بزرگ ترین دلخوشیمو ازم بگیری. من به امید سحاب زنده ام. دیگه اون دختر بابایی نیستم که هرچی شما بگی بگم چشم. همون یه بار برام بس بود. بس بود بابا...

بدون اینکه بفهمم داشتم گریه می کردم. بابا بی هیچ حرفی سرشو انداخت پایین و رفت سمت اتاقش. گذاشتم فکر کنه. هرچند که تصمیم بابا هرچی که بود نظر من عوض نمی شد. به هیچ وجه حاضر نبودم سحابو از دست بدم. من حتی تحمل یه روز دوری از سحابو نداشتم...

* * *

سه روز خونه ی بابا بودم. همون سه روزو با بدبختی تحمل کردم. مریم یکسره طعنه و کنایه می زد. البته جلوی بابا یه جوری برخورد می کرد که انگار مادر واقعیه منه اما وقتی بابا نبود اعصاب منو به هم می ریخت. می گفت مامانت خوب تربیتت نکرده، شوهر داری بلد نیستی، معلوم نیست به سامان چی گفتی که کتکت زده و خیلی چیزهای شبیه اینا. هی دندون رو جیگر می ذاشتم و جوابشو نمی دادم. همیشه وقتی حرف می زد می رفت توی اتاقم تا یهو از دهن در نره و حرف بدی بهش نزنم. بالاخره روز سوم خانوم پرند زنگ زد اونجا. یک ساعت حرف زدن. نمی شنیدم چی می گفتن علاقه ایم نداشتم که گوش بدم. سرمو با دیدن تلوزیون گرم کردم. مریم تا گوشیو قطع کرد بلافاصله طعنه کنایه هاش شروع شد.

-زدی پسر مردمو داغون کردی. زدی تو سرش؟! تو شوهر داری بلد نیستی... آخه آدم دست رو شوهرش بلند می کنه؟! والا بخواد طلاقتم بده حق داره، فقط یادت باشه طلاقت داد برنگردی خونه ی باباتا، دختر شوهر ندادیم که دوباره برگرده و بشه وبال گردنمون...

همونجور پشت سرهم حرف می زد. اما من دیگه چیزی نمی شنیدم. خیلی خودمو کنترل کردم که گریه نکنم. تحمل اون حرف برام خیلی سخت بود. رفتم توی اتاق و سحابو برداشتم. همونجور که بغلم بود رفتم جلوی مریم که دیگه ساکت شده بود. محکم گفتم:

-مطمئن باش اگه من آواره ی خیابونم بشم دیگه نمیام با آدمی مثل تو زندگی کنم. تا الانم اگه موندم به اصرار بابا بود. این خونه و زندگی بمونه واسه ی خودت

بعدم رفتم بیرون و در و محکم کوبیدم به هم. انقدر عصبی بودم که نمی تونستم ماشینو روشن کنم. با بدبختی تا سر خیابون رفتم و یه گوشه پارک کردم. بغضی که تا اونجا تو گلوم مونده بودو آزاد کردم. حس می کردم کوچیک شدم... از مریم متنفر شده بودم... دیگه دلم نمی خواست هیچ وقت ببینمش. از گریه ی من سحابم به گریه افتاد. انقدر برای بیرون اومدن از اون خونه عجله داشتم که سحابو توی صندلیه مخصوصش نذاشته بودم. همونجوری روی پام بود که من تا سر خیابون اومدم. حالا دستاشو انداخته بود دور گردنمو هق هق گریه می کرد. دلم براش سوخت. غصه ی آینده سحاب از غصه ی زندگیه خودم بیشتر بود.

وقتی یکم آروم شدم و سحابو اروم کردم حرکت کردم سمت خونه. از اولم قصد داشتم بعد از یک هفته برگردم. حالا اون یک هفته شده بود سه روز. اهمیتی نداشت... مهم ندیدن سامان بعد از اون دعوا بود...

تا دو سال بعد از اون جریان زندگیمون همونجوری می گذشت. بدون هیچ اتفاقی... بدون هیچ تغییری... فقط سامان دیگه رو سحاب دست بلند نکرد. من به همونم راضی بودم. همینقدر که سحابم مشکلی نداشته باشه راضی بودم. اما اون شب نحس...

ساعت ده بود که سامان عصبی و گرفته اومد خونه. اصلا" منتظرش نبودم. یک ماهی می شد که خونه نیومده بود. انگار با کسی بحثش شده بود. مستم بود. می دونستم منتظر یه بهانه س که باهان دعوا کنه. خواستم اول سحابو بخوابونم که جلوی دستش نباشه اما تا پاشدم دیدم سحاب آویزونه پاهای سامان شده... سامان محلش نداد. سریع رفتم جلو

--سحاب، بیا بریم بخوابیم عزیزم

سحاب همونجور که با چشمای درشتش به سامان زل زده بود گفت:

-نه، می خوام با بابا بازی کنم

دستشو گرفته بودم که ببرمش

-بابا خسته س، بخوابیم فردا پاشو باهاش بازی کن باشه؟

با لجبازی دستشو از دستم کشید بیرون و دوباره رفت سمت سامان

-نمی خوام، الان می خوام بازی کنم

به زور رفت روی مبل نشست و خودشو انداخت توی بغل سامان. سامان که تو فکر بود با این حرکت سحاب یهو از فکر اومد بیرون، یکم تو سکوت سحابو نگاه کرد.

-بابا بریم ماشین بازی؟

سامان بدون اینکه جواب بده سحابو از بغلش پرت کرد زمین و بلند شد. با فریاد رو به من گفت:

-جمع کن این توله سگتو تا یه بلایی سرش نیاوردم

سحاب که حسابی ترسیده بود همونجا نشست و گریه کرد. هر کاری می کردم از جاش تکون نمی خوررد، ساکتم نمی شد. پشت سر هم تکرار می کرد

-من می خوام بازی کنم.

-باشه عزیزم، پاشو تو اتاق با هم بازی می کنیم.

در حالیکه هق هق می کرد گفت:

-نمی خوام... نمیام... چرا... بابای من... مثل بابای... بقیه... بچه های مهد... باهام بازی نمی کنه؟

سامان که از گریه های سحاب کلافه شده بود اومد جلو و یه سیلی محکم زد توی صورتش

-خفه شو انقدر زر زر نکن.

با سیلی سامان، سحاب شروع کرد به جیغ کشیدن. دیگه نتونستم تحمل کنم. بلند شدمو روبه روی سامان ایستادم

-مگه مرض داری که بچه و می زنی؟

-خفه شو وگرنه تورم می زنم.

-بسه هر چقدر تا الان خفه شدم...

هنوز حرفم تموم نشده بود که سامان با پشت دستش محکم زد توی دهنم. شوریه خونو توی دهنم حس کردم. اشکام بی اراده می ریخت روی گونه هام. رفتم سمت سحاب که ببرمش توی اتاق. بغلش کردم و زیر لب گفتم:

-تو دیوونه ای.

صدامو شنید. هنوز چند قدم بیش تر نرفته بودم که سحابو ازم گرفت و محکم پرتش کرد روی زمین. بعدم موهای منو کشید...

-دیوونه تویی و جد و آبادت. یه مدت کاریت نداشتم بلبل زبون شدی؟ باید اون زبونتو قیچی کنم بعدم بفرستمت لا دست ننه بابات که بهت شوهر داری یاد بدن.

عوض اینکه حواسم به خودم باشه به سحاب بود که یه گوشه نشسته بود و زبونش از ترس بند اومده بود. بچم حتی گریه ام نمی کرد. فقط با چشمای گرد شده از ترس زل زده بود به ما.سامان محکم هولم داد که باعث شد بخورم به گلدون شیشه ایه بلند گوشه اتاق... گلدون افتاد و با صدای بدی شکست اما من دستمو به دیوار گرفتم و تعادلمو حفظ کردم که نیفتم روی شیشه ها. ایندفعه سامان کمربندشو درآورد. بعد از چهار سال اولین باری بود که می خواست برای کتک زدن از کمربند استفاده کنه. کمربندو برد بالا و از سمت سگکش زد بهم. اولین ضربه ش خورد به بازوم. سحاب که تو عالم بچگیش می خواست از مامانش دفاع کنه اومد جلوی من ایستاد و پاهامو بغل کرد. سامان بدون توجه به سحاب دومین ضربه ی کمربندشو زد. یه قسمتی از کمربند خورد به کمر سحاب و از دردش شروع کرد به جیغ کشیدن. پرتش کردم کنار که حداقل ضربهی سامان به اون نخوره. سامان دوباره کمربندشو برد بالا که بزنه اما من نگاهم به سحاب بود که داشت میومد طرفم. با تمام دردی که از برخود کمربند با شونم حس کردم گفتم:

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

-سحاب، عزیزم برو توی اتاقت مامان، زود باش

همونجور که گریه می کرد اومد طرفم

-نمی رم، مامانی من می ترسم.

سحاب توی بغلم بود. تنها کاری که به ذهنم رسید این بود که حداقل پشتم نگهش دارم که ضربه بهش نخوره. با ضربه ی سامان یه درد وحشتناک توی بدنم پیچید. با صدای جیغ سحاب برگشتم طرفش. پای بچم رفته بود توی شیشه ها. سحابو بغل کردم و خواستم برگردم که با ضربه ای که تو سرم خورد یه لحظه گیج شدم. اما سحابو محکم نگه داشتم که نیفته توی شیشه ها. با گریه گفم:

-غلط کردم سامان... بسه... بچمو کشتی... تو رو خدا بسه... به خدا دیگه حرف نمیزنم، لال می شم

منو سحاب هر دو گریه می کردیم. اما سامان انگار هرچی می گذشت وحشی تر می شد. به خاطر سحابم حاضر بودم حتی به پای سامان بیفته که تمومش کنه. دوباه اومد سمتم. سحابو محکم تر تو بغلم نگه داشتم، اما زور سامان بیش تر بود. وقتی سحابو ازم گرفت شروع کردم به جیغ زدن.

-چی کارش داری؟ ولش کن... تو رو خدا ولش کن... اون بچس

-لال شو، صداتو نشنوم وگرنه می زنم ناقصش می کنم

محکم دستم گذاشتم رو دهنم که صدای گریه هام بلند نشه. چیزی نمی گفتم و فقط دنبال سامان می رفتم. مغزم خالی شده بود... نمی دونستم چی کار کنم... نمی فهمیدم داره چی میشه... سحابو از همون جلوی در پرتش کرد توی اتاق. انقدر محکم خورد زمین که حس کردم همه جای بدنش شکست. چشمم به سحاب بود. پاهاش خونی بود و مدام جیغ می کشید. اما طرفش نرفتم. هرچی ازش دورتر می بودم بهتر بود. حداقل اون عوضیم پیشش نمی رفت. سامان در اتاق سحابو قفل کرد و موهای منو گرفت و دنبال خودش کشید. بردتم توی اتاق و با لگد افتاد به جونم.انقدر کتک خورده بودم که دیگه هیچی حس نمی کردم. همه ی حواسم به سحاب بود که هنوزم صدای جیغاشو خیلی واضح می شنیدم. دلم ریش بود اما هیچ کاری نمی تونستم بکنم. اتاق ما و سحاب هر دو تراس داشت. دو تا تراس کوچیک که بغل هم بود اما بین نرده هاش یه مقداری فاصله بود که از هم جداشون می کرد.صدای سحابو از توی تراس می شنیدم. که یک سره می گفت مامان. از همون موقع دلشوره گرفتم. میله های تراس کوتاه بود. بچم می خواست از روی میله ها ی تراس بیاد اینور اما...

با تمام قدرتم بلند شدم و رفتم سمت در تراس. سامان اومد و از پشت به پاهام لگد زد اما ترس از افتادن سحاب باعث شده بود هیچی نفهمم. در تراسو باز کردم. سحاب داشت پاشو روی میله ها می ذاشت که بیاد بالا و بپره اینور.

-سحاب...

اما سحابم دیگه نبود... افتاد پایین... بچم از طبقه ی چهارم افتاد پایین... افتادنشو دیدم و هیچ کاری نتونستم براش بکنم... هیچ کاری نتونستم بکنم...

* * *

-محیا، محیا خانوم

از پشت پرده ی اشک نگاهمو دوختم به دکتر. یه لیوان آب گرفت جلوی دهنم

-بخور

بی اراده دهنمو باز کردم

-خوبه، حالا آروم باش. کافیه... یک ساعته داری گریه می کنی... دیگه کافیه... باشه؟

اما من دست خودم نبود. اشکام بند نمیومد.

-سحابم...

کمکم کرد روی کاناپه دراز کشیدم

-سحاب جاش خوبه، امنه... خیلی بهتر از جای منو تو

-اون فقط سه سالش بود

دکتر همونطور که آرامبخش تزریق می کرد گفت:

-آره، اما خدا دوستش داشته؛ خیلی زیاد... دوستش داشته که نذاشته بیش تر عذاب بکشه... حالا چشماتو ببند و به هیچی فکر نکن

* * *

با توقف ماشین چشمامو باز کردم. جلوی در خونه ی خاله بودیم. نگاهمو دوختم به علیرضا که داشت که ماشین پیاده می شد درو باز کنه. با صدایی که در اثر آرام بخش شل و بی حال شده بود صداش کردم:

-علیرضا

برگشت و نگاهم کرد، دوباره نشست روی صندلی و با مهربونی گفت:

-جانم؟!

-می خوام برم خونه ی خودمون

-اما بابات اینا همه اینجان

-خونه بابام نه؛ خونه ی خودمون... خونه ی منو سامان

تو سکوت یکمی نگاهم کرد و بعد گفت:

-چیزی لازم داری؟ باران همه ی وسایلتو جمع کرده.

یکمی تو صندلی جا به جا شدمو سعی کردم صاف بشینم

-چیزی نمی خوام، فقط می خوام برای آخرین بار برم اونجا

-محیا جان باز می خوای حالت بد شه؟

نگاه پر از التماسمو دوختم بهش

-حالم بد نمیشه، خواهش می کنم.

مردد بود. اینو از نگاهش می خوندم. دیگه چیزی نگفتم و همونجور زل زدم تو چشماش. علیرضا روشو برگردوند و با کلافگی گفت:

-اونجوری نگام نکن.

یه نفس عمیق کشید و ادامه داد:

-باشه... میریم

پیاده شد، با نگاهم دنبالش می کردم. رفت توی خونه... شاید رفت به بقیه خبر بده، شایدم می خواست با دکتر تماس بگیره... چشمامو بستم و سرمو تکیه دادم به پشتی صندلی. اهمیتی نداشت که می خواد چی کار کنه مهم این بود که منو می بره خونه م... نمی دونم چقدر گذشته بود که برگشت. با لحن شادی گفت:

-خوب، بریم دیگه. فقط قول بده دختر خوبی باشی!

تو سکوت نگاهش کردم... حتی حوصله نداشتم که جوابشو بدم. همونجور که سرم به سمت علیرضا بود چشمامو بستم...

-محیا جان بیدار شو

چشمامو که باز کردم نگاهم افتاد به چهره ی مهربون علیرضا. با لبخند نگاه کرد.

-حسابی خواب آلو شدیا... رسیدیم

سرمو برگردوندم. جلوی در ساختمون بودیم. ناخوداگاه اشک تو چشمام جمع شد...

" - مامان جون

-جانم

-برگردیم چرخمو بیاریم

-مگه نمی خوای بری تاب بازی؟

با چشماش و نگاهش سعی داشت راضیم کنه

-مامانی... خواش می کنم، تا اونجا با چرخم بریم

-قربون مامانی گفتنت بشم، باشه بیا بریم بیاریم

شروع کرد به بالا و پایین پریدنو با ذوق گفت

-آخ جون، بیا پایین بوست کنم...."

-محیا... محیا

انگار از خواب بیدار شده. یهو تکون خوردم و با ابهام به علیرضا نگاه کردم

-ها؟

-حالت خوبه؟ حواست کجا بود؟

صاف نشستم، سرمو تکون دادم که فکرا از سرم بره بیرون

-هیچ جا... با من میای؟

-آره عزیزم، پیاده شو

از استرس دست و پاهام می لرزید، به زور تا جلوی در ساختمون رفتم. یدفعه انگار بدنم بی حس شد. دیگه داشتم میفتادم که علیرضا از پشت بغلم کرد.

-محیا تو حالت خوب نیست، بیا بریم

با بغض گفتم:

-خوبم... به خدا خوبم، بیا بریم بالا

-آخه اگه حالت بد بشه من چه خاکی تو سرم بریزم

بعدم با عصبانیت گفت:

-من نمی دونم این چه تجویزاییه وحید می کنه.

با اشکی که توی چشمام حلقه زده بود خیره شدم بهش

-خواهش می کنم علیرضا، قول می دم هیچیم نشه

بازومو گرفت، با کلافگی درو باز کرد و با خشونتی که همراه محبت بود گفت:

-بیا بریم. فقط وای به حالت اگه اتفاقی واست بیفته.

با تکیه به علیرضا تا آسانسور رفتم... جلوی در خونه دوباره خاطرات داشت به مغزم هجوم میاورد. به شدت سرمو تکون دادم که اون افکار بره بیرون. نباید بدقول می شدم... توی خونه بازومو از دست علیرضا کشیدم بیرون و تلو تلو خوران رفتم سمت اتاق سحاب.

تختش گوشه ی اتاق بود با اون عروسک خرسیه بزرگش که علیرضا براش خریده بود و اون اواخر همیشه اونو بغل می کرد و می خوابید... کمدش کنج دیوار و کنار پنجره که توش فقط پر از ماشین بود و اون در لعنتی... در اون تراس لعنتی... سعی کردم نگاهمو ازش بگیرم. رفتم سمت در کمدش و باز کردم. یکی یکی لباساشو در میاوردم و می بوییدم. هنوزم لباساش بوی تنشو می داد. آخرین لباسش یه تیشرت و شلوارک آبی بود که روش عکس یه ماشین داشت...

" – من اینو نمی پوشم. اون لباس آبیه که خاله باران واسم خریده رو می خوام

-سحاب جان اون لباس کثیفه. بیا همینو بپوش

بدون بلوز نشسته بود یه گوشه و مثل خودم که هروقت ناراحت بودم پاهامو تو شکمم جمع می کردم اونم پاهاشو تو شکمش جمع کرده بود و سرشو گذاشته بود رو زانوهاش

-نمی خوام، من همونو می خوام

-مامانو اذیت نکن دیگه، یادت نیست دیروز روش بستنی ریختی؟ امشب می شورمش واست. حالا بیا عزیز دلم

-پس امروز نریم... نمیام

-می خوای مامان بشینه گریه کنه؟

مثل خودش سرمو گذاشتم رو زانوهامو ادای گریه کردنو درآوردم. چند دقیقه بعد دستهای کوچیک سحابو روی سرم حس کردم

-مامانی ببشید. گریه نکن قول می دم پسر خوبی باشم

سرمو بلند کردمو محکم کشیدمش توی بغلم. همون لباسی که من گفتم پوشیده بود... "

-محیا

با نگاهی گنگ به علیرضا خیره شدم. نشست روبه رومو دستاشو جلوی صورتم تکون داد.

-محیا، خوبی؟

اشکام بی اراده ریخت روی گونه هام. همونجور که سرمو می نداختم پایین با صدایی که خودمم به زور می شنیدم گفتم:

-خوبم

-یک ساعته نشستی اینجا، می ترسم حالت دوباره بد شه... پاشو بریم.

بدون هیچ حرفی بلند شدم. علیرضا همراهم بلند شد و بازومو گرفت. برگشتمو نگاهش کردم. نگاه علیرضا پر از نگرانی بود. دوباره رومو برگردوندمو نگاه آخرمو به خونه اندختم. خونه ای که جز وجود سحاب هیچ خاطره ی خوبی ازش نداشتم. دیگه نمی خواستم برگردم به اون خونه. آروم شده بودم... وجود سحابو حس کرده بودم... حس می کردم سبک شدم. به سبکیه یه پر...

* * *

-محیا جان خاله، میای با مهسا سیب زمینی هارو پوست کنی؟

جواب خاله رو با یه لبخن دادمو از روی پله ها بلند شدم. هنوزم خونه ی خاله بودم. شده بود مثل خونه ی خودم.رفتم طرف تخت گوشه ی دیوار که سیب زمینی ها روش بود. خال برای اینکه من از اون سکوت خسته کننده خلاص شم نذر کرده بود سحری بده. نذری که الان وقتش بود. شب شهادت اما علی... نشستم کنار مهسا، دختر همسایه ی خاله اینا، دختری بدی نبود فقط یه مشکل داشت، خیلی برای علیرضا ناز می کرد و این کارش منو حرص می داد. با لبخند نگاهم کرد

-خوبین محیا خانوم؟

-ممنون

-خیلی این مدت سخت گذشت بهتون نه؟ داغ فرزند خیلی سخته

اشک تو چشمام جمع شد. حالا که من سعی می کردم بهش فکر نکنم یکی دیگه باید یادم می نداخت. جوابی بهش ندادمو سرمو انداختم پایین. انگار خودش فهمید که حرف خوبی نزده

-معذرت می خوام، من قصد نداشتم ناراحتتون کنم

-مهم نیست...

-خسته نباشید

با صدای علیرضا هر دو سرمونو بلند کردیم. مهسا سریع چادرشو انداخت رو سرش. کارش باعث شد منم ناخوداگاه دستم بره سمت شالم.مهسا با یه لبخند محجوب گفت:

-سلام. ما که کاری نکردیم. شما خسته نباشید با زبون روزه همش اینور اونورید.

-من وظیفه مو انجام می دم. سلامتیه محیا خیلی بیش تر از این کارا واسه من ارزش داره

روشو کرد به منو با نگاه مهربون بهم چشم دوخت

-تو خوبی؟

-زنده ام

نگاهش رنگ نگرانی گرفت.

-ایشالا صد سال زنده باشی. باز چرا انقدر نا امیدی؟ سعی کن خودتو اذیت نکنی. حالت بد نشد دیگه؟ قرصاتو خوردی؟

علیرضا وجود مهسا رو فراموش کرده بود و رو به من تند تند سوال می پرسید. لبمو گاز گرفتمو با چشمام به مهسا اشاره کردم که گرفته و ناراحت زل زده بود به علیرضا. با اشاره ی من علیرضا ایستاد. سرشو انداخت پایین و رو به مهسا گفت:

-ببخشید مهسا خانوم پشتم به شما بود

دوباره روشو کرد به منو با لحنی پر از مهربونی و عشق گفت:

-قرصاتو خوردی؟

-امروز روزه ام

-خوب چرا روزه گرفتی؟ تو باید قرص بخوری

-چیزیم نمی شه

-اصلا" تو که صبح خوب بودی؛ چرا الان داری گریه می کنی پس؟

با تعجب دست کشیدم به صورتم، خیس بود."کی گریه کرده بودم؟!"

-نمی دونم

-کسی حرفی زده؟

-نه!

مهسا پرید وسط حرفامونو با شرمندگی گفت:

-معذرت می خوام. فکر کنم حرف من باعث شد اینجوری بشن

علیرضا با خشم بهش نگاه کرد. اما حرفی بهش نزد و دوباره رو به من گفت:

-سعی کن فکرتو آزاد کنی. انقدر به اون موضوع فکر نکن. باشه؟

-سعی می کنم

علیرضا با یه لبخند و بدون هیچ حرف دیگه ای از ما جدا شد.

-آقا علیرضا خیلی پسر فوق العاده این نه؟

سرمو آوردم بالا و به مهسا نگاه کردم

-آره، خیلی

-خیلیم دلسوزو مهربونن. برای شما خیلی دلشون می سوزه

با تعجب نگاهش کردم. سرش پایین بود. نمی دونم حرفاش عمدی بود یا نه. هرچی بود دیگه جوابشو ندادم. داشت عصبیم می کرد. همه ی منظورش این بود که داره به تو ترحم می کنه. چیزی که من ازش متنفر بودم. مطمئن بودم علیرضا ترحم نمی کنه اما اینکه حتی یه نفر این فکر و بکنه اذیتم می کرد، دیگه دوست نداشتم بشینم پیش مهسا. چشمو اینور اونور گردوندم ببینم کار دیگه ای هست پاشم که خداروشکر خاله اومد صدامون کرد

-بچه ها پاشید بیاید الان افطاره دیگه بقیه کارا باشه واسه بعدا". فقط محیا جان سیب زمینی هایی که پوست کردینو بیار بذارم تو آب خراب نشه.

خوشحال از رو تخت پاشدمو بلند گفتم:

-چشم خاله

علیرضا با تعجب نگاهم می کرد. حتما" فکر می کرد این دختره خله تا دو دقیقه پیش داشت گریه می کرد الان انقدر شادِ...

با شنیدن صدای باران خوشحالیم دو برابر شد. دوباره پله هارو برگشتم پایینو محکم بارانو بغل کردم

-اوه، چه خبرته؟ ما هفته پیش همدیگه رو دیدیما. برو اونور لهم کردی

یکم رفتم عقب و با دقت نگاهش کردم. هنوزم شوخ بود و دوست داشتنی. با نگرانی نگاهم می کردم

-گریه کردی؟

دوباره دست کشیدم به صورتم. خشک بود...

-چشمات قرمزه

دستشو کشیدم

-بیا بریم افطاری، الان اذان می گن

-روزه گرفتی؟

-آره

-داروهات چی؟

با حرص ایستادم. بارانم ایستاد.

-بیست سوالیه؟ چرا امروز همتون گیر دادین به من؟ حتما" انقدر حالم خوب هست که یه روز بدون قرصام بتونم سر کنم.

صدام کم کم بلند می شد

-از ترحمم بیزارم...نمی خوام تو و علیرضا انقدر واسم دلسوزی کنید فهمیدی؟

باران با چشمای گرد شده از تعجب نگاهم می کرد. خیلی وقت بود صدام انقدر بلند نشده بود... خودمم از حرفام تعجب کردم. حرفای مهسا ناخوداگاه روم تاثیر گذاشته بود. یه دور برگشتم ببینم کسی صدامو شنیده یا نه. کسی تو حیاط نبود جز علیرضا و حامد که جلوی در ایستاده بودنو و اوناهم با تعجب نگاهم می کردن. باران که هنوز از بهت درنیومده بود اما علیرضا اومد جلوم و با صورتی سرخ شده از عصبانیت گفت:

-کی گفته ما دلمون برات می سوزه؟ ها؟

سرمو انداختم پایینو چیزی نگفتم. اصلا" نمی دونم چرا اون حرفو زدم، منکه می دونستم از ترحم نیست! علیرضا دستشو گذاشت زیر چونم، سرمو آورد بالا و با صدای بلند گفت:

-با توام، کی گفته؟

روم نمی شد به صورت علیرضا نگاه کنم. به خاطر تلاشای اون بود که من تونسته بودم دوباره سرپا بشم. نگاهمو دوخته بودم به زمین و چیزی نمی گفتم. یه قطره اشک مزاحم از چشمام چکید روی دستش. علیرضا با لحنی که آروم تر شده بود گفت:

-محیا منو نگاه کن.

نگاهمو از زمین گرفتمو دوختم به چشماهای علیرضا. دستشو از زیر چونم برداشت

-چرا گریه می کنی عزیزم؟

چشمم افتاد به پنجره، مهسا پرده رو زده بود کنار و داشت مارو نگاه می کرد.ناخوداگاه یه قدم رفتم عقب. رو به علیرضا با شرمندگی گفتم:

-معذرت می خوام

بعدم با قدمهای بلند رفتم سمت خونه. از همه چی ناراحت بودم. از رفتارم با باران... با علیرضا... حتی از احساسم... احساسی که نسبت به علیرضا پیدا کرده بودم... احساسی که نباید می ذاشتم به وجود بیاد...

" مامان جون

چشمامو باز کردم. تو یه باغ پر گل بودم. یه باغ رویایی... سحاب با یه لباس سفید داشت بازی می کرد.

مواظب باش نیفتی.

نه مامانی. چرا انقدر ناراحتی؟ من جام خیلی خوبه. پیش مامان بزرگم

سحاب همونجور که حرف می زد ازم دورتر و دورتر شد.

سحاب بی پیش مامان.

من باید برم مامانی، مامان بزرگ گفته بهت بگم باید به فکر زندگی خودت باشی.کسی که کنارته خیلی دوستت داره.

سحاب... سحاب... "

-محیا، محیا جان پاشو

چشمامو باز کردم. دستم توی دست علیرضا بود. گیج نگاهش کردو بدون اینکه نگاهی به اطراف بندازم رفتم توی بغل علیرضا. دستش کم کم اومد بالا و پشتمو نوازش کرد.

-خواب می دیدی؟

-آره، خواب سحاب... جاش خیلی خوب بود.

-حالا که جاش خوب بوده باید آروم باشی.

صدای دکتر بود. چشمامو باز کردمو با تعجب از رو شونه ی علیرضا به دکتر نگاه کردم. اون کی اومده بود! کم کم از توی بغل علیرضا اومدم بیرون و به بقیه نگاه کردم. علاوه بر دکتر و علیرضا، خاله و مهسا هم بودن. خوبه که حاج آقا نبود وگرنه دیگه از خجالت نمی تونستم تو چشماش نگاه کنم.

دوباره نگاه متعجبمو دوختم به دکتر که با مهربونی نگاهم می کرد. انگار علیرضا سوال توی چشمامو خوند که گفت:

-وحید اومده بود مسجد کمکمون، برای دادن سحریا

خاله- پاشو مادر، پاشو بیا با ما سحری بخور که چیزی تا اذان نمونده

مهسا هم با حرص در ادامه ی حرف خاله گفت:

-آقا علیرضا پاشین الان اذان می گن شما هنوز هیچی نخوردین

آروم دست علیرضا رو ول کردم

-برو

علیرضا که پاشد، دکتر نشست لبه ی تخت

-حالت چطوره؟

سرمو انداختم پایینو در حالیکه پاهامو جمع می کردم گفتم:

-ظاهرا" که خوبم.

-باطنا" چی؟

جوابشو ندادم. خودم هنوز از باطن خودم مطمئن نبودم. دستمو که روی پام بود برداشتو گذاشت روی پاش، دست خودشم گذاشت روش

-نمی خوای جواب بدی؟

-درگیرم

-با چی؟

-با احساسم

-عاشق شدی؟

بهت زده سرمو بلند کرد. دکتر با لبخند نگاهم می کرد.

-من یه روان پزشکم. خیلی راحت می تونم احساس مریضمو بفهمم...

در باز شد و علیرضا اومد تو. اول با تعجب به دست منو دکتر نگاه کرد اما کم کم نگاهش رنگ خشم گرفت و با عصبانیتی که سعی می کرد نشونش نده گفت:

-وحید پاشو بیا غذا بخور؛ چیزی تا اذان نمونده.

همونجور نشسته بودمو به علیرضا نگاه می کردم. اونم ایستاده بود جلوی در و انگار قصد رفتن نداشت. دکتر دستمو ول کرد، در حالیکه بلند می شد خیلی آروم جوری که فقط من بشنوم گفت:

-علیرضا پسر خوبیه...

* * *

-عافیت باشه

برگشتم سمت در، خاله ایستاده بود. چقدر دوستش داشتم. چند ماه بود که اونجا زندگی می کردم. خاله و حاج آقا مثل پدر و مادر واقعیم باهام رفتار می کردن. با لبخند گفتم:

-سلامت باشین. چشمتون روشن بالاخره عادل اومد.

-چشمو دلت روشن مادر. زود لباساتو بپوش بیا بیرون که هم عادل می خواد ببینتت هم بابات.

اخمام رفت تو هم

-بابا اومده چی کار؟

خاله با یه اخم مهربون گفت:

-اومدی بیرون اینجوری اخم نکنیا، دلش می شکنه. باهاش خوب برخورد کن. بیا خودش بهت می گه چی کار داره.

چیزی نگفتم و شروع به پوشیدن لباسام کردم. دوباره سرمو آوردم بالا، خاله هنوز جلوی در ایستاده بود. از طرز نگاه کردنش خندم گرفت

-شما که هنوز اینجایی؟ چشم باهاش خوب برخورد می کنم

-آفرین عزیزم، مبادا ناراحتش کنیا. منتظرم

رفت بیرونو در و بست. موهامو همونطور خیس با یه گیره جمع کردم و شالمو انداختم رو سرم. از وقتی خونه ی خاله زندگی می کردم همیشه شال یا روسری سرم بود. چیزیکه همیشه دوستش داشتم...

برای دیدن عادل هیجان داشتم. خیلی سال بود ندیده بودمش، بعد از سربازیش که پزشکی دانشگاه اصفهان قبول شد. هفت سالی می شد.

-سلام

همه سرشونو بلند کردن. نگاهم اول افتاد به چهره ی نگران علیرضا. صورتمو چرخوندم سمت بابا، برعکس علیرضا بابا چهره اش شاد بود.

-به به، چه عجب محیا خانوم ما دیدیم شما رو

برگشتم، عادل با چهرا ای خندان پشت سرم ایستاده بود. بهش لبخند زدم

-سلام

-علیک سلام دختر خاله، خوبی؟ برو بشین چرا جلو در وایستادی؟

رفتم رو یه مبل دو نفره نشستم. عادلم کنارم نشست. همه ساکت بودن. با تعجب نگاهمو از چهره ی یکی به دیگری می دوختم. خاله به نظر خوشحال میومد اما حاج آقا مثل همیشه آروم بود. رومو به سمت علیرضا کردمو گفتم:

-چیزی شده؟

یکمی خیره نگاهم کرد و بعد سرشو به علامت " نه " تکون داد. دوباره رومو کردم به بابا

-چی شده بعد از یک هفته یه سر به دخترتون زدین؟

-محیا!

خاله بود که با سرزنش نگاهم می کرد و با نگاهش می گفت مگه تو قول ندادی ناراحتش نکنی. حق داشت. لحنم تلخ بود. ساکت سرمو انداختم پایین

بابا- امروز وکیلت اومده بود پیشم. کارات تموم شد.

اومد جلو و برگه ی طلاقو گذاشت رو پاهام. جرات نداشتم بهش دست بزنم. همونجور خیره نگاهش می کردم. حس می کردم اون قسمت از پام که برگه روشه داره آتیش می گیره. باید خوشحال می بودم اما نبودم. وقتی به این فکر می کردم که به چه قیمتی این برگه رو به دست آوردم دلم می خواست گریه کنم. من به قیمت مرگ بچم آزاد شده بودم...آزادی که اگه دو یا سه سال پیش بود مسلما" براش جشن می گرفتم اما حالا، بدون سحاب... اشک تو چشمام جمع شد و دستام شروع به لرزیدن کرد. تلاش کردم حرف بزنم اما نتونستم. اولین کسی که متوجه حالم شد علیرضا بود. با یه جهش بلند زانو زد جلوی پاهام.

-محیا، حالت خوبه؟

چشمای پر از اشکمو از برگه ی طلاق گرفتمو دوختم به علیرضا. از پشت پرده ی اشک تار می دیدمش. محکم دسته ی مبلو گرفتم که لرزش دستام اروم شه اما نشد. علیرضا بلند رو به عادل گفت:

-یه لیوان آّب بیار بدو، قرصاشم تو کیفشه

دستامو دراز کردم سمت علیرضا، محکم گرفتشون... دستای سردم تو دستای گرم علیرضا داشت گرم می شد. نگاهمو ازش نمی گرفتم، می ترسیدم دوباره چشمم بخوره به اون برگه ی لعنتی. قرصی که جلوم گرفته شد باعث شد سرمو برگردونمو به عادل که بالای سرم ایستاده بود نگاه کنم. بهم لبخند زد و با مهربونی گفت:

-بخور

دهنمو باز کردم. قرصو گذاشت توی دهنم و لیوانو گرفت جلوم. آبو لاجرعه سر کشیدم. عادل با فشار به شونه هام وادارم کرد که سرمو به مبل تکیه بدم.

عادل- چشماتو ببند. به هیچیم فکر نکن.

نمی دونم چقدر گذشت. نیم ساعت... یک ساعت... تمام مدت چشمام بسته بود و دستام تو دستای علیرضا. بیدار بودم اما انگار هیچی نمی شنیدم. انگار خوابم... وقتی حس کردم آرومم چشمامو باز کردم. علیرضا کنارم نشسته بود. اونم سرشو گذاشته بود رو مبل و چشماش بسته بود. انگار سنگینیه نگاهمو حس کرد که چشماشو باز کرد و گفت:

-بهتر شدی؟

با حرف علیرضا بقیه به سمت ما برگشتن. خجالت زده دستامو از تو دستای علیرضا بیرون کشیدمو صاف نشستم. خاله اومد کنارمو با نگرانی گفت:

-الهی خاله فدات شه, حالت چطوره عزیزم؟

-ممنون خاله، خوبم. ببخشید نگرانتون کردم.

صدای حاج آقا اومد. با همون لحن آروم همیشگیش در حالیکه بلند می شد گفت:

-این چه حرفیه دختر جون؟ احتیاجی به معذرت خواهی نیست... من دیگه برم نمازمو بخونم که اذانو گفتن.

بابا هم پشت سر حاج آقا بلند شد

-با اجازتون منم برم دیگه

خاله-کجا به این زودی امیر آقا؟ الان دیگه وقت شامه. زشته شام نخورده برید

بابا-آخه مریم خونه تنهاست، گفتم واسه شام میرم خونه

با ناراحتیو حرص نگاهمو دوختم به بابا، ایستادمو با صدای بلند گفتم:

-یعنی دخترت انقدر ارزش نداره که یه شب مریمو جونتو به خاطرش تنها بذاری؟ ها؟ من حالم خوب نیست بعد مریم مهمتره که تنها نباشه؟

دست علیرضا که پشت سرم ایستاده بود به بازوم فشار آورد و آروم دم گوشم گفت:

-آروم تر محیا جان

با حرص بازومو از دست علیرضا کشیدم بیرون و بلند تر گفتم:

-نمی تونم آروم باشم، اصلا" چرا باید آروم باشم؟

اشاره کردم سمت بابا و با پوزخند ادامه دادم:

-این مثلا" بابای منه اما من اصلا" واسش وجود ندارم. رفته بعد از یک هفته با برگه ی طلاقم اومده. یعنی همه ی وظیفه ی پدریش این بود که طلاق منو از سامان بگیره؟! دیگه تموم شد؟! منو ول کرده اینجا و نمی گه اصلا" دختری دارم. حتی یه بار نگفته بیا بریم خونه... بس نیست این مدت مزاحم خاله بودم؟

خاله- محیا جان این چه حرفیه؟ تو برام مثل عاطفه می مونی، من از خدامه که اینجا باشی.

-اگه عاطفه ام جای من بود شما یه روزی خسته می شدین. بابا نمی خواد من برم خونه برای اینکه مریم جونش نمی ذاره... منو داد به سامان برای اینکه مریم جونش می خواست. همه ی زندگیش شده مریم...

عصبی بودم. لحنم تلخ بود. فشاری که زندگی با سامان و مرگ سحاب بهم وارد کرده بود باعث شده بود کنترل خودمو خیلی سریع از دست بدم. رفتم درو باز کردمو و گفتم:

-بیا برو پیش مریم جونت... برو... دیگه ام اینجا نیا. فکر کن دختری به اسم محیا نداری

حاج آقا- محیا خانوم!

با لحن محکم و ناراحت حاج آقا ساکت شدم. این یعنی خیلی زیاده روی کرده بودم. با ناراحتی به حاج آقا نگاه کردم. اخماش تو هم بود. بغضم ترکید و دوییدم سمت اتاق، پشت سرمم عادل با یه سرنگ اومد تو

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

-بشین

از پشت پرده ی اشک نگاهش کردم. عصبانی نبود اما مهربونم نبود. بی هیچ حرفی نشستمو آستینمو زدم بالا. بازم دستام می لرزید. لرزشی که خودم تازه متوجهش شدم. حتما" عادل خیلی حواسش بهم بود... صدای حاج آقا و بابا رو می شنیدم.

-امیر آقا بمونید؛ الان وقت رفتن نیست.

-نه حاج آقا. اون دختره ی بی چشمو رو هرچی دوست داشت گفت

-اگه شما الان برید به محیا ثابت می کنید همه ی حرفاش درسته. اون الان بیش تر از همیشه به شما احتیاج داره.

-اینجا دیگه جای من نیست. مرسی از پذیراییتون. خداحافظ

با شنیدن صدای در که بسته شد، شکستم. رفتن بابا داغونم کرد. چشمامو بستم و یه قطره اشک از لابه لای پلکای بستم ریخت رو گونم. من عاشق بابام بودم... بابا برام یه بُت بود. بُتی که حتی به خاطر اجبار توی ازدواج با سامانم نشکست... اما حالا با ترجیح دادن مریم به من، به یه دونه دخترش شکست... شکستمش... باید فراموش می کردم... باید به تنهایی عادت می کردم...

* * *

-علیرضا حواست کجاست؟

با صدای باران علاوه بر علیرضا، من و حمیده ام برگشتیم سمتش

حمیده- چرا داد می زنی؟

باران- آخه هرچی صداش می کنم جواب نمی ده

علیرضا- تو فکر بودم. حالا چی کار داری؟

باران- عاشقی؟ اون لیوانارو از توی سبدی که جلوی پاته بده

علیرضا همونجور که خم شده بود لیوانارو بده گفت:

- مگه هرکی می ره تو فکر عاشقه؟

قبل از اینکه فرصت بدم باران جوابی بده پرسیدم:

-کی می رسیم؟

حامد از توی آیینه به من که پشت سرش نشسته بودم نگاهی انداخت و گفت:

-خسته شدی؟

-نه، این جاده انقدر سرسبز و قشنگه که آدم خسته نمیشه. فقط می خوام بدونم کی می رسیم؟

حامد- یک ساعت دیگه تو ویلاییم

سرمو گذاشتم رو شونه ی بارانو ترجیح دادم اون یک ساعت باقیمونده رو بخوابم...

باران- محیا، پاشو رسیدیم

علیرضا برکشت عقب و با لبخند نگاهم کرد

-خوب خوابیدی؟

-آره، عالی بود

درو باز کردمو پیاده شدم. اول یه نفس عمیق کشیدم، چه هوایی... خواستم ساکمو بردارم که علیرضا اجازه نداد

-برو تو خودم میارم.

یه نگاه مهربون بهش کردمو برگشتم سمت ساختمون. یادش بخیر، بار آخر که اومده بودیم اینجا یک سال قبل از فوت مامان بود. اون موقع حاج آقا تازه اینجارو ساخته بود. قبلش یه خونه ی معمولی بود با سه چهار تا اتاق و یه باغ بزرگ. رفتم داخل. همه چیزه ویلا همون بود. مبلمان ساده ولی دوست داشتنی که بعد از سیزده سال هنوز عوضش نکرده بودن. صندلی ننویی کنار شومینه.میز نهار خوری 8 نفره توی آشپزخانه. هیچ چی عوض نشده بود...

-اینجا چقدر باحاله

برگشتمو به حمید نگاه کردم. به روش لبخند زدم

-داداشو زنداداشت کجان؟

-ندید بدیدا نرسیده رفتن سمت دریا، میای ما هم بریم؟

-پس ما هم ندید بدیدیم

خندید

-نه دیگه ما اول اومدیم خونه بعد می خوایم بریم سمت دریا. بریم؟

-بذار به علیرضا بگم...

* * *

-محیا بیا پیش ما

نشسته بودمو با حرص به حمیده و علیرضا نگاه می کردم. نمی دونم علیرضا چی می گفت که حمیده غش کرده بود از خنده

-نه، می خوام برم دم ساحل یکم قدم بزنم

باران-باشه، دیر نیایا الان هوا تاریک می شه...

با پا محکم کوبیدم به سنگ جلوم

-اَه

نمی دونم چم شده بود. از خنده های حمیده و علیرضا حرصم گرفته بود. از رفتارم متعجب بودم. یه زن بیست و هشت ساله عاشق شده بود و مثل دخترای نوجوون از توجه عشقش به کسه دیگه حرص می خورد. شنلمو محکم پیچیدم دور خودم و در امتداد ساحل پیش رفتم. حواسم به هیچی نبود، همونجور می رفتم و فکر می کردم...

-هی خانوم خوشگله

سرمو بلند کردمو نگاهمو دوختم به دو تا پسری که روبه روم بودن. با تعجب به اطراف نگاه کردم." کجا بودم؟! " اصلا" نفهمیدم کی هوا تاریک شد. کنار دریا بودم اما اثری از ویلای خودمون نبود.

-مهیار، خانوم خوشگله تو هپروته انگار

دوباره نگاهم کشیده شد سمت پسرا. دو تا پسر جوون که حدود بیست و دو، سه ساله به نظر میومدن. به ریخت و قیافشون نمی خورد صاحب یکی از ویلاهای اطراف باشن؛ ظاهرشون ساده و معمولی بود و البته یکم کثیف.

-شناسنامه بدیم خدمتتون؟

تازه متوجه شدم چند دقیقه ای هست که زل زدم بهشون. جوابشونو ندادم و برگشت. باید برمی گشتم سمت ویلا. تا الان حتما" همه نگران شده بودن. هنوز چند قدم بیش تر نرفته بودم که یکی از پسرا پرید جلوم

-کجا خانوم؟ حالا هستیم در خدمتتون

-برو کنار

-وای مهیار دیدی خانوم خوشگله بالاخره حرف زد؟ صداشم مثل قیافش ملوسه

داشت کم کم میومد جلو. هرچی اطرافو نگاه کردم هیچ کس نبود. دست پسر که به صورتم خورد لرزیدم و یک قدم رفتم عقب، اما خودمو نباختم و با صدای بلند گفتم:

-گمشو کنار کثافت

-اوه اوه، فحشم بلدی؟ به قیافه ی پاستوریزت نمیاد.

اون یکی پسره ام داشت میومد جلو. محکم زدمشون کنار و شروع کردم به دویدن. با تمام سرعتم می دویدم و هر چند ثانیه یه بار برمی گشتمو پشت سرمو نگاه می کردم. داشتن کم کم بهم می رسیدن. پاهام دیگه قدرت نداشت. دست یکیشون از پشت شنلمو کشید که باعث شد تعادلم به هم بخوره و بیفتم زمین. برگشتمو وحشت زده نگاهشون کردم. همونجور که نشسته بودم عقب عقب می رفتم. دستم خورد به یه تیکه سنگ. گرفتمش تو دستم و منتظر موندم. یکیشون نشست جلوم. کم کم داشت خم می شد روم که محکم با سنگ زدم توی سرش و بلند شدم. اون یکی دوستش که مهیار صداش می کرد اومد جلو اما قبل از اینکه بهم برسه دوباره شروع به دویدن کردم. برگشتمو عقب و نگاه کردم. مهیار نشسته بود کنار دوستش، انگار وضعیتش خیلی خوب نبود... وقتی ویلارو از دور دیدیم ایستادمو یه نفس عمیق کشیدم. بعد آهسته آهسته به سمت ویلا رفتم. هنوز نرسیده بودم که دیدم علیرضا داره با عصبانیا میاد سمتم. از عصبانیتش ترسیدم و همونجا ایستادم. جلوم که رسید یکم خیره نگاهم کرد و بعد یه سیلی زد توی صورتم

-کدوم گوری بودی؟

با بهت بهش نگاه می کردم. هنوز از شک اتفاق اول خارج نشده بودم که سیلی علیرضا شک دومو بهم وارد کردم. با فریاد ادامه داد:

-با توام. نمی گی نگرانت می شیم؟ همینجوری سرتو انداختی پایین کجا رفتی؟

با چشمهای پر از اشک بهش خیره شدم، بعدم بدون اینکه چیزی بگم دوییدم سمت اتاقم و در و قفل کردم.

-محیا جان، باز کن درو

-باران برو، می خوام تنها باشم.

-خواهش می کنم، باز کن ببینمت

با سستی بلند شدم، درو باز کردم و دوباره نشستم روی تخت

-حالت خوبه؟

سرمو انداختم پایینو با شرمندگی گفتم:

-معذرت می خوام که نگرانتون کردم.

-مهم نیست. علیرضا چیزی بهت گفت؟ اگه گفته از دستش دلگیر نشو. از یک ساعت بعدِ رفتنت داشت دنبالت می گشت. خیلی نگرانت بود. کجا بودی؟

همه ی جریانو واسش تعریف کردم. با مهربونی بغلم کرد

-الهی قربونت برم. حالا که همه چی تموم شده. پاشو بیا پایین یه چیزی بخور...

* * *

باران- محیا پاشو آماده شو شام می خوایم بریم رستوران، مهمون حامد

همونجور که رو تخت نشسته بودمو لپ تاپم روی پام بود گفتم:

-به چه مناسبت؟

باران لباسامو از تو کمد درآورد و انداخت رو پام

-پاشو دیگه الان پشیمون میشه ها. با علیرضا شطرنج بازی کردن باخت قرار شد مهمونمون کنه...

با زود باش، زود باش گفتنای باران سریع آماده شدمو رفتیم بیرون، توی ماشین حمیده عقب نشسته بود و منم کنارش. باران خواست عقب سوار شه که علیرضا یه چیزی دم گوشش گفت و بارانم رفت جلو. علیرضا که نشست کنارم یکمی خودمو جمع و جور کردم. قیافه ی حمیده ام به نظر ناراحت میومد. علیرضا سرشو بهم نزدیک کرد و آروم گفت:

-از دست من ناراحتی؟

جواشو ندادم. نمی دونم چرا دوست داشتم مثل دخترای نوجوون رفتار کنم. از اینکه منتمو بکشه خوشم میومد. علاوه بر اون از دستشم ناراحت بودم.

-باهام قهری خانومی؟

-نه.

-پس چرا جواب نمی دی؟ معذرت می خوام. باور کن دست خودم نبود.

-الان نمی خوام در موردش صحبت کنم. میشه چیزی نگی؟

آروم دستشو گذاشت رو دستم، با تعجب نگاهش کردم. علیرضا از این کارا نمی کرد...

-این یعنی هنوز ناراحتی. باشه، می ذارم به وقتش...

وقتی رسیدیم علیرضا پیاده شد و در و باز نگه داشت که من و حمیده ام پیاده شیم. بعدم دست منو گرفت و دنبال خودش کشید... یه صندلی برام عقب کشید و خودشم نشست رو به روم. یکمی سرشو آورد جلو و جوری که فقط خودم بشنوم گفت:

-اینجوری بیش تر حواسم به غذا خوردنت هست.

جوابی بهش ندادم و به اطراف نگاه کردم. رستوران شلوغی بود و معلوم بود اکثرا" مسافرن. چنتا پسر و دختر پشت میز روبه روییم نشسته بودن که یکی از پسرا زل زده بود به من. بهش اهمیت ندادم و منتظر شدم که غذامونو بیارن. باران که کنارم نشسته بود دم گوشم گفت:

-طرف عاشقت شده

-کی؟!

-همون بدبختی که مبهوت قیافه ی تو شده. حواسم بهش بود از وقتی نشستیم زل زده به تو

-اینم یه علافیه مثل بقیه

-ریخت و قیافش که به علافا نمی خوره

بعدم با شیطنت ادامه داد:

-بیچاره علیرضا، اگه برگرده و پشت سرشو ببینه...

-هیس. انقدر حرف بیخود نزن باران

حامد- شما دو تا چی می گین پچ پچ می کنین؟

با حرف حامد نگاهمونو از میز روبه رو گرفتیم. باران با لبخند گفت:

-راجع به عشاق محیا حرف می زنیم

-باران!

-دروغ می گم؟

-باران!

-کوفت. هی باران باران می کنه. چته؟

علیرضا که از اول حرفای باران داشت مشکوک نگاهمون می کرد گفت:

-چی می گی باران؟

-هیچی، غذاتو بخور

باران زیر لب گفت:

-بفرما تشریف آوردن

علیرضا اومد حرف بزنه که با صدای یه نفر ساکت شد

-معذرت می خوام

سرمو بلند کردم و با تعجب به پسری که قبلا" میز رو به رویی من نشسته بود نگاه کردم.

علیرضا- بفرمائید

هنوز پسر حرفی نزده بود که یه خانوم میانسال و شیک پوش اومد کنارش ایستاد

-معذرت می خوام که سر نهار مزاحمتون شدیم

ما که همگی تعجب کرده بودیم حرفی نزدیم. خانومه روشو کرد به من و ادامه داد:

-ببخشید عزیزم، شما مجردی؟

بهت زده فقط کلمه ی " بله " از دهنم خارج شد. با بله ی من پسره یه نفس راحت کشید. خانومه دوباره گفت:

-شما توی همین شهر ساکن هستین؟

حامد که از قیافش معلوم بود هنوز مفهموم سوالای اون خانومو نفهمیده گفت:

-خیر، از تهران اومدیم. اما ویلامون همینجاست.

-میشه آدرس ویلاتونو داشته باشم؟

قبل از اینکه حامد حرفی بزنه علیرضا با ناراحتی گفت:

-میشه شما اول بگین مقصودتون از این سوالا چیه؟

-راستش پسر من از این دختر خانوم خوشش اومده، گفتم اگه اجازه بدین یکم رفت و آمد داشته باشیم

صدای نفسهای عصبی علیرضا رو می شنیدم و بعد صدای تقریبا" بلند خودش که گفت:

یعنی چی خانوم؟! الان مثلا" دارین خواستگاری می کنین؟

-شما برادرشونین؟

-به شما ربطی داره که من چی کارشونم؟

دستمو گذاشتم رو دست علیرضا که رو میز بود

-علیرضا

برگشت و با عصبانیت نگاهم کرد

-چیه؟ خوشت اومد؟

-باران- علیرضا!

لحن باران پر از توبیخ بود. اون خانومه انگار هنوز هیچ اتفاقی نیفتاده گفت:

-آقا ما قصد بدی نداریم. فقط برای آشناییه بیش تر گفتم

علیرضا در حالیکه بلند می شد با لحنی عصبی گفت:

-لطف کنید و تشریف ببرید سر میزتون. یه چشم بگردونین می تونین یه دختر دیگه واسه شازده پسرتون پیدا کنید.

اون خانوم و پسرش همونجور ایستاده بودن که علیرضا با صدای بلند گفت:

-بفرمائید دیگه. این خانوم قرارِ به زودی نامزد کنن.

بعدم رو به ما گفت:

-اگه غذاتونو خوردین بلند شین

همگی شتاب زده بلند شدیم و اون خانوم و پسرشم با یه معذرت خواهی زیر لبی میز مارو ترک کردن

باران- چرا باهاشون اینطوری برخورد کردی؟

علیرضا- باران ساکت باش لطفا" ، به اندازه ی کافی حرص خوردم.

بعد از حرفشم با قدمهای بلند رفت سمت ماشین. حمیده اومد کنار منو گفت:

-با کی قرارِ نامزد کنی؟

باران با لحن سرزنش آمیزی گفت:

-حمیده! انقدر موضوع رو کش نده

-خوب علیرضا گفت قرارِ نامزد کنه، می خوام بدونم کیه

حامد- علیرضا اینو گفت که اونا ول کنن، حالام برو سوار ماشین شو. نبینم جلوی علیرضا حرفی بزنی.

باران دستمو گرفت

-خیلی دوستت داره ها

اشک تو چشمام جمع شد

-میشه در موردش صحبت نکنیم؟

-هر جور تو بخوای...

* * *

نصفه شب بود اما من هنوز نشسته بودم رو شنهای ساحل و به رفتار علیرضا فکر می کردم. معنیه کاراش... عصبانیتش... جز دوست داشتنه من دلیل دیگه ای نمی تونست داشته باشه. ته دلم هم خوشحال بودم هم ناراحت. نمی فهمیدم حسم چیه! نمی فهمیدم واقعا" چی میخوام! اما انگار حس خواستن علیرضا بیش تر از نخواستنش بود...

به خاطر سنگینی که روی شونه هام احساس کردم برگشتم. علیرضا بود که کاپشنشو انداخته بود رومو با لبخند نگاهم می کرد.

-سردت نشد؟

-یکمی، مرسی

نشست کنارمو با احتیاط دستای سردمو گرفت تو دستش

-به چی فکر می کردی؟

خیلی بی مقدمه گفتم:

-به رفتار تو!

تو سکوت نگاهم کرد. ادامه دادم:

-به نظرم عوض شدی

-خوب شدم یا بد؟

سرمو گذاشتم رو زانوهام و با سردرگمی گفتم:

-نمی دونم!

-چیزی ناراحتت می کنه؟

-آره

-اون چیه؟

سوالشو بی جواب گذاشتم و دوباره به دریا خیره شدم

-محیا

-بله؟

-رفتارم عوض شده، اما این خوبه... محیا من دیگه نمی خوام فرصتامو از دست بدم

-منظورت چیه؟

-منظورمو می دونی... من نمی خوام دوباره تو رو از دست بدم.

با تعجب خیره شدم به چشمهای علیرضا که با شیفتگی نگاهم می کرد

-من به درد تو نمی خورم. من یه زن شکست خورده ام و تو یه پسر مجرد که همین الانشم خیلیا منتظرتن بهشون یه توجه کوچیک بکنی.

-اما من خیلی وقته تورو می خوام. از بچگی دوستت داشتم. من یه بار دیر کردم. نمی خوام دوباره دیر کنم محیا، نمی خوام...

-دیگه عشق و عاشقی از من گذشته.

-چرا اینجوری فکر می کنی؟ تو هنوز جوونی. یه دل پاک و مهربون داری.... دلی که حق داره عاشق بشه... تو هنوز فرصت داری محیا، عاشق شو، عاشقی کن!

دست علیرضا دور کمرم حلقه شد. سرمو گذاشتم روی شونشو به طلوع خورشید نگاه کردم. اون طلوع یه شروع دوباره برای زندگیه من بود. با به خودم فرصت می دادم، فرصت زندگی... فرصت عاشقی...

پایان

« کتابخانه ی مجازی نودهشتیا »

wWw.98iA.Com